X
تبلیغات
حرفهای دلتنگی

حرفهای دلتنگی

حرفهای نا گفته دل

وعشق

مرا گر بپرسی میگویم عشق والاترین موهبت الهی است به جان بی مقدار ما. ولیکن درطالع کسی به وصال نشیند ودراقبال کسی به فراق یار !!!! من که میگفتم عشق زنذگی می بخشد نمیدانستم گاه عشق زندگی راتما ما از انسان میگیرد که زندگی بی عشق پرنده ای بی بال و پراست وکجا اندیشد پرواز به ناکجا آباد! نه بی بالی اش بگنجد یا اگر هم بگنجد کجا یارای رفتن دارد؟؟

+ نوشته شده در  شنبه سوم اردیبهشت 1390ساعت 15:33  توسط سیاوش تنها  | 

سلام . سلام به همگی

خیلی وقت بود نوشتن رو کنار گذاشته بودم یعنی شاید  دژرس شده بودم

ولی باز دلم رو می خوام از این حال و هوا دربیارم

البته با کمک یه دوست

دعا کنید که کمکم کنه

تا از این حال و هوا دربیام

+ نوشته شده در  دوشنبه سیزدهم دی 1389ساعت 8:13  توسط سیاوش تنها  | 

salam

salame cho boye khosh ashenaee

+ نوشته شده در  شنبه سیزدهم شهریور 1389ساعت 18:3  توسط سیاوش تنها  | 

با خاطراتت چه کنم

به کجا باید برم با خاطراتت گل من

همه هستی من مونده به یادت گل من

پا به هر جا که میذارم چهره ناز تو اونجاست

خلاصه هر جا که میرم نامتو خاطرت اونجاست

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه سوم شهریور 1389ساعت 18:1  توسط سیاوش تنها  | 

زیباییها رو ببینید تا محبوب شوید

جوليا دختری زشت بود و كريه المنظر، با دندان هايي نامتناسب كه اصلا به صورت جوليا نمي آمدند. اولين روزي كه جوليا به مدرسه ما آمد هيچ دختري حاضر نبود كنار او بشيند. يادم هست همان روز ژانت دوست صميمي خواهر من كه دختر بسيار زيبايي بود مقابل جوليا ايستاد و از او پرسيد: (آيا ميداني زشت ترين دختر اين كلاس هستي؟)
همه از اين جمله ژانت خنده شان گرفت. حتي بعضي از پسر هاي كلاس در تصديق حرف ژانت سر تكان دادند و ويليام كه هميشه خودش را براي ژانت لوس ميكرد اضافه كرد: (حتي بين پسرها)
اما جوليا با نگاهي مملو از مهرباني و عشق در جواب ژانت جمل هايي گفت كه باعث شد همان روز اول تمام دختران كلاس احترام جوليا را بيشتر از ژانت حفظ كنند! جوليا جواب داد: (اما ژانت تو بسيار زيبا و جذاب هستي)
در همان هفته اول جوليا محبوب ترين و خواستني ترين عضو كلاس شد و كار به جايي رسيد كه براي اردوي آخر هفته همه مي خواستند جوليا با آنها هم گروه باشد. او براي هر كس اسم مناسبي انتخاب كرده بود . به يكي ميگفت چشم عسلي و به ديگري لقب ابرو كماني داده بود.حتي به آقاي ساندرز معلم كلاس لقب خوش اخلاق ترين و باهوش ترين معلم دنيا را داده بود. ويژگي برجسته جوليا در تعريف و تمجيد هايش از ديگران بود كه واقعا به حرف هايش ايمان داشت و دقيقا به جنبه هاي مثبت شخصيت هر فرد اشاره ميكرد. مثلا به من ميگفت بزرگترين نويسنده دنيا و به سيلويا خواهرم ميگفت بزرگترين آشپز دنيا! و حق هم داشت. آشپزي سيلويا حرف نداشت و من تعجب كرده بودم كه چگونه جوليا در همان هفته اول متوجه اين موضوع شده بود.
سال ها بعد جوليا به عنوان شهردار شهر كوچك ما انتخاب شد و من بعداز ده سال وقتي با او برخورد كردم بي توجه به قيافه و صورت ظاهريش احساس كردم شديدا به او علاقه مندم. جوليا فقط با تعريف ساده از خصوصيات مثبت افراد در دل آنها جاي باز ميكرد.
5 سال پيش وقتي كه براي خواستگاري جوليا رفتم دليل علاقه ام را جذابيت سحر آميزش خواندم و او با همان سادگي و وقار هميشگي اش گفت: (براي ديدن جذابيت يك چيز، بايد قبل از آن جذاب بود ) و من بلافاصله و بدون هيچ ترديدي در همان اتاق شهرداري از او خواستگاري كردم.
در حال حاضر من ازجوليا يك دختر سه ساله به نام آنجلا دارم. آنجلا بسيار زيباست و همه از زيبايي صورت او در حيرتند.
روزي مادرم از جوليا راز زيبايي آنجلا را پرسيد و جوليا در جوابش گفت: (من زيبايي چهره دخترم را مديون خانواده پدري او هستم)و مادرم روز بعد نيمي از دارايي هاي خانواده را به ما بخشيد.

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و پنجم مرداد 1389ساعت 10:20  توسط سیاوش تنها  | 

5 توصیه ساده برای داشتن پوستی زیبا

شفافیت پوست اولین گام برای داشتن پوستی زیبا است . اما متاسفانه گفتن آن بسیار آسان تر از عمل به آن است. اما خبر خوب این است که پنج توصیه ساده برای پاک سازی پوست وجود دارد که شما را در جاده داشتن چهره ای زیبا قرار می دهد. با پیروی از این پنج اصل ساده در پاک سازی پوست، در مدت زمان کوتاهی به بیشترین حد زیبایی در چهره خود می رسید.
   

توصیه ۱ : پاکیزگی یک کلید است !

شاید این چیز جدیدی برای شما نباشد که بدانید شستشوی منظم صورت ، از ایجاد چین و چروک جلوگیری می کند. اما آیا می دانید چگونه باید صورت خود را به درستی بشورید؟ در ابتدا از پاک کننده ای استفاده کنید که مناسب پوست شماست و عاری ازترکیبات معطر و محتویاتی باشد که باعث قرمزی پوست شما شود و نتایج بدتری نسبت به قبل دهد. بعد از هر استحمام از حوله تمیزی استفاده کنید که از بازگشت باکتری ها و سایر مواد از استحمام قبل به پوست شما جلوگیری کند. در انتها، حمام خود را با آب کشی با آب سرد به پایان ببرید تا منافذ بسته شده و شادابی برایتان به ارمغان آورد.

توصیه ۲: لمس نکنید!

دست کاری پوست فقط باعث مشکلات بیشتر می شود. به نابراین تا آنجا که ممکن است دستان خود را از صورتتان دور نگه دارید.منطقه عدم لمس در مورد موها نیز صدق می کند بنابراین تاآنجا که ممکن است موهایتان را به سمت عقب ببرید. توصیه این است که شب ها هنگام خواب از هدی استفاده مائید که مانع از ریختن موهایتان روی صورت شود و به حالت پذیری آن کمک بیشتری کند.

توصیه ۳: آرام باشید و استراحت کنید!

استراحت و دوری از استرس در بسیاری از مواقع بسیار برای شما خوب است. جای هیچ تعجبی نیست که بدانید پوست شما از این عادات سلامتی بسیار بهره مند می شود..برای مقابله با استرس خود راه هایی را یاد بگیرید، حتی اگر تمرینات تنفس عمیق، یوگا و یا ماساژ باشد . چهل پلک مداوم در هر شب، این شانس را به پوست می دهد که استراحت کند، دوباره جوان شود و به بهترین نحو پاک و سالم به نظر برسد. هر شب اطمینان حاصل کنید که روی بالش تمیزی می خوابیدکه چشمان بسته شما با چربی و باکتری هایی که به وسیله پوست صورتتان ایجاد شده است، تماس پیدا نمی کند.

توصیه ۴: هر شب پوست خود را تمیز کنید!

چیزی که هست آرایش شماست . هیچ چیز نمی تواند به اندازه خوابیدن با آرایش منفذ های پوست شما را ببندد وباعث صدمه جدی به پوست شود. شادابترین پوست در هنگام خواب تمیز ترین آنها ست بنابراین آرایش چهره خود را به وسیله یک پاک کننده مناسب یا مخلوط آب و صابون از بین ببرید.

توصیه ۵: عاقلانه انتخاب کنید!

هر چیزی که برای پوستتان استفاده می کنید باید بدون چربی باشد. حتی اگر محصولات پاک کنند ه آرایش یا مرطوب کننده ها باشند.بهتر است کرم مرطوب کننده SPF داری را انتخاب کنید تا ضد آفتاب شما اثرات سوئی روی پوستتان نداشته باشد. توصیه دیگر در استفاده از لوازم آرایش این است که از لوازمی استفاده کنید که منفذ های پوست شما را نپوشاند.

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و پنجم مرداد 1389ساعت 10:11  توسط سیاوش تنها  | 

حرفهای شنیدنی

همواره به خاطر بياور که در اوجي معين ديگر ابري نيست. 
                        اگر زندگيت ابري است به اين دليل است که 
                                      روحت آن قدر که بايد بالا نرفته است. (سابوته)
* هر روز صبح در آفريقا وقتي خورشيد طلوع مي کند ، يک غزال شروع به دويدن مي کند و مي داند سرعتش بايد از يک شير بيشتر باشد تا کشته نشود. هر روز صبح در آفريقا وقتي خورشيد طلوع مي کند ، يک شير شروع به دويدن مي کند و مي داند که بايد سريع تر از آن غزال بدود تا از گرسنگي نميرد.
مهم نيست ، غزال هستي يا شير با طلوع خورشيد دويدن را آغاز کن.
                                                                                  آنتوني رابينز
* رمز موفقيت من در  اين است که در مورد هيچ کاري امتناع
                                              و بي اعتنايي  روا نداشته ام.   ميکلانژ
* اگر  براي يک موضوع غلط   هزار  دليل بياوريم ، مي شود هزار  و يک غلط . 
                                                                                         ابن سينا
* سعي کن آنچه را که دوست داري به دست بياوري   وگرنه
        مجبوري هر آنچه را که داري ، دوست داشته باشي .    ويليام شکسپير
* خير وشري نيست ، جز اينکه ساخته وپرداخته ذهن باشد.  ويليام شکسپير
* موفقيّت هايي که نصيب بشر شده عمدتاً در سايه ي تحمل و شکيبايي
بوده است.                                                                    ويليام شکسپير
* به دنبال قطعه اي از اين آسمان پهناور هستم که از تراکم انديشه هاي
پست تهي باشد.                                                              فروغ فرخزاد
* اين جهان پراز صداي پاهاي مردمي است که همچنان که تو را ميبوسند
درذهن خود طناب دارتورا مي بافند.                                       فروغ فرخزاد
* هيچ آدمي نمي تواند به عشق فرمان دهد.                             ژرژ  ساند
* مادام که کسي بتواند عشق بورزد ولذت ببرد ، جوان خواهد ماند.   
                                                                                      پابلو  کازالز
* عشق ورزيدن را فقط با عشق ورزيدن مي توان آموخت.         ايريس مردوخ
* عقل به هيچ وجه بر دل حکم نمي راند ، فقط همدست او مي شود.  
                                                                              مانين مک لافلين
* کاش در دنيا سه چيز وجود نداشت: غرور ، دروغ ، عشق.
   انسان با غرور مي خشکد ، با دروغ مي بازد ، با عشق مي ميرد.
                                                                           دکتر علي شريعتي
* من هرگز پايين ترين قله هاي محبت را  تا بالاترين قله هاي عشق ،
پايين نمي آورم.                                                      دکتر علي شريعتي
* اخلاق و ادب قوانيني هستند که ملاقات هاي تکراري را
                                                       قابل تحمل مي کنند.    م.سابوته
* ساختار زيستي ما انسان بودن ما را تضمين نمي کند.    افسانه ادريسي
* با داشتن اراده قوي مالک همه چيز هستيد .                             گوته
* به جاي هديه دادن گل مرده به يکدگر ،
                                 قدري لبخند زنده به همديگر  هديه کنيم.      رامکو
* در زمستان اميد ، انتظار شکوفه نمودن غنچه آرزوها بي مورد است.  رامکو
* کدامين طوفان تا کنون سازنده بوده که چنين هر روزه طوفاني مي شويم.
                                                                                             رامکو
* دل تنها جايي است که نبايد دربش را بست ،
                                        بگزاريم حتي رقيبان هم واردش شوند.  رامکو
* راه رفته ي شکست از راه نرفته موفقيّت ارزشمندتر است.             رامکو
* آن جا که عشق نمي يابيد ، عشق ارزاني کنيد ، عشق خواهيد يافت.
                                                                              صليبي
* چيزي ارزشمندتر از همين امروز نيست.                         يوهان ولفگانگ
* تمدني که منکر مرگ باشد ، عاقبت منکر زندگي خواهد شد.     اکتاويوپاز
* حقيقت آنقدر ساده است که پيش پا افتاده اش مي پندارند.
                                                                            داگ هامرشکولد
* ما بايد در زندگي روزمره خود نيرويي براي 
                             تغذيه کردن جنبه هاي خلاق خود بياموزيم.      مارک
* خشم وغضب را به درگاه مردان با اراده راهي نيست.                سقراط
* آدمي آفريننده ي سرنوشت خويش است.                             زردتشت
* براي بهره مند شدن از آزادي بايد خود را مهار کنيم.         ويرجينيا  وولف
* بر اين باورم که نخستين نشان انسانهاي حقيقتاً بزرگ ، فروتني است.
                                                                                 جان راسکين
* آنجا که فرصت به پايان مي رسد ، عشق آغاز مي شود.   توماس آکونياس
* ذکر خداوندي يعني يک معلم و مربي الهي که شب و روز
                           در همه لحظات عمر با انسان است.      علامه جعفري
* غني ترين  شخص کسي است که به آنچه که دارد قانع باشد.
                                                                         رابرت  سي سويچ
* انسان هميشه بيش از آنچه تصور مي کند ، مي تواند انجام دهد.
                                                                                  هنري فورد
* تحسين شدن  حتي توسط يک نفر ، بسيار اثربخش است.
                                                                          ساموِِئل جانسون
* اگر به آينده عشق  مي ورزي ، به مطالعه  گذشته ها بپرداز.   م.سابوته
* اخلاص در انديشه و گفتار و عمل ،
             عامل لايروبي چشمه سارهاي دروني است.      علامه جعفري
* فضيلت انسان ناشي از سرسپردگي او به امر قدرشناسي است.
                                                                                روت بنديکت
* از آن نترس که زندگانييت پايان پذيرد ، از آن بترس که هرگز آغاز نشود.
                                                                             گريس هانسن
* تنها راه گفتن حقيقت ، عاشقانه حرف زدن است.        هنري ديويد تورو
* ساده ترين درس زندگي اين است که هرگز کسي را ميازار.  ژان ژاک روسو
*  کدام خرد بالاتر از مهرباني است.                                   ژان ژاک روسو
* هميشه با زير دستان خود بامهرباني رفتارکن
                       زيرا قلبي رئوف ومهربان سرمايه آدميست.      ويکتور هوگو
* براي کامياب شدن بايد خود را براي کاميابي تربيت کرد.        مهرداد مهرين
* همت اگر پاي به ميدان نهد    گوي فلک در خم چوگان نهد   وحشي بافقي
* تا نکني جاي  قدم استوار         پاي منه در طلب هيچ کار          نظامي
* دليل اثبات توانايي تنها يک چيز است وآن هم نتيجه گرفتن مي باشد.
                                                                                   هري بنکس
* تحمل و بردباري ، بالاترين جرأت و جسارت است.                لوئي پاستور
* بادا  که همه روزهاي عمرتان را زندگي کنيد.                  جاناتان سويفت
* آزادي چيزي نيست مگر مجال بهتر شدن.                             آلبر کامو
* موفقيت شخص ، رابطه ي تنگاتنگي با چگونگي انديشه و افکارش دارد.
                                                                                    جامس آلن
* عشق آتشي مي افروزد که بيزاري نمي تواند آن راخاموش کند.
                                                                             الاويلر ويلکالس
* يگانه سعادت ، حقيقتي ناشي از آن است که
                                         خويش را تسليم غايتي کنيم.   ويليام کوپر
* شکستي نيست ، مگر دست کشيدن از تلاش.                آلبرت هابارد
* هيچ چيز بزرگي در جهان بدون رنج حاصل نشده است.      ويلهلم هگل
* تنها گذشته  ناميراست.                                             دلمور شوارتز
* انسان همان است که خود باور مي کند.                        آنتون چخوف
* کسي به حساب مي آيد که ديگران را به حساب آورد.    مالکم س.فوربس
* بذر عشق را بايد همواره کشت و باز کشت.                ان مورو ليندبرگ
* آدمي را باور او نسبت به چيزي زنده نگه مي دارد.           تامس کارلايل
* عاشق بودن يعني خوشبختي خود را با خوشبختي ديگري توأم کردن.
                                                                            گوتفريد ويلهلم
* آدم ها فقط در يک چيز مشترک اند :  متفاوت بودن.             رابرت  زند
* کار مايه ي سعادت و نيکبختي است.                                 سقراط
* مهار زندگي خود را ، خود به دست بگيريد.                         اريکا يانگ
* هيچ چيز در کسب و کار ضروري تر از عامل سرعت نيست.    اديسون
* ترقيات بشر زاده ي عمل و کار انسان است.               ناپلئون بناپارت
* نبردهاي زندگي هميشه به نفع قويترين ها وسريع ترين ها  پايان نمي پزيرد
دير يا زود برد با کساني است که بردن را باور دارند.              ناپلئون بناپارت
* آدمي را هيجان به سوي خرد رهنمون شده است.         مارکي دوونارگ
* زنده ماندن در دلها ، يعني نمردن.                                  تامس کمپبل
* دردنيا جاي کافي براي همه هست،پس به جاي اينکه جاي کسي رابگيري
سعي کن جاي خودت راپيداکني.                                    چارلي چاپلين
*وقتي اين همه اشتباهات جديد وجود دارد که مي توان مرتکب شد،
                چرا بايد همان قديمي ها را تکرار کرد.               برتراند راسل
* وقتي کبوتري شروع به معاشرت با کلاغها ميکند پرهايش سفيد ميماند، ولي قلبش سياه ميشود.... دوست داشتن کسي که لايق دوست داشتن نيست اسراف محبت است.                             دکتر علي شريعتي
* فقط يک ستاره درخشان در سرنوشت تو تأ ثير دارد و آن هم اراده توست.
                                                                                  لرد آ ويبوري
*دعاي انسان پشت سر برادر ديني اش ،
               نزديکترين وسريعترين دعا به اجابت است.    امام محمد باقر (ع)
* هيچ کس نمي تواندچيزي رابه شما بياموزد جز آنچه که درافق ديدو خرد
شما وجود داشته وشما ازآن غافل بوده ايد.                 جبران خليل جبران
* من نميگويم هرگز نبايد در نگاه اول عاشق شد
                   اما اعتقاد دارم بايد براي بار دوم هم نگاه کرد.     ويکتور هوگو
* بهترين افراد کساني هستند که از نيکي وسعادت ديگران شاد شوند.
                                                                                  کنفوسيوس
*بخاطر بسپاريم که تنها راه تامين خوشبختي اين نيست که متوقع
  حق شناسي از ديگران باشيم بلکه خوبيهائي که به آنها مي کنيم
          بايد فقط بمنظور تامين مسرت باطن خودمان باشد.       ديل کارنگي
*دنياي امروز به کسي حق حيات مي دهد که بتواند روي پاي خودش بايستد
و هر دم در برابر اراده اين و آن سر تعظيم فرود نياورد .                     امرسون
*خونسردي بزرگترين صفتي است که براي فرمانروايي برگزيده شده .   ناپلئون 
*آنروز که همه به دنبال چشمان زيبا هستند تو به دنبال نگاه زيبا باش. 
                                                                            دکتر علي شريعتي
* قبل از ازدواج چشمان خود را خوب باز کنيد و بعد از آن کمي ببنديد. 
                                                                                بنيامين فرانگين
* عشق رمانتيک توهمي بيش نيست.                                   توماس مور
* داستان غم انگيز اين نيست که انسانها فنا مي شوند بلکه اين است که
                   آنان از دوست داشتن باز مي مانند.              سامراست موام
* با پول مي شود خانه خريد ولي آشيانه نه،رختخواب خريد ولي خواب نه،
ساعت خريد ولي زمان نه ،  مي توان مقام خريد ولي احترام نه ،
مي توان کتاب خريد ولي دانش نه ، دارو خريد ولي سلامتي نه ،
خانه خريد ولي زندگي نه و بالاخره ، مي توان قلب خريد، ولي عشق را نه.
                                                                                 چارلي چاپلين
*عشقت را رها کن اگر خودش برگشت مال تو است
                       و اگر بر نگشت از قبل هم مال تو نبوده.          شکسپير
*چون بيــــد خم شو ، چون بلــــوط مقاومت کن.                     سابوته
* ما به ندرت درباره آنچه که داريم فکر مي کنيم درحاليکه پيوسته
                    در انديشه چيزهايي هستيم که نـداريم.            شاپن هاور

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و پنجم مرداد 1389ساعت 9:55  توسط سیاوش تنها  | 

امروز دوباره حال و هوایت به سرم بود

امروز دوباره دل من ابری بود

آنجا را نمیدانم

امروز هوای دل من پائیزی بود

آنجا را نمیدانم

امروز دلم  بی رنگ بود

آنجا را نمیدانم

اینجا دل من تنگ تنگ بود

آنجا را نمیدانم

 

نمیدانم آیا تو هم گاهی بیادم هستی

+ نوشته شده در  چهارشنبه ششم مرداد 1389ساعت 11:22  توسط سیاوش تنها  | 

یادمان باشد شعرمان را برای کسی باز خوانی نکنیم

بعد از این خوب و بدش با خودمان خواهد بود

انتخابیست که کردیم گناه خودمان خواهد بود

بعد از این هیچ مهم نیست که مردم چه فکری بکنند

غمی از این امر نداریم چه تصور بکنند

 بی خیال از همه فلسفه ها

خودمان آئینه یکدگریم

ما دو رودیم زدو سر چشمه

بی نیازیم زهر دشت و رشته

رو بهم باز نمائیم همه پنجر های دل را

تا شکوفا بشود غنچه های امید

درد دل گر بودت من سرا پا گوشم

در وجودم اگرت ای نفسا دارو هست

هست در خدمت تو جان وتنم

بارها  گفت پدر چند نصیحت برمن

گفت جانا تو نگو راز به کس

نکن ای شیره جان ابراز احساس به کس

چونکه او مطلع از حال پریشان گردد

رود ازبام تو بی علت وبی عذر و هرج

چونکه شعری زدلت شعله گرفت

بگذار بسوزد همه جان و تنت

خود نخوان شعر برای کسی که بسرودی

چون هویدا بشود راز دلت

تا بفهمد که دلت شعله گرفت

می رود تا که کند

شعله دیگر روشن

با تقدیم بهترین آرزوها برای همه

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و هشتم تیر 1389ساعت 9:54  توسط سیاوش تنها  | 

دوباره تو وخاطرات من در خواب

لبخند زدی و دل من در آنجا

شد غرق میان همه عشق  و رویا

شد باز شب سیاه و غمگین دلم

مهتابی و پرزعطر بوی بدنت

گردید همه وجود نا قابل من

لبریز زاحساس و تمنای دلت

 چی شد که گلم زباغ دل خسته شدی

از بودن با بی سرو پا خسته شدی

شاید که  در باغهایی پر گل

پر زبلبل و قناری وغزال

کرده بود هوایی اون باغ

گردیده فراهم  برای تو همه  

تاکه تو مست شوی و بی خیال از همه

خواهم تو بدانی که همه خون و وجود

هست پیشکش به تو وسلسله موت

هست هر قطره خون رگ من

تا ته ته نه تا آخر  قلب

همه را تا زدن آخر نبض

همگی پیشکشت ای گل من

تقدیم به تو مهربونترین و عزیزترین قلبم

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و هشتم تیر 1389ساعت 9:52  توسط سیاوش تنها  | 

باز هم دلم برایت تنگ شده

باز هم دلم برای تو ونازنگاه شیرینت

برای حرفهای دلربایت

 دلم برای لبهای شیرینت

دلم برای بوی موهایت

تنگ است

دستانم برای لمس دستهای تو پریشانست

دلم برای گرمی آغوشت

دلم برای برای شنیدن صدایت برای غرق شدن در افکارت

برای همه وهمه بی تاب است

بیا و نظری به این سیه روز انداز

کز دوری تو سر به گریبان است

بیا وبا نظری از سر لطفت

دل این غمدیده را شاد نما 

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه شانزدهم تیر 1389ساعت 12:43  توسط سیاوش تنها  | 

دیدم شعر آقای لهراسبی یه جورایی به حال وروز من می خوره گفتم براتون بنویسم(فاصله)

اگه فاصله افتاده ، اگه من با خودم سردم
تو کاری با دلم کردی که فکرشم نمیکردم
چه آسون دل بریدی از دلی که پای تو گیره
که از این بدترم باشی واسه تو نفسش میره
نمیترسم اگه گاهی دعامون بی اثر میشه
همیشه لحظه آخر خدا نزدیکتر میشه
تورو دست خودش دادم که از حالم خبر داره
که حتی از تو چشماشو یه لحظه بر نمیداره

تو امید منی اما داری از دست من میری
با دستای خودت داری همه هستیمو میگیری
دعا کردم تورو بازم با چشمی که نخوابیده
مگه میزاره دلتنگی ، مگه گریه امون میده
مریضم کرده تنهائی ببین حالم پریشونه
من اونقدر اشک میریزم که برگردی به این خونه
حسابش رفته از دستم شبایی رو که بیدارم
شاید از گریه خوابم برد
درها رو باز... درها رو باز میزارم..

نمیترسم اگه گاهی دعامون بی اثر میشه
همیشه لحظه آخر خدا نزدیکتر میشه
تورو دست خودش دادم که از حالم خبر داره
که حتی از تو چشماشو یه لحظه بر نمیداره

+ نوشته شده در  دوشنبه چهاردهم تیر 1389ساعت 10:19  توسط سیاوش تنها  | 

عشق من

 مرا گر بپرسی میگویم عشق والاترین موهبت الهی است به جان بی مقدار ما. ولیکن درطالع کسی به وصال نشیند ودراقبال کسی به فراق یار !!!! من که میگفتم عشق زنذگی می بخشد نمیدانستم گاه عشق زندگی راتما ما از انسان میگیرد که زندگی بی عشق پرنده ای بی بال و پراست وکجا اندیشد پرواز به ناکجا آباد! نه بی بالی اش بگنجد یا اگر هم بگنجد کجا یارای رفتن دارد؟؟

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و ششم خرداد 1389ساعت 15:52  توسط سیاوش تنها  | 

آی آدم ها

«ناودان ها لبریزباران بی صبری است

آسمان بی حوصله ز حجم هوا های ابری است

 سرانگشتان بی اختیاربر روی شیشه های بخار زده

بار دیگر می نویسد «خانه دل باز هم ابری است»

شاعر، احساساتش را در گلوی واژه ها می ریزد و دغدغه خویش را فریاد می زند.دغدغه شاعر، بی تفاوتی انسان هاست؛ آن گاه که در کنار دریای مواج زندگی، بر ساحل بی خیالی می نشینند و گوش هایشان برای شنیدن فریاد یاری، شنوا نیست.این موج های سنگین زندگی است که بر شانه شاعر مشت می کوبد و در ورطه زندگی، این سو و آن سو می کشد.او می خواهد تا رسالتی را که بر شانه اش سنگینی می کند فریاد بزند!

شاعر، دلش تنگ است؛ از بی تفاوتی ها؛ از بی خیالی ها.

«نان به سفره، جامه بر تن» و دست هایی که در تاریکی ها گم می شود و کسی به دادشان نمی رسد.

از خنده های بی روح و سلام های سرد و چشم های بی فروغ به تنگ آمده است.

برمی خیزد و به دامان جنگل پناه می برد، آنجا که صداقت و صمیمیت ریشه دارد.

جنگل آدمی نیست که سایه خود را از بر سر عابران خسته نگسترد.

«آی آدم ها...»

شاعر می خواهد همه انسان ها، دست در دست نسیم دهند و دست نوازش بر گونه های پرپر گل ها بکشند.

شاعر می خواهد که انسان ها از باغچه خودشان شاخه گلی بچینند و به کودک همسایه هدیه کنند.

او می خواهد که با دستمال گل دار خود، اشک های دخترک را پاک کند و دستمال را به دست نسیم بسپارد تا اشکی بر گونه ای نلغزد.

شاعر، به فکر کسی است که گرفتار موج های کوبنده مشکلات است و «موج سنگین را به دست خسته می کوبد».

باید که دستی بلند کرد و دست های غریبه ای را گرفت که «باز می دارد دهان با چشم از وحشت دریده».

شاعر، رسالت فریاد زدن را بر گردن دارد؛ فریادی که خواب های تاریک را برآشوبد.

او رسالتش را با واژه های قشنگ می پوشاند و خود را در میان واژه ها گم می کند تا برای هم دردی با بی کسی های مردم، زیباترین جمله را بیافریند.

انشا الله که بتواند

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و پنجم خرداد 1389ساعت 16:44  توسط سیاوش تنها  | 

واژه های ناب

دنیا چقدر خالی بود اگر صدای زمزمه آبشاران، سکوت را نمی شکست.

دنیا چقدر ساکت و سرد می شد اگر آواز مرغان خوش آواز لطافت بهار را تن پوش لحظات غم زده نمی کرد.

دنیا چقدر تنها بود اگر صدا نبود. اگر باران کلمات چهره غبارآلود زمین را خیس نمی کرد. پس، شعرزاده شد و اول شاعر هستی خدا بود که جهان را سرود، گل و ستاره را. شعر را فرشتگان چون نسیمی از باغ های فرادست هدیه آوردند. تا جهان از زمزمه آسمانیان خالی نباشد، پیش از رباعی، پیش از دوبیتی، پیش از غزل شعرزاده شد و رسولانی آمدند که رنج دیرسال بشر را چون رازی سترگ، در سینه می کشیدند.

رسولانی آمدند؛ با کوله باری از واژه های ناب؛ پیام آوران کشف و شهود. پس شعر جاری شد در رگ های تنیده هستی. واژه ها جان گرفتند، شاعران سرودند و شعر، موهبتی شد از خالق «هستی». صاعقه وار فرود آمد بر گستره جان شوریده شاعران.

و شعر، رسالتی آسمانی شد و قافله سالار کلام که موسیقی واژه هایش، هر زنگاری را از آینه دل ها می شوید و هر خوابی را می شکند.

و شعر، آتش شد و به جان شوریده بلخ افتاد؛ «بشنو از نی چون حکایت می کند...»

و شعر، لیلای شوریدگی های نظامی شد، راز دلدادگی سنایی را حکایت کرد.

شعر، لسان الغیب حافظ شد و به سعدی، جاودانگی بخشید.

شعر، ردایش را تکاند و دنیا پر از چلچله های عاطفه شد. شعر آمد تا راوی حماسه باشد. از بزم های قهرمانی و پهلوانی.

شعر آمد تا راوی عشق و خون و عطش باشد در داغ ترین روزهای دلدادگی.

شعر آمد تا فاصله خاک و افلاک را بردارد، تا زمین از نجوای فرشتگان خالی نباشد.

شعر آمد تا آفتاب دوازدهم، پشت ابرهای «غیبت» گم نشود. هزاره ای است که شعر، زبان گویای رنج بشر شده است.

هزاره ای است که شعر و ادب پارسی، بر تارک ادبیات جهان می درخشد.

هزاره ای است که جهان، پر شده از موسیقی دلنشین شعر و ادب پارسی.

هزاره ای است که تغزل های عاشقانه شاعران پارسی گو، آرام بخش لحظه های تنهایی دنیاست.

«شکرشکن شوند همه طوطیان هند

زین قند پارسی که به بنگاله می رود»

طی مکان ببین و زمان در سلوک شعر

کاین طفل یک شبه ره صد ساله می رود»

 پنجی
+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و پنجم خرداد 1389ساعت 16:20  توسط سیاوش تنها  | 

تقدیر وتشکر از یه دوست بخاطر معرفی اونیکه رفته

وقتی دلم برای تو تنگ میشه

دنیا برام اندازه یک سنگ میشه

میا تا تو محلتون

شاید دلم باز بشه

ولی می بینم دوباره

گریه آغاز می شه

دلتنگی باز باز میشه

خاطره هم چون سریال

دوباره آغاز می شه

یه وقتایی به عشق تو

میرم به پارک جنگلی

خاطره هات زنده میشه

وقتی که انبه می بینم

وقتی که انبه می خرم

بغض گلوم باز می شه

یادش بخیر

چه خاطراته خوبی بود

چه لحظه های شادی بود

منم خدا رو شاکرم

من از شما سپاسگزار

از اون کسی که واسطه

بین من و شما شدش

موجب وصل ما شدش

ممنونم وسپاسگزار

خطره های خوبیه

خاطره های دلربا

دلم برات تنگه زیاد

خیلی زیاد خیلی زیاد  

+ نوشته شده در  چهارشنبه نوزدهم خرداد 1389ساعت 10:37  توسط سیاوش تنها  | 

مهمترین دلایل عدم تحریف در قرآن

 1)اهتمام یک ملت
بی شک قرآن به عنوان کتاب مقدس مسلمانان در بین آنها از جایگاهی ویژه ای برخوردار است. مسلمانان همیشه برای قرآن احترام خاصی قائل بوده و سعی در ترویج آن می نموده اند. از طرفی دیگر قرآن مرجع اصلی مسلمانان در همه مسایل زندگی است (از فعالیت های دینی گرفته تا فعالیت های سیاسی و …). بنابراین انگیزه های زیادی برای نقل و حراست از قرآن در بین مسلمانان وجود دارد و مرجع و ملاک اصلی آنها قرآن بوده و هست. همیشه در کنار قرآن شاهد تعداد زیادی حافظ قرآن بوده ایم … مسلمانان آنقدر به ضبط آیه ها و حرف حرف قرآن اهمیت می داده اند که گمان هرگونه تحریفی در قرآن را از بین می برد.
با این توصیف مسلما هر گونه تحریف و تغییری در قرآن باید با اعتراض همه جانبهی مسلمانان همراه بوده باشد و غیر ممکن است که مسلمانان در برابر این امر سکوت کرده باشند.
باید در کنار این موضوع این را هم در نظر گرفت که دشمنان اسلام همواره به دنبال بهانه ای برای زیر سوال بردن قرآن بوده و هستند.
حال با توجه به این موارد اگر تغییر و تحریفی در قرآن رخ می داد بی ترید شاهد اخبار متواتریدر این زمینه می بودیم در حالی که چنین نشده.

2)تواتر قرآن
يـكـى از دلايـل مـهـم كه شبهه تحريف را ازبين مى برد اين است كه قرآن بايد متواتر باشد, يعنى مـجـمـوع و اجـزاى آن , هـم سـوره ها و هم آياتش و حتى جمله ها، كلمات، حروف، بلكه قرائت و حركات حروفش همگى بايد بطور متواتر رسيده باشد.
پيامبر (ص) قرآن را در ميان جمعيت فراوانى -كه به حد تواتر مى رسيدند- ايراد مـى فـرمـود، چـراكـه معجزه و نشانه راستگويى اوست و اگر به آن حد از جمعيت ابلاغ نمى كرد معجزه او محقق نمى گشت و حجتى بر نبوتش باقى نمى ماند (نهايةالوصول الى علم الاصول , به نقل بروجردى، البرهان، ص 111)
از این گذشته قرآن همواره به صورت متواتر در کتاب ها ضبط شده حتى تمام حروف، صداها، نحوه نگارش و مسائلى از اين قبيل هـمـگـى مـشـخص شده به طورى كه انسان گمان قوى، بلكه يقين پيدا مى كند چيزى بر قرآن افزوده يا از آن كم نشده است.
بـه عـبـارت ديـگر -از ميان قرائتها- تنها قرائتى صحيح است كه مشهور بوده و توده مسلمانان بر طـبـق آن، قـرآن را تـلاوت مـى كـنـنـد و اين ملاك تنها بر قرائت عاصم به روايت حفص تطبيق دارد (براى آگاهى بيشتر ر .ك : التمهيد، ج2، ص 145 به بعد)
دانـشـمـند محقق سيدمحمدجواد عاملى مى نويسد: در [موضوعات مهمى مثل ] قرآن عادتا تواتر حاصل مى شود آن هم تواترى همه جانبه و فراگير در تمام اجزاء، بخشها، الفاظ، حركات، ساكنها و جايگاه هر لفظ، چون انگيزه ها بر نقل اين مسائل فراوان است [و همگان بدان اهتمام مى ورزند] زيرا قـرآن اصل و ريشه تمام احكام و معجزه جاودان پيامبر (ص) مى باشد.
بـنـابـرايـن، وقـتـى كـلمه يا لفظ و حرفى مى تواند قرآن باشد كه به تواتر ثابت شود، آن هم تواترى سراسرى و در همه عصرها و نسلها از زمان پيامبر (ص) تاكنون.
حال اگر خبر واحدیدر زمینه تحریف قرآن وجود داشته باشد با توجه به تواتر قرآن به قطع می توان آن را مردود اعلام کرد.

3)معجزه بودن قرآن
قرآن معجزه ی جاوید پیامبر اسلام است.
تحدی: همه می دانیم قرآن مخالفان را به مبارزه طلبیده و از آنان دعوت کرده که اگر می توانند کتابی همانند این قرآن که دارای همه ی امتیازات آن باشد بیاورید، بلکه یک سوره که از هر جهت شبیه به یکی از سوره های قرآن باشد و ویژگی های آن را داشته باشد بیاورید یا حتی ده سوره بیاورند که این ده سوره بتوانند ویژگی های یک سوره را داشته باشند. (توضیح اینکه مشخص است که آوردن یک سوره همانند قرآن که از هر جهت شبیه به آن باشد، بسیار دشوار تر از آن است که بخواهند چندین سوره بیاورند که هر کدام یکی از ویژگی های قرآن را داشته باشد)
فصاحت و بلاغت قرآن بی نظیر است، و هیچ اختلافی در آن دیده نمی شود:
أَفَلاَ يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ وَلَوْ كَانَ مِنْ عِندِ غَيْرِ اللّهِ لَوَجَدُواْ فِيهِ اخْتِلاَفًا كَثِيرًا ﴿82﴾
آيا در [معانى] قرآن نمى‏انديشند اگر از جانب غير خدا بود قطعا در آن اختلاف بسيارى مى‏يافتند (82) (نسا(4))

توجه شود که قرآن در مدت 23 سال نازل شده. متون بشری ای که در چنین مدت طولانی ای نوشته شوند به طور حتم نشان دهنده ی تغییرات تدریجی عقاید نویسنده ی آن بوده و خطا و تناقضات زیادی در آنها دیده می شود.
از طرفی قرآن شامل مسائل اقتصادی، اخلاقی، عرفانی، اجتماعی و … است، بعید است که یک انسان بتواند در همه ی این زمینه ها نظریه ای داشته باشد.
منظور از فصاحتشیوایی کلمات و روانی تلفظ آنها و گوش نواز بودن سخن است.
منظور از بلاغترسایی و دقت تعابیر در فهماندن منظور است.
این وجه از اعجاز قرآن وقتی پررنگ تر می شود که می بینیم:
1-قرآن در میان اعرابی نزول یافته که خود به فصاحت و بلاغت شهرت دارند.
2-امی بودن پیامبر، یعنی پیامبر قبل از نازل شدن قرآن راهی برای یادگیریِ خواندن و نوشتن نداشته اند. ( این یک واقعیت انکار ناپذیر است،مثلا رجوع شود به ویل دورانت، تاریخ تمدن، ج چهارم، کتاب دوم، ترجمه ی ابوالقاسم پاینده ص 207)
حتی اگر سخنانِ سخنورانِ بزرگی چون علی(ع) در نهج البلاغه را با قرآن مقایسه کنیم، برتری آیات الهی کاملا آشکار است.
تحريف منافى با معجزه بودن قرآن است . زيرا با تحريف، معانى قرآن ضايع مى گردد و مدار اعجاز فصاحت و بلاغت است كه دايرمدار معنى و لفظ هستند. مـعجزه بودن قرآن كه براى آن تحدى هم شده است و معارضان و مخالفان در اين تحدى شكست خـورده انـد، بـه شـرط حفظ كليت و تماميت آن و اينكه تمامى آن قابل استناد به حق تعالى باشد درست است، و اين امر جزو معتقدات مسلمانان است كه قرآن معجزه جاودانه الهى و نبوى است. ( براى تفصيل ـ التحقيق، ص 47؛ صيانة القرآن، 37 ـ 41)

4)آيات قرآنى و وعده هاى صريح الهى بر حفظ قرآن
مشهورترين اين آيات سه آيه است:
(این آیات برای کسانی قابل احتجاج است که قائل به تحریف به نقیصه باشند، و با توجه به اینکه تنها بعضی از مسلمانان گفته اند آیاتی از قرآن کم شده، ولی آیات موجود را تماما از جانب خدا می دانند، می توان از این برهان به راحتی در مقابل آنان استفاده کرد، و حتی برای دیگران هم کافیست وحیانی بودن این آیات ثابت شود، از طرفی این نکته را هم باید تذکر داد که وقتی یک “واو” را نتوانستند از قرآن حذف کنند، ناممکن می نماید که آیه ای کامل را بر آن بیافزایند و …)
-آیه ی حفظ:
إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَإِنَّا لَهُ لَحَافِظُونَ ﴿9﴾
بى‏ترديد ما اين قرآن را به تدريج نازل كرده‏ايم و قطعا نگهبان آن خواهيم بود (9)(الحجر(15))
مراد از الذكر قرآن است . چـنـانـكـه در چند آيه پيشتر در همين سوره مى فرمايد : و قالوا يا ايها الذى نزل عليه الذكر انك لمجنون . ( حجر , 6 ) ( و گفتند اى كسى كه ذكر [ قرآن ] بر او نازل شده است , بيشك تو مجنونى)
شـبهه ديگرى هم در اطراف اين آيه هست داير بر اينكه له لحافظون را راجع به حضرت محمد (ص ) مى داند. ولى با وجود مرجع حاضر , ارجاع ضمير به مرجع غائب دليل و قرينه مى خواهد. ( نيز ـ صيانة القرآن، ص 31 ).
-آيه عدم اتيان باطل:
إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بِالذِّكْرِ لَمَّا جَاءهُمْ وَإِنَّهُ لَكِتَابٌ عَزِيزٌ ﴿41﴾
لَا يَأْتِيهِ الْبَاطِلُ مِن بَيْنِ يَدَيْهِ وَلَا مِنْ خَلْفِهِ تَنزِيلٌ مِّنْ حَكِيمٍ حَمِيدٍ ﴿42﴾
كسانى كه به اين قرآن چون بديشان رسيد كفر ورزيدند [به كيفر خود مى‏رسند] و به راستى كه آن كتابى ارجمند است (41)
از پيش روى آن و از پشت‏سرش باطل به سويش نمى‏آيد وحى [نامه]اى است از حكيمى ستوده[صفات] (42)(فصلت(41))
-إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُ وَقُرْآنَهُ ﴿17﴾
چرا كه جمع‏كردن و خواندن آن بر عهده ماست (17) (قیامة(75))
-به غیر از این آیات می توان به سایر آیات موجود در قرآن که بیانگر اوصاف قرآن هستند نیز استدلال کرد. مثلا صفت هایی چون ذکر، هدایت، نور، فصاحت و بلاغت، حق، عدم اختلاف و …
5)احاديث (دلایل روایی)
-حـديـث مـشـهور ثقلينكه از طرق خاصه و عامه در حد استفاضه است:
“انى تارك فيكم الثقلين كتاب اللّه و عترتى اهل بيتى و انهما لن يفترقا حتى يردا على الحوض”
یعنی: “من در ميان شما دو يادگار گرانبها باقى مى گذارم , كتاب الهى و عترتم كه اهل بيت من است و آن دو از همديگر جدايى ناپذيرند تا در آخرت در كنار حوض كوثر به نزد من بازآيند”
این حدیث جزو اخبار متواتر در منابع شیعه و اهل سنت است. (”بحرانی” در غایت المرام این حدیث را به 39 طریق از اهل سنت و به 81 طریق از شیعیان نقل کرده، “هندی” در عقبات الانوار این حدیث را از طرق زیادی از 35 صحابی پیامبر نقل کرده و … )
قـول به تحريف قرآن، كتاب را كه ثقل اكبر است از حجيت و اعتبار مى اندازد. زيرا اولا ) قول به تحريف مستلزم عدم وجوب تمسك به كتاب منزل است . زيـرا كه كتاب به سبب وقوع تحريف [ به قول مدعيان ] بر امت اسلام تباه مى گردد، ولى وجوب تـمـسـك به كتاب به خاطر صريح اخبار ثقلين تا روز قيامت باقى است، پس قول به تحريف جزما باطل است. ثانيا ) از آنجا كه قول به تحريف موجب سقوط كتاب از حجيت مى گردد، پس نمى توان به ظواهر آن تمسك كرد، پس قائلان به تحريف بايد به امضاى [ تاييد ] ائمه طاهرين براى اين كتاب موجود در دست ما مراجعه كنند. و مـعـنـى ايـن امـر اين است كه حجيت كتاب موجود، متوقف بر امضاى ائمه است تا بتوان به آن استدلال كرد. و ظـاهـر اين اخبار متواتره اين است كه قرآن يكى از دو مرجع براى امت است و از ميان دو حجت مـسـتـقـل كه تمسك به آنها واجب است، كتاب برتر است، چرا كه ثقل اكبر است، پس نمى تواند حجيت آن فرع بر حجيت ثقل اصغر ( عترت ) باشد … ( البيان، ص 229 ـ 231 )
پـيـداست كه تحريف، بارزترين مصداق اتيان باطل است كه خداوند ساحت قرآن را از آن منزه شمرده است.
منظور از كتاب اللّه -كه بايد روايات بر آن عرضه گردد- نمى تواند غير از اين قـرآن مـتـواتـر بـاشـد كـه در دسـتـرس هـمگان است وگرنه، لازم آيد خداوند ما را به برنامه اى مكلف سازد كه از طاقت و توانمان خارج است [وخداوند حكيم چنين تكليفى نمى كند]
-احاديث عرض ( عرضهداشتن ) حديث بر قرآن:
احـاديـث صحيحه اى داريم كه قائل به وجوب عرض خبرهاى متعارض، بلكه مطلق احاديث، بر قرآن كريم اند. آنـگاه بايد آنچه موافق قرآن است اخذ كرد و مخالف با قرآن را رها كرد، و در صورتى كه سوره ها و آيـات قـرآن مصون از تحريف و محفوظ از نقصان نبود، اين قاعده از سوى ائمه اهل بيت طاهرين (ع ) مقرر نمى گشت. ( نيز براى نصوص احاديثى كه در اين باره از منابع معتبر شيعه نقل شده است. ـ التحقيق فى نفى التحريف، ص 31 ـ 32؛ صيانة القرآن، ص 35 ـ 37 )
-روایات پرشماری که قرآن را ملاک شناسایی حق از باطل معرفی می کنند مثلا:
“اذا التبست علیکم الفتن کقطع الیل المظلم فعلیکم القرآن”
“آنگاه که فتنه ها چون پاره های شب بر شما مشتبه شدند، قرآن را دریابید” (مجلسی، بحارالانوار، ج 92، ص 17)
مثلا از امام صادق(ع) نقل شده که پیامبر فرمود:
“برای هر سخن حقی، حقیقتی و برای هر سخن درستی، نوری. پس آنچه را که موافق کتاب خداست فرا گیرید و آنچه مخالف است رها کنید”
(کلینی، الکافی، ج1، ترجمه ی سید جواد مصطفوی. ص 88-89)
-احـاديـث وارده در ثـواب قـرائتسـوره هـا در نمازها و غير آن كه اگر سوره هاى قرآن كاملا مجموع و مدون و نزد مسلمانان محفوظ نبود، اين امر معنى پيدا نمى كرد. (براى نصوص اين احاديث ـ التحقيق، ص 35 ـ 37 )
-احاديث وارده از ائمه عليهم السلام در باب اينكه آنچه در دست مردم است، همان قرآن نازل شده از سوى خداوند است. ( براى نصوص اين احاديث ـ صيانة القرآن، ص 41 ـ 42؛ التحقيق، 41 ـ 43)

و روایات از این دست بسیارند، قسمت دیگری از این روایات همان روایاتی هستند که بیان می دارند چرا نام امامان شیعه در قرآن نیامده است، که در آینده به طور جداگانه به آن خواهم پرداخت.


6)اجماع
اجماع فريقين، و نيز اجماع علماى شيعه از عصر ائمه تا امروز است.
بـزرگـان شـيعه از شيخ صدوق (قرن چهارم) تا آيت اللّه خويى و امام خمينى و ساير مجتهدان و مراجع بزرگ شيعه قائل به تحريف ناپذيرفتن قرآن بوده اند. نام برخی از مشهورترین آنها به قرار زیر است:
برخی از بزرگان شیعه: محدث بزرگ شيخ ‌صدوق (متوفاى 381هـ .ق) – شـيـخ ‌مـفـيـد (متوفاى 413هـ .ق) – شیخ ‌طوسى (متوفاى 460هـ.ق ) – علامه طبرسى (متوفاى 548هـ .ق ) – علامه حـلى (متوفاى 726هـ .ق ) – شـيـخ ‌الـفـقـهـاء شـيـخ ‌جعفر كاشف الغطاء (متوفاى 1228 هـ .ق ) – شيخ محمدحسين كاشف الغطاء (متوفاى 1373هـ .ق) – شیخ ‌الاسـلام، مـحمدبن حسين حارثى عاملى – شيخ ‌بهائى (متولد بعلبك لبنان، 953هـ.ق و مـتـوفـاى اصـفـهـان، 1031هـ.ق ) – عارف و محقق نامدار محمدبن محسن، مشهور به فيض كاشانى (متوفاى 1090هـ.ق ) – خـاتـم مـحـدثـان متعهد، شيخ ‌حر عاملى – محقق تبريزى – عـلامـه بلاغى (متوفاى 1352هـ .ق ) – مـحـقـق بـغـدادى – سـيـدمحسن اعرجى (1227هـ .ق ) – قـاضـى الـقـضـاة محقق كركى – امام سـيـدشـرف الـديـن عاملى (متوفاى 1381هـ .ق ) – سـيـدمـحـسـن امـيـن عاملى (متوفاى 1371هـ .ق ) – علامه امينى – عـلامه طباطبائى (متوفاى 1402هـ .ق ) و …
از بزرگان اهل سنت: ابـوالـحـسـن على بن اسماعيل اشعرى سردسته اشاعره – اسـتـاد مـعـاصـر دكـتـر مـحـمدعبداللّه دراز – شيخ محمدمحمد مدنى – دكتر محمد تيجانى سماوى و …
که اکثر این بزرگان رساله یا کتابی درباره ی عدم تحریف قرآن دارند.

7)نماز شيعه اماميه
زيرا ائمه طاهرين (ع) و فقهاى اماميه قرائت سوره كامله اى را بعد از حمد در ركعت اول و دوم هر نماز از نمازهاى پنجگانه روزانه واجب مى دانند؛ و اين حاكى از اعتقاد اماميه به نيفتادن چيزى از قرآن است. تـوضيح بيشتر آنكه قائلان به تحريف نمى توانند قرائت سوره اى را كه محتمل تحريف است جايز و مجزى بدانند. زيرا اشتغال يقينى، برائت يقينى مى خواهد. پـس ايـن تـرخيص از سوى ائمه (ع) خود فى نفسه دليل عدم وقوع تحريف در قرآن است وگرنه مستلزم ضايع كردن نماز واجب هر مكلف مى شد. ( البيان، ص 233 ـ 234؛ التحقيق، 48 )

Click the image to open in full size. مجموع بودن قرآن را در عـهـد پـيامبر(ص) ( و لو آنكه مدون بين الدفتين نبود) كه يك واقعيت تاريخى است، و نیز تلاش هایی که پیامبر و یارانش در راه حفظ و جمع آوری قرآن کرده اند را جزو ادله اثبات عدم تحريف مى دانند. ( التحقيق , ص 49 ـ 50 ) 9 )

9)عدم اعتراض علی(ع)
بـه ايـن شـرح كه اگر قرآن امام [مصحف عثمانى] كه در دوران خلافت عثمان فراهم آمده، و هـمين است كه در دست ماست، محرف بود، هر آينه بر على (ع ) واجب بود كه [اعتراض كند ] و تصحيح آن را در صدر برنامه حكومت خويش قرار دهد. همچنانكه تغييراتى را كه عثمان در سنت پيغمبر داده بود، و زيان آنها كمتر از تحريف قرآن بود، در وقت اولين اعلام برنامه حكومت خويش يادآورى كرد؛ چنانكه فرمود تيولهايى را كه عثمان از بـيـت المال مسلمانان بخشيده است، پس خواهم گرفت، هر چند به مهريه زنان و خريد غلامان داده باشيد. ( قـانـون تـفـسير، ص 95 ) [و پيشتر احاديثى را كه بالصراحه حاكى از تاييد اميرالمؤمنين (ع) از عملكرد عثمان و صحت مصحف عثمانى است، نقل كرديم]

10)دلیل عقلی
شـيـواتـريـن دلـيل عقلى را در اين زمينه شادروان علامه طباطبايى عرضه داشته است: اما آن قرآنى را كه زيد بن ثابت در زمان عثمان گردآورى كرد، بدون شك حاوى جميع قرآن است و در آن يك كلمه كم و يا يك كلمه زياد نشده است. و قول به تحريف قرآن از درجه اعتبار ساقط است. چون اخبار آحادى كه در تحريف وارد شده است، حجيت آنها متوقف بر حجيت قول امام است، كه آن را بـيان كرده است، و حجيت قول امام متوقف بر حجيت قول رسول اللّه (ص ) است كه امام را وصـى و خـلـيفه و معصوم معرفى فرموده است؛ و حجيت قول رسول اللّه متوقف بر حجيت قرآن است كه رسول اللّه را معصوم و امام و نبى و ولى معرفى كرده است؛ و اگر قائل به كم بودن يا زياد بـودن يـك حـرف در قرآن مجيد بشويم، تمام قرآن از حجيت ساقط مى شود و سقوط اين حجت حـجـيت اخبار تحريف را نيز ساقط مى كند … [ به تعبير ديگر ] اخبار تحريف كه قرآن را از حجيت سـقـوط مـى دهد، عمل به مفادش موجب اسقاط خود آنها مى شود، يعنى از ثبوتش عدمش لازم مى آيد و بنابراين عمل به آنها مستحيل [ غير ممكن ] است. ( مهر تابان، مجموعه مصاحبات آيت اللّه سيد محمد حسين حسينى طهرانى با علامه سيد محمد حسين طباطبايى، ص 206 ـ 207 )

11)دليل يا قرينه
مـؤيـده ديگر اين است كه هيات تهيه و تدوين محصف امام [عثمانى] بسم اللّه الرحمن الرحيم را بر سر 113 از 114 سوره قرآنى نوشته اند ولى به حق و به تبعيت از وحى، بر سر سوره توبه يا برائت ننوشته اند كه دلايل آن را مفسران ياد كرده اند. يـا حروف مقطعه [فواتح سور] يعنى حروف مرموز قرآنى نظير الر يا كهيعص را كه هنوز هم رمـز و مـعـناى آن بر قرآن پژوهان و مفسران و اسلامشناسان مسلمان و غير مسلمان كشف نشده اسـت و نـظـريـه مقبولى در توجيه آنها عرضه نگرديده است، عينا كتابت كرده اند؛ و هيچ گونه اصلاح قياسى و اجتهاد و تصرفى را روا نداشته اند. و ايـن اهـتـمام والا به بهترين وجه حاكى از صحت جمع و تدوين و مصونيت قرآن از هرگونه تغيير خودسرانه و افزايش و كاهش است.

(براى تفصيل و مشاهده فهرستى از 118 فقره از غرائب املايى در رسم عثمانى ـ التمهيد، محمد هادى معرفة، 315 ـ 348؛ حقائق هامة، سيد جعفر مرتضى عاملى، 189 ـ 221)
+ نوشته شده در  چهارشنبه نوزدهم خرداد 1389ساعت 9:10  توسط سیاوش تنها  | 

معجزه اعجاز

 تعریف اعجاز
اعجاز در لغت، یعنی عاجز کردن و ناتوان ساختن و در اصطلاح، یعنی انجام دادن کار یا ارائه کردن کلامی که کسی نتواند نظیر آن کار را انجام دهد یا همانند آن کلام را بیان کند. پس، به آیات و عجایبی که پیغمبران برای اثبات نبوت خویش می آورند، معجزه می گویند. مانند: اژدها شدن عصای حضرت موسی «علیه السلام» - زنده شدن اموات از دم عیسی «علیه السلام» و نازل شدن قرآن بر قلب مبارک حضرت محمد صلی الله علیه و آله.
منتهی تفاوت اساسی معجزه ی پیامبر اسلام « صلی الله علیه و آله» با دیگر انبیاء عظام، جاودانه ماندن و قابل طرح بودن آن در همه ی مکانها و زمانهاست، که ان شاء الله در قسمتهای بعد، این مطلب توضیح داده می شود.
شرایط معجزه
هر معجزه باید دارای شرائط و امتیازات زیر باشد:
1. معجزه باید از نظر عقل و علم، امر معقول و ممکنی باشد.
2. باید یک عمل خارق العاده باشد که هیچ انسانی، حتی نوابغ جهان، و همچنین مُرتاضان قادر به انجام آن، با اتکای نیروی بشری نباشند.
3. آورنده معجزه باید با کمال اطمینان خاطر از تمام انسانها و متفکران و نوابغ جهان دعوت برای « مقابله به مثل» بکند و همه را از انجام آن عاجز بداند.
4. معجزه باید از نظر زمان، مکان، کیفیت، نوع و سایر شرایط محدود به هیچ حدّی نباشد؛ یعنی در هرگونه شرائط و در هر وضع و کیفیت امکان پذیرباشد؛ زیرا از نیروی لایزال و نامحدود خداوند سرچشمه می گیرد، و از همین جا یکی از فرقهای اساسی میان (معجزات) و ( سایر خارق عادات) که از مرتاضان و امثال آنها سر می زند، روشن می شود؛ زیرا هر مرتاضی عمل خارق العاده ی خود را در شرایط خاصی و به کیفیت معینی انجام می دهد، چون از نیروی محدودِ بشری سرچشمه می گیرد.
5. آورنده معجزه هرگز در برابر رقیب شکست نمی خورد.
6. معجزه یک معلول بدون علت نیست، زیرا معلول بدون علّت، عقلاً محال است؛ بلکه معجزه به نوبه ی خود معلول علّتی است، منتها یک علت غیر عادی و مافوق طبیعی که تسلّط بر آن از قدرت انسانِ عادی بیرون است.
7. معجزه حتماً دارای هدف خاص تربیتی است و به عنوان سند زنده ای برای اثبات ارتباطِ آورنده ی معجزه، با جهان ماورای طبیعت و مبداء هستی می باشد.
وجوهِ مختلفِ معجزه بودن قرآن
علمای سده های پیشین، غالباً به اعجاز قرآن از جنبه ی فصاحت و بلاغت و اسلوب عالی آن می نگریستند و نیز برخی از آنان معتقد بودند که : عجزِ عرب از آوردن سخنانی نظیر قرآن، بدان جهت است که خدا اراده و تصمیم بر معارضه را از آنان گرفته است.
در اینجا برای مشخص کردنِ اینکه چه چیزی از قرآن معجزه می باشد، نظر علامه ی طباطبایی «رحمة الله علیه» را بیان می نمائیم. ایشان می فرمایند:
« قرآن کریم تنها از راه فصاحت و بلاغت، افراد را دعوت به مبارزه نمی کند، بلکه از جهت معنی نیز پیشنهاد معارضه می نماید.» 1
آنگاه استاد علامه با استفاده از آیه ی شریفه ی [ افلا یتدبرون القران و لو کان من عند غیر الله لوجدوا فیه اختلافاً کثیراً] 2
( آیا در قرآن تدّبر و تأمل نمی کنند؟ در حالیکه اگر از جانب غیر خدا بود، در آن [از جهت لفظ و معنا] اختلاف فراوان می یافتند.)
به یک نکته ی ظریف که هم بر اعجاز قرآن دلالت دارد و هم بر عدم تناقض و تضادّ و تحریفِ آیاتِ آن در طول تاریخ، اشاره کرده و فرموده اند:
« قرآن کریم از راه دیگر نیز تحدّی3 می کند، و آن این است که این کتاب ، تدریجاً با شرایطی کاملاً مختلف و گوناگون از گرفتاری و آسودگی و جنگ و صلح و قدرت و ضعف و ... در مدت 23 سال نازل شده است،
اگر از جانب خدا نبود، و ساخته و پرداخته ی بشربود، تناقض و تضادّ بسیاری در آن پدید می آمد و ناگزیر، آخر آن از اولش بهتر و مترقّی تر بود؛ چنانکه لازمه ی تکامل تدریجی بشر همین است؛ و حال آنکه آیات مکّی آن با آیات مدنی، یکنواخت می باشد؛ و آخرش از اولش متفاوت نیست. » 4
آیات تحدی به اشکال متفاوت آمده که در آنها تحّدی به همه ی قرآن ، به 10 سوره و ... صورت پذیرفته مانند: « کافران می گویند محمد قرآن را از پیش خود آورده است، بگو اگر راست می گوئید، شما هم هر کس جز خدا را که می توانید، به یاری طلبید و ده سوره مانند قرآن بیاورید.» 5
که علامه طباطبایی می فرمانید: « آنچه در تحّدی ها از دشمن خواسته شده این است که کلامی همانند قرآن، با تمامی ویژگیهای موجود در آن، بیاورد؛ یعنی کلامی که صفات برجسته ی معنوی قرآن را به انضمام فصاحت و بلاغت لفظی آن دارا باشد." 6 و در ادامه می فرمایند: « کسانیکه آشنایی به زبان عربی دارند هرگز نمی توانند تردید کنند که لهجه ی قرآن، لهجه ی شیوا و شیرینی است که درک انسان را از زیبایی خود مبهوت و زبان را از وصف آن الکن و زبون می سازد. نه شعر است و نه نثر، بلکه اسلوبی است وَرای هر دو که جذبه و کششی مافوق شعر و روانی مافوق نثر را دارد ... سازمان وسیع معارف اعتقادی و اخلاقی و قوانین فردی و اجتماعی اسلام که اصول وکلیات آن در قرآن است، تنظیم غیر قابل خدشه، و تضاد و تناقض ناپذیر آن، از عهده ی بشر بیرون است، خاصّه به دست کسی که در شرایطی همانند شرایط زندگی پیغمبر اکرم «صلی الله علیه و آله» قرار گرفته باشد. » 7
وجه تمایز قرآن نسبت به سایر معجزات
به طور کلی این کتاب 3 امتیاز بر تمام معجزات پیامبران پیشین و حتی سایر معجزات خود پیامبر اسلام دارد:
1. قرآن مرز (زمان) و (مکان) را در هم شکسته.
کارهای اعجاز آمیزی که از پیامبران پیشین نقل شده عموماً در دایره ی معینی از زمان و مکان قرار دارد، مثلاً اگر حضرت عیسی علیه السلام در گاهواره سخن می گوید یا اینکه موسی علیه السلام از دریا می گذرد این امور خارق العاده در مدار معینی از زمان و در برابر عده ی خاصی صورت گرفته، بنابراین برای کسانی که شاهد و ناظر این جریانات نبوده اند، جنبه ( حسی ) نداشته است.
اما قرآن این دو اشکال [ دایره ی محدود زمانی و مکانی] را نداشته، ما از قرآن همانطور استفاده می کنیم که یاران پیغمبر استفاده می کردند؛ بلکه گذشت زمان و پیشرفت علم و دانش به ما امکاناتی داده که بتوانیم استفاده ی بیشتری از آن نسبت به مردم اعصار گذشته بنمائیم.
همچنین فاصله های مکانی نمی توانند تأثیری در وضع اعجاز قرآن داشته باشند، کسانیکه در حجاز زندگی می کردند به قرآن نزدیکتر از کسانی که در ایران و روم زندگی می کردند، نبودند.
2. یک معجزه روحانی
امور خارق العاده ای که از پیامبران گذشته دیده شده، معمولاً جنبه ی جسمانی داشته است. زنده کردن مرده -شفای بیماران غیر قابل علاج و ... و همه جنبه جسمی دارند. و در حقیقت چشم و گوش انسان را تسخیر می کنند. ولی الفاظ قرآن که از همین حروف و کلمات معمول ترکیب یافته آنچنان معانی بزرگ در بر دارد که در اعماق دل و جان انسان نفوذ می کند. این معجزه ای است که تنها با مغزها و اندیشه ها و ارواح انسانها سر و کار دارد.
3. یک معجزه ی گویا
پیامبران پیشین همیشه همراه معجزات خود بودند و برای اثبات اعجاز آنها مخالفان را دعوت به مقابله به مثل می کردند؛ در حقیقت معجزات آنها خود زبان نداشت و گفتار ایشان آن را تکمیل می کرد؛ ولی قرآن یک معجزه گویاست. خودش به سوی خود دعوت می کند. لذا پس از وفات پیامبر « صلی الله علیه و آله» همچون زمان حیات او به دعوت خود ادامه می دهد.
چرا و چگونه قرآن ساخته ی فکر بشر نیست؟
این مسائل برای هیچ کس جای تردید نیست که:
الف) پیامبر اسلام از یک محیط عقب افتاده در تمام جهات که آن را یک محیط لااقل نیمه وحشی باید محسوب نمود، قیام کرد.
ب) سرزمین حجاز حق داشت یک محیط عقب مانده و فراموش شده باشد زیرا چیزی که مایه ی پیشرفت و ترقی بود در آن یافت نمی شد، قسمت اعظم آن را ریگستان خشک و سوزانی تشکیل می داد که نه آب داشت و نه قابل کشت بود. این محیط به قدری متروک بود که حتی جهانگشایان بزرگ دنیا مانند، رامسیس دوم و اسکندر مقدونی از تصویر آن چشم پوشیدند چون به مشکلاتش نمی ارزید. 8
اسلام از چنین محیطی طلوع کرد و همین محیط مهد پرورش قرآن بود.
ج) پیغمبر اسلام درس نخوانده بود، یعنی اصولاً در آن محیط، درسی وجود نداشت که بخواند . اگر کسی تنها خواندن و نوشتن می دانست دانشمند آن محیط محسوب می شد! و به فرض اینکه پیامبر اسلام خواندن و نوشتن را فرا می گرفت؛ کتابی در آن محیط پیدا نمی شد تا مطالعه کند، جز اساطیر و افسانه ها.
سفرهای محدود پیامبر به خارج از حجاز هم، به قدری کوتاه و پرزحمت بود که جائی برای این احتمال باقی نمی گذارد که ایشان در (خارج) تحصیل کرده باشند.
به علاوه چگونه ممکن است کسی در چنان محیطی که شخص با سواد در آن خیلی کمیاب است درسی خوانده باشد و انگشت نما نشود؟! و چگونه تصور می شود چنین کسی با کمال صراحت در برابر تمام مردم بگوید: من درس نخوانده ام و (اُمی ) هستم و کسی به او اعتراض نکند؟!
قرآن روی کلمه (امی) یعنی (درس نخوانده) در مورد پیامبر به طور مکرر تکیه کرده است. 9
چنین پیامبری از چنان محیطی برخاست و کتابی آورد که وضع آن محیطِ تاریک، آشفته و پرهرج و مرج را بکلّی دگرگون کرد.
کتابی که در بسیاری از موارد مبارزان را به مقابله به مثل دعوت کرده 10 و همه در این مبارزه شکست خورده اند.
از کجا که نیاوردند؟
در اینجا ممکن است کسی بگوید: ما از کجا بدانیم کسانی به معارضه با قرآن برنخاستند و مانند آن را نیاوردند؟ شاید برخاسته اند و آیاتی آورده اند، ولی در لا به لای تاریخ گذشتگان مانند بسیاری از حوادث دیگر، مدفون شده و یا مسلمانان متعصب در محو آن کوشیده اند؟
پاسخ
1. هم در زمان پیغمبر اسلام «صلی الله علیه و آله» و هم بعد از رحلت آن حضرت، در داخل کشوهای اسلامی ، حتی در خود مکه و مدینه، مسیحیان و یهودیان سرسخت و متعصبی می زیستند که برای تضعیف مسلمانان از هر فرصتی استفاده می کردند.
2. اگر کسانی به معارضه با قرآن برخاسته بودند و کتابی همانند قرآن آورده بودند آنها به هر قیمتی بود آن را حفظ می کردند و به خارج نیز می فرستادند وغیر مسلمانان در تواریخ خود نام و مشخصات آورنده آن را ضبط می نمودند.
3. مسلماً احتمال چنین چیزی در زمانهای بعد از پیامبرکه اسلام توسعه یافته و رفت و آمد بیگانگان در ممالک اسلامی زیادتر شده بود بسیار بعید تر به نظر می رسد.
مبارزه کنندگان ناشی
اینکه گفته شد کسی نتوانسته با قرآن به ( معارضه) برخیزد، به این معنی نیست که تاکنون کسی به میدان قرآن نرفته، بلکه منظور این است کسانی هم که در این میدان قدم گذارده اند با شکست روبرو شده اند.
در این قسمت بیوگرافی چند تن از این افراد و شمه ایی از سخنان آنها را که در مقام معارضه با قرآن گفته اند، می آوریم تا با مطالعه ی آنها و مقایسه با قرآن، پی به عظمت این کتاب آسمانی ببریم:
نمونه اول
« مسیلمه» و سخنان او
از طلوع اسلام مدت زیادی نگذشته بود که شخصی به نام « مسیلمه بن حبیب» برخاست و دعوی نبوت کرد که بعداً به « مسیلمه کذاب» مشهور شد.
او مردی حادثه جو و مادی بود و تصور می کرد، موفقیتهای خیره کننده پیامبر اسلام « صلی الله علیه و آله » تنها بواسطه ی ادعای نبوت بوده است و اگراو هم ادعائی کند می تواند کسب شهرت کند؛ لذا مردم را دور خود جمع کرد و گفت: فرشته ایی به نام (رحمان) بر من نازل شده و قرآنی بنام من آورده است و کلمات بی معنی ای را برای مردم می خواند.
او همچنین از پیامبر اسلام « صلی الله علیه و آله » درخواست نمود که او را در پیامبری شریک سازد.
نمونه دوم
مسیلمه با (سجاح) ازدواج می کند!
مقارن ظهور مسیلمه، زنی از طایفه تغلب بنام « سجاح» نیز دعوت نبوت کرد. « رافعی» دانشمندِ اسلامی در کتاب (اعجاز قرآن) می نویسد، او در آغاز مسیحی بود، در زمان خلافت ابوبکر آیین مسیحیت را ترک گفت و ادعای نبوت کرد و بعضی از مسیحیان آن نواحی به او گرویدند.
او با بعضی از قبائل اطراف خود جنگ کرد و با بعضی طرح مسالمت آمیز ریخت و همچنین تصمیم گرفت با مسیلمه بجنگند.
مسیلمه از این جریان بیمناک شد و پیشنهاد کرد با او ملاقات کند، در این ملاقات هم پیشنهاد صلح و هم ازدواج با او را نمود تا به کمک همدیگر، با مسلمین بجنگند.
چون ادامه این وضع ممکن بود فتنه بزرگی بر پا کند، سرانجام ارتش اسلام، دستگاه هر دو را در هم پیچید.
نمونه سوم
قرآن انگلیسها و آمریکائیها!
در سال 1913 میلادی رساله ای در مصر انتشار یافت که نویسنده آن معلوم نبود، ولی از محتویات و روی جلد آن استفاده می شد که این رساله از طرف (انگلیس و آمریکا) انتشار یافته است.
در این رساله دانشمندان آنها به اصطلاح خواسته بودند با دو سوره ی (حمد) و ( کوثر) معارضه کنند.
1. الحمد اللرحمن، رب الاکون، الملک الدیان، لک العبادة و بک المستعان، اهدنا صراط الایمان...!
2. انا اعطیناک الجواهر، فصل لربک و جاهر، و لا تعتمد قول ساحر!... نقائص معنوی و ناموزون بودن تعبیرات و الفاظ این دو عبارت بر تمام کسانی که با زبان عربی آشنایی دارند روشن است و ما به چند نمونه آن اشاره می کنیم و کسانی که مشتاقِ توضیح بیشتری هستند به مقدمه تفسیر «البیان» صفحه ی 74-70 مراجعه کنند.
الف) تبدیل کلمه ی (الله) به (الرحمن) در جمله (الحمد الرحمن) تناسب جمله را بکلی بر هم زده است، زیرا (ال) در (الحمد) به معنی جنس و برای عمومیت است و این، تناسب با کلمه ی (الله) دارد که ناظر به تمام صفات خداوند می باشد. زیرا (الله) به معنی ذات مقدسی است که دارای تمام صفات کمالیه است، ولی (رحمن) فقط اشاره دارد به یکی از صفات او که صفت رحمت است و این با عمومیت (حمد) سازگار نیست.
ب) (اکوان) به معنی (حوادث) است و آن تناسب با (خلقت) دارد [ یعنی گفته شود: خالق الاکوان] نه با کلمه (رب) که به معنی ( مالک) است. به علاوه از کلمه ی (اکوان) بیشترغیر صاحبان عقل به نظر می آید، در حالیکه از کلمه (عالمین) در درجه اول صاحبان عقل مفهوم می گردد.
ج) ( لک العبادة و بک المستعان) هیچگونه دلالتی بر عبودیت گوینده و استعانت او از درگاه خداوند ندارد، و آن مفهوم پر ا رزشی که از (ایاک نعبد و ایاک نستعین) استفاده می شود، در این تعبیر ابداً وجود ندارد.
*****
نکته قابل توجه این است که تهیه کنندگان چنین عباراتی، جز به قافیه و سجع پردازی، توجهی نداشته اند و تصور می کردند که اگر عبارتی بر وزن آیات قرآن درست کنند، مانند قرآن را آورده اند، خواه این عبارات از نظر معنی و الفاظ صحیح باشد یا نه؟
این کار درست مانند این است که یک آدم بی اطلاعِ از فن شعر بخواهد با شاعری همچون سعدی رقابت کند و برای این منظور بعضی از کلمات سعیدی را از میان اشعار نابش بر دارد و بجای آن کلماتی هموزن آنها بگذارد. مثلاً بگوید:
بنی آدم افراد یک ملّتند که در آفرینش زیک علّتند
چو چشمت بدرد آورد روزگار برو دکترِ حاذقی را بیار!
آیا براستی این کار را رقابت با سعدی می توان گفت؟!!
نمونه چهارم
در اینجا نمونه ایی را بیان می کنیم که علاوه بر آوردن آیات، پیروان خود را دعوت به معارضه هم کرده اند! این بار قرآنِ نازل شده بر یک پیرو مذهب « باب» ! را مرور می کنیم
در سوره ی 52 از کتاب (احسن القصص)، تألیف سید باب می گوید:
و ان کنتم فی ریب مما قد انزل الله علی عبدنا هذا فأتوا (به حرف)! من مثله یعنی: اگر در درستی آنچه خدا بر بنده ما نازل کرده شک دارید، چند حرف ! مانند آن بیاورید!
همانطور که ملاحظه می کنید این آقا آیه ی 23 سوره ی بقره از قرآن را تحریف کرده و به این صورت در آورده است.
ضمناً برای اینکه شاهکاری نشان داده باشد تحدی به آوردن ده سوره و یا یک سوره نکرده بلکه دعوت به آوردن « چند حرف»! نموده است، در حالیکه کودکان کلاس اول ابتدایی که الفبا را می دانند، می توانند چند حرف مانند آن بیاورند!!
فضیلت خط شکسته!
در کتاب « بیان عربی» صفحه ی 26 می گوید:
و لتستقرن الصبایا علی سریر او عرش او کرسی فان ذلک لم یحسب من عمرهم و لتأذن لهم بما یفرحون و لتعلـّمن « خط الشکسته»! فان ذلک ما یحبه الله! یعنی : دختران خود را حتماً باید روی تخت و کرسی جای دهید، زیرا روی تخت و کرسی نشستن از عمر آنها حساب نمی شود! و به آنها اجازه بدهید هر نوع می خواهند تفریح کنند! و خط شکسته را حتماً یاد بگیرند زیرا خدا خط شکسته را دوست دارد!
البته توجه دارید (شکسته) که از الفاظ فارسی خالص است در متن این عبارت عربی خود را جا زده است. اما به چه مجوز قانونی؟
از این گذشته (صبایا) جمع (صبیه) و مؤنث است، با این حال معلوم نیست چرا ضمیر (لهم) و (عمرهم) و (یفرحون) همه، مذکر آورده شده است؟
وانگهی کلمه (الشکسته) با تمام اشکالاتی که دارد، به عنوان صفت برای (خط) آورده شده و بنابراین باید (خط) هم (ال) داشته باشد و گفته شود (الخط الشکسته) نه (خط الشکسته)
اما نکته اصلی کجاست؟ چرا بابْ این همه اهمیت به خط شکسته با همان تعبیر فارسی دارد؟
برای اینکه تنها هنر او خط شکسته بود نمونه های موجود گواهی می دهد که خط شکسته خوبی داشته است.
عذر بدتر از گناه
از همه جالبتر عذری است که برای این عباراتِ غلط آورده اند، آنها می گویند: ما این الفاظ را از قید و بندِ قواعد خشک رها ساخته ایم!، یعنی آنها را از چنگال قواعد بی رحم دستور زبان و ادبیات آزاد نموده اند. حتی بعضی از پیروان او غلط نویسی را جزو کرامات او دانسته اند.
اگر غلط نویسی افتخار یا کرامت باشد باید سر کم یسوادها از بابت غلط نویسی به آسمان سائیده شود!
اعجاز قرآن از نظر موزون بودن کلمات و رسا بودن عبارات
زیبایی ظاهر و عمق معنی
یک مطالعه کوتاه در آثار ادبا و نویسندگان نشان می دهد که آنها به دو دسته متمایز تقسیم می شوند: جمعی بیشتر به زیبایی الفاظ اهمیت می دهند و زیاد دربند عمقِ معنی نیستند، اما عده ی دیگر، به الفاظ اهمیت نمی دهند و تمام قدرت و نبوغ خود را متوجه معانی می سازند. البته در این میان نویسندگانی نیز هستند که به هر دو قسمت اهمیت می دهند، اما بسیار محدود و انگشت شمارند، زیرا یک نبوغ فوق العاده می خواهد که کسی بتواند این دو را [ زیبایی لفظ و زیبایی معنی] با هم در یکجا جمع کند.
قرآن این امتیاز بزرگ را در حد اعجاز دارد. الفاظ آن در نهایتِ شیرینی و زیبایی و کلمات آهنگ دار و موزون، و با اینهمه کاملاً با معانی منطبق است.
منظره ای از زیبایی لفظ و معنا
در قرآن سوره ی رعد آیه ی 17 برای مجسم ساختن صحنه ی مبارزه حق و باطل و سرانجام این مبارزه ی دائمی، مثال جالبی زده شده است:
انزل من السماء ماء فسالت اودیة بقدرها فاحتمل السیل زبداً رابیاً و مما یوقدن علیه فی النار ابتغاء حلیة او متاع زبد مثله کذلک یضرب الله الحق و الباطل فاما الزبد فیذهب جفاء و اما ما ینعف الناس فیمکث فی الارض « خداوند آبی از آسمان نازل نمود و از هر سرزمینی رودهایی به اندازه ی گنجایش آن به راه افتاد. سیلاب کفهائی بر روی خود حمل کرد [ نه تنها بر روی سیلاب کف ظاهر می گردد، بلکه ] در روی فلزاتی که برای زینت یا وسایل زندگی زیر فشار آتش، ذوب می شوند، اینگونه کفها آشکار می گردد اینچنین خداوند، حق و باطل را مجسم می سازد، اما کف بزودی از بین می رود، ولی آنچه به مردم سود می رساند در زمین باقی می ماند.»
در همین یک مثالِ کوتاه که با الفاظ موزونی ادا شده نکات جالبی نهفته که ذیلاً به قسمتی از آن اشاره می گردد:
1. طرفدارانِ باطل همیشه مانند کفهای روی آب پر هیاهو هستند، ظاهری فریبنده و درونی تهی و خالی دارند و ضمناً همیشه خود پرستند و بلندی طلبند (زبداً رابیاً ) بعکسِ طرفدارانِ حق.
2. باطل، بی دوام، بی فایده و بی خاصیت است؛ ولی حق، منبع انواع برکات است. همانطور که کفهای روی آب، نه رفع تشنگی می کنند و نه گل و گیاهی می رویانند، ولی آب همه جا رمز حیات است
3. باطل ممکن است به شکلهای گوناگون ودر هر لباس و هر صحنه ای خودنمایی کند. همانطور که کفها بر روی آب و فلزات ذوب شده، هر دو آشکار می گردند. ( و مما یوقدون علیه فی النار...)
4. هر کسی به اندازه استعداد و وسعت روح خود می تواند از مواهب این جهان استفاده کند، همانطور که هر زمینی به اندازه وسعت خود قطرات باران را به خود می پذیرد.
همچنین آثار وجود هر کس به مقدار ظرفیت وجود اوست، چنانکه رودهایی که از هر زمینی جریان می یابد، چنین است. (فسالت اودیة بقدرها)
5. مبارزه حق و باطل یک مبارزه ی دائمی است و سرانجام این مبازه در همه جا یکسان است، یعنی پیروزی حق. همانطور که منظره ی سیلاب و کف در همه جا به چشم می خورد.
6. بقاء و دوام هر موجودی در سایه سود رسانیدن به اجتماع و مردم است. (و اما ما ینفع الناس فیمکث فی الارض)
پی نوشتها:
1. شیعه در اسلام، ص 95.
2. سوره ی نساء – آیه ی 82.
3. به مبارزه طلبیدن
4. شیعه در اسلام ص 97
5. سوره هود، آیه ی 13.
6. اعجاز قرآن ، ص 16.
7. قرآن در اسلام، ص 171-170
8. رجوع شود به تاریخ تمدن جرجی زیدان ، ج 1
9. اعراف ، آیات 158-157
10. مراجعه شود به: بقره، آیه 23 – اسرا آیه 88 – هود آیه 13
اعجاز (قسمت 2)
صراحت و قاطعیت قرآن
نمونه ای از صراحت قرآن
اعجاز قرآن از نظر علوم روز
اعجاز قرآن از نظر پیشگویی های صریح
اعجاز قرآن از نظر هماهنگی ایات

صراحت و قاطعیت قرآن
همه از صراحت لهجه یک گوینده لذت می برند زیرا حقایق را بدون هر گونه تحریف و پیرایه بیان می کند. صراحت لهجه غالباً از یکنوع شهامت آمیخته با ایمان حکایت می کند که گوینده در سایه آن حقایق را آنچنان که هست تشریح می نماید.
یکی از امتیازات بزرگ قرآن، همین صراحت و قاطیعت است که به شکلهای مختلف در لابلای آن خودنمائی می کند.
نمونه ایی از صراحت قرآن
قرآن گاهی برای مجسم ساختن ضعف و ناتوانی بتها با آنهمه شکوه و جلال قلابی که داشتند می گوید:
« تمام خدایان شما اگر اجتماع کنند حتی از آفریدن یک مگس عاجزند و اگر مگس چیزی از آنها برباید قدرت بازگرفتن آن را ندارند.» حج، 73
البته شاید، این نمونه در نظر بعضی ساده جلوه کند، اما اگر عظمت و شکوه خاصی را که بتها به عنوان خدایان مقدس در افکار عمومی آن محیط داشتند، در نظر مجسم کنیم، خواهیم دانست که این صراحت چقدر ارزنده بوده است.
اعجاز قرآن از نظر علوم روز
1.جاذبه ی زمین
قرآن، هزار و اندی سال قبل از نیوتن از جاذبه ی زمین خبرداده است:
« زمین را جذب کننده آفریدیم.» مرسلات/ 25
در دهها تفسیر که پیش از ولادت نیوتن نوشته شده، تصریح گردیده، که (کِفات) به معنای جذب کردن است.
2.حرکت انتقالی زمین [ گردش زمین به دور خورشید]
قرآن در حدود هزار سال پیش از گالیله که با نظر خود زمین را از مرکزیت جهان هستی در آورد به صراحت گفته است: « به کوهها نگاه می کنی، خیال می کنی که در یک جا ایستاده اند، د رحالیکه مانند ابرها درحرکتند.» نمل/ 88
قرآن کریم در این مورد اشارات فراوانی دارد و از زمین با تعبیراتی مثلِ گهواره (طه / 53) و شتر راهوار ( ملک/15) یاد کرده است.
3.انبساط عالم
قرآن، 13 قرن پیش از ولادت 0لومتر)، از انبساط عالم خبر داده است: « آسمان را به قدرت خود آفریدیم و هر لحظه، آن را گسترش می دهیم.» ( ذاریات/ 47)
4.ستونهای نامرئی ( جوّ کره ی زمین)
قرآن در مورد این ستونها می فرماید: « خداوند آسمان را بدون ستونی که آن را ببینید، برافراشت.» رعد/ 2 - لقمان / 10
هنگامی که از امام رضا « علیه السلام» پرسیدند: مگر آسمان ستون دارد؟ فرمود: بله، در آنجا ستونهایی است که شما نمی بینید. شیخ طوسی هزار سال پیش در تفسیر خود فرموده است:
قرآن نگفته ( بدون ستون)، بلکه فرموده است: (بدون ستون مرئی)
تفسیر تبیان؛ ج 6، ص 213
5.حرکت ستارگان
زمانی که دانشمندان به پیروی از هیئت بطلمیوس، همه ی ستاره ها و سیاره ها را ثابت می دانستند، قرآن، با تعبیر « حرکت در مداری شناور» از آنها یاد کرده است. انبیاء/33
6.حرکت خورشید
درعصری که همه، خورشید را ثابت می دانستند، قرآن فرموده است:
« خورشید به سوی آرامگاه خودش د رحرکت است.» یس / 38
7.زوجیت گیاهان
« (لینه) گیاه شناسِ سوئدی، در اواسط قرن18 میلادی کشف کرد که در گیاهان نیز جنس نر و ماده وجود دارد، اما این موضوع، محافل کلیسا را خشمگین ساخت و کتابهای او را به عنوان کتب ضلال معرفی کردند.» دانستیهای جهان علم ص 241 .
اما قرآن، در بیش از ده آیه از زوجیت گیاهان بحث کرده است. مثلاً : شعرا/ 7 – لقمان/10 « و از آسمان آبی فرو فرستادیم و به وسیله ی آن جفتهایی از گیاهان گوناگون رویاندیم.»
8.تسخیر فضا
قرآن کریم، 14 قرن پیش از آنکه ( یوری گاگارین) هوس سفر فضایی را در سر بپروراند، از سفر فضایی بحث کرده و نوید موفقیت داده است.
9.موجودات زنده در جهان بالا
بشر امروز در کُرّاتِ دیگر به جستجوی موجود زنده می پردازد و تاکنون اطلاعات قانع کننده ایی بدست نیاورده است، در صورتی که قرآن 15 قرن قبل، به صراحت از وجود موجودات زنده در آنجا، خبر داده است: « از نشانه های قدرت خدا، آفرینش آسمان و زمین و پراکندن جنبده در آن دو می باشد.» شوری 29
10.همبستگی آسمان و زمین
ساختمان آفرینش از (گاز) تشکیل شده و سپس به (سدیم) تقسیم گردید و یکی از نتایج این تقسیم منظومه شمسی ما می باشد.
یکی از بهترین دلائلی که می رساند این کرات همبستگی داشته اند، این است که در خورشید بیش از 67 عنصر وجود دارد که عین آن عناصر در زمین نیز دیده می شود.
همچنین، عناصر سنگهای آسمانی که از آسمان داخل زمین می شوند، همان عناصری است که ساختمان زمین را در بر گرفته است.
خداوند این همبستگی را در قرآن کریم بیان فرموده است:
« آسمان و زمین قبلاً به هم متصل بودند و ما آنها را از همدیگر جدا کردیم.» انبیاء / 30
11.توده های گاز
دکتر ونول لاتیمار، آسمان شناس معروف می گوید:
« زمین و ستارگانِ دیگر، از توده های ابری، تکوین یافته اند و این ابر از ذرات سختی پدید آمده که حجمش 10 هزار برابر از حجم کره ی زمین بزرگتر بود.»
قرآن این حقیقت را به این صورت بیان فرموده است:
«خداوند اراده کرد خلق کند آسمان را، حال آن که آسمان، توده ی گاز و دود بود.» فصلت / 11
12.برخورد الکتریسیته
(فرانکلین) ثابت کرد که ابرها دارای بار الکتریسیته هستند و همان طوری که منفی و مثبت همدیگر را جذب می کنند، منفی با منفی و مثبت با مثبت، همدیگر را دفع می کنند و این دفع کردن باعث می شود ابرها از هم دور شوند، لکن خداوند، بوسیله ی بادها، ابرها را به هم نزدیک می سازد تا منفی و مثبت همدیگر را جذب کرده و تولد باران نمایند.
این مطلب در قرآن کریم بیان شده است:
« آیا نمی بینی خداوند، ابرها را به آسانی حرکت می دهد، بعد آنها را به هم ترکیب می نماید، سپس بر روی هم انباشته می کند، آنگاه باران را از لابلای آنها خارج می سازد.»
نور/ 43
13.نبودن اکسیژن در بالای جو
از جمله روشهای تربیتی قرآن این است که، با بیان « مثل » زمینه را برای تعلیم اصول عقاید، آماده می کند.
امروز ثابت شده که هر اندازه انسان به سمت آسمان برود، هوا رقیق تر شده و در اثر نبودن اکسیژن، تنفس مشکل می گردد.
قرآن این مطلب را در قالب مثال بیان فرموده است:
« پس خداوند، کسی را که می خواهد هدایت نماید، سینه ی او را برای پذیرفتن اسلام باز می کند و کسی را که گمراه می نماید، سینه ی او را تنگ می کند و در فشارقرار می دهد، مانند کسی که به آسمان می رود. » انعام 125
15.کروی بودن زمین
در قرآن آیاتی وجود دارد که تنها با مسئله ی کروی بودن زمین تطبیق می کند، از جمله: « به آن جمعیت که تضعیف شده بودند، مشرقها و مغربهای پر برکت زمین را ، ارث دادیم.» اعراف / 137
این تعبیر تنها با کروی بودن زمین می سازد، زیرا اگر فرض بگیریم که زمین مسطح است، در این صورت یک مشرق و یک مغرب بیشتر نخواهد داشت ؛ اما اگر زمین را کروی فرض نمائیم، هر نقطه ایی از زمین برای نقاط شرقی آن، (غرب) خواهد بود و برای نقاط غربی آن، (شرق) خواهد بود.
اعجاز قرآن از نظر پیشگوئیهای صریح
قرآن در موارد متعدد، خبرهایی را از آینده بیان کرده که به چند نمونه اشاره می کنیم:
1.شکست رومیان و پیروزی مجدد آنها
« رومیها، در نزدیکترین سرزمین [به جزیرة العرب] مغلوب شدند، ولی بزودی پیروز خواهند شد، چند سال بیشتر طول نمی کشد... در آن روز مؤمنان از نصرت الهی [و پیروزی که نصیب خودشان نیز خواهد شد] خوشحال می شوند... وعده ی الهی هیچگاه تخلف نمی پذیرد.» روم/ 6 تا1
در این آیات چند موضوع پیشگویی شده است:
الف) خبر از پیروزی قطعی رومیان (وهم من بعد غلبهم سیغلبون)
ب) خبر از پیروزی مسلمانان بر کفار، در همان زمان (و یومئذ یفرح المؤمنون بنصر الله)
ج) این حادثه ضمن چند سال آینده بوقوع خواهد پیوست (فی بضع سنین)
هنوز نُه سال نگذشته بود که این حوادث اتفاق افتاد، رومیان در نبرد دیگری بر ایرانیان پیروز شدند و همزمان با آن، در روز جنگ بدر پیروزی مسلمانان بر دشمنان آشکار گردید.
2.پیش بینی فتح مکه و پیروزی دیگر همزمان با آن
« ... قطعاً داخل مسجد الحرام، در حالِ امنیت و آرامش خواهید شد... و غیر از آن پیروزی نزدیک [دیگری] نصیب شما خواهد گردید.» فتح / 27
لازم به ذکر است، منظور از « پیروزی نزدیک»، فتح قلعه های خیبر است.
3.پیش بینی پیروزی در جنگ با وجود مشکلاتِ فراوان
« به خاطر بیاورید زمانی را که خداوند به شما وعده می داد که بر یکی از دو طایفه پیروز خواهید شد و شما دوست می داشتید طایفه ی غیر مسلح برای شما باشد...» انفال – 8
نکته: آیا این پیروزی قابل پیش بینی بود؟
با توجه به وضع ظاهری، این موضوع قابل پیش بینی نبود، زیرا:
الف) مسلمانان به قصد جنگ حرکت نکرده بودند و تجهیزات کافی نداشتند.
ب) تعداد سربازان دشمن را 950 نفر با 100 اسب و 700 شتر نوشته اند، در حالی که سربازان اسلام 313 نفر بودند با 2 اسب و 70 شتر.
4. این مرد هرگز مسلمان نخواهد شد!
« نابود باد دستهای ابولهب و خود او، هرگز مال او، او را نجات نخواهد داد، به زودی در آتشی سوزان وارد خواهد شد.» لهب / آیات 3-1
قرآن بیان می کند که (ابولهب) هرگز ایمان نخواهد آورد، زیرا می فرماید: ( او به زودی در آتش داخل می شود ) و این معنی گواه بر عدم ایمان او در آینده است و همچنین همه مورخان نوشتند سرانجام چنین شد و پیش از آنکه ایمان بیاورد، از دنیا رفت.
اعجاز قرآن از نظر هماهنگی آیات
کتابی که در طول 23 سال، در شرایط و حالات گوناگون و متفاوت شکل گرفته، کتابی که یک زمان [همچون زمان پیامبر در مکه] زبان یک ملت اقلیت محروم و تحت فشار بوده، و زمان دیگری [همچون زمان پیامبر د رمدینه] نماینده افکار یک اکثریت پیروز محسوب می شده، کتابی که آورنده آن مردی درس نخوانده بوده که در یک محیط عقب افتاده و تاریک پرورش یافت، و از همه بالاتر کتابی که درباره موضوعات کاملاً متنوع سخن می گوید، و مانند کتابهای معمولی که تنها یک بحث اجتماعی یا سیاسی، یا فلسفی و ... را تعقیب می کنند، نیست؛ بلکه گاهی در مورد توحید و صفات خدا، و گاهی درباره ی امتهای پیشین و ... بحث می کند.
به گفته ی دکتر گوستاو لوبون، « قرآن کتاب آسمانی مسلمانان منحصر به تعالیم و دستورهای مذهبی تنها نیست، بلکه دستورهای اجتماعی وسیاسی مسلمانان نیز در آن درج است.»
چنین کتابی با این مشخصات، عادتاً ممکن نیست، خالی از تضاد و تناقض باشد.
خود قرآن نیز به این حقیقت اشاره می نماید:
« آیا در قرآن نمی اندیشند، اگر از ناحیه ی غیر خدا بود، اختلافات فراوانی در آن می یافتید.» نساء/ 82
*****
مطالب فوق بر گرفته از کتب زیر می باشد:
1.قرآن و آخرین پیامبر خدا، آیت الله مکارم شیرازی « حفظه الله تعالی علیه»
2. اعجاز قرآن ، علامه طباطبایی « رحمة الله علیه»
3.رسالت قرآن در عصر فضا، سید عبدالکریم حجازی

قرآن و روزه از نگاه مهاتما گاندی»
" موهنداس کرمچند گاندهی " ، مشهور به " مهاتما گاندی " (1948-1869) رهبر بزرگ استقلال هند از یوغ استعمار انگلیس، از معدود رهبرانی بود که از روشهای معمول در مبارزات آزادیبخش استفاده نکرد، بلکه با سلاح عشق و ایمان و اهرم مبارزه منفی توانست به سلطه بی چون و چرای استعمار در کشورش پایان بخشد.
مطالعه قرآن
یکی از منابع آگاهی بخش برای گاندی در مسیر این مبارزه منفی، قرآن کریم بود. او می گفت : من عقیده دارم که تورات و انجیل و قرآن به میزان وداها (کتاب مقدس هندوان) الهامات الهی دارند و مقدس هستند.(1) وی می افزاید: " من همان خدا را که در کتاب مقدس هندوان می شناسم، در قرآن هم می بینم."(2)
شایان ذکر است ، گاندی مطالعه جدی پیرامون اسلام و قرآن را از سالهای جوانی، در دوران اقامت خویش در آفریقای جنوبی آغاز نمود و این کار تا اواخر عمر او به ویژه در خلوت زندانهای مکرری که داشت ، ادامه یافت .
" جودیت براون " در شرح روزگار اقامت گاندی در آفریقای جنوبی می نویسد: «معاشران جدید و مسلمان به او اصرار کردند اسلام را مطالعه کند. می دانیم او ترجمه قرآن را خریده و خوانده و در آن زمان کتب دیگری هم درباره اسلام مطالعه کرده بود ».(3)
" ویلیام شایرر" ، خبرنگار مشهور آمریکایی که مدتی با گاندی محشور بوده است ، می نویسد: « در جلسات نیایش غروب، گاندی و حضار، دست جمعی آیاتی از کتاب مقدس را زمزمه می کردند . ادعیه آنها تنها از کتاب مقدس هندو نبود ، بلکه قطعاتی از انجیل و آیاتی از قرآن نیز قرائت می شد. او نه تنها خود قرآن را به دقت مطالعه می نمود، بلکه دیگران را نیز تشویق می کرد این کتاب آسمانی را نیک بخوانند».
" ویلیام " همچنین می نویسد:
"من به گاندی واقعاً مدیون هستم، زیرا روح و فکر مرا آماده ساخت تا نسبت به زیبایی، درایت بودیسم و تا حدی در مورد قرآن توجه و درک عمیق تری پیدا کنم."(4)
روزی که گاندی توسط یک هندوی افراطی ترور شد، دارایی اش تنها :
« یک عینک، دو جفت کفش چرمی، یک قاشق چوبی، یک لنگ (که دور خود می بست)، دو کاسه چوبی، یک ساعت جیبی، یک نمکدان و کتب مقدس کلیه ادیان از جمله ، قرآن بود . » (5)
" اصرار بر روزه "
گاندی در زمان اقامت در آفریقای جنوبی، با دوستان جدیدی رو به رو شد که او را با اسلام آشنا کردند و در مبارزه و شکل دادن به زندگی اجتماعی جدیدش، نقش بسیار داشتند. وی در زندگینامه اش به روزگاری اشاره می کند که مدرسه ای داشت و کودکان و جوانانی از ادیان مختلف در آن تحصیل می کردند. در ادامه می نویسد: در ماه رمضان به مسلمانها گفتم حتما روزه بگیرند. خودم قصد روزه از صبح تا غروب را داشتم، و به مسلمانها، مسیحی ها ، هندوان و پارسی ها (زردتشتی های هند) گفتم در این امر با من همکاری کنند. برای آنها شرح دادم انسان باید در هر کاری که فردی به منظور خودداری و نگهداری نفس، انجام می دهد، شرکت کند. بسیاری از دوستان، از این پیشنهاد من حسن استقبال کردند.
مسلمانان برای صرف افطار تا غروب آفتاب و چند لحظه بعد از آن صبر می کردند، ولی دیگران که چنین نمی کردند، فرصت داشتند برای دوستان مسلمان غذاهای خوب تهیه کنند و سفره بچینند. نتیجه این تجربیات آن شد که عموم مردم به ارزش روزه گرفتن پی بردند و روحیه جدیدی به وجود آمد.(6)
گاندی به این حد بسنده نکرد و حتی کار را به آنجا کشاند که در احترام به ماه رمضان، اعضای غیر مسلمان را نیز وادار نمود روزانه به خوردن یک وعده غذا، آن هم هنگام افطار در کنار مسلمانان، اکتفا نمایند."(7)
گاندی روزه را به مثابه ابزار مهمی در مبارزه منفی می دانست. او روزه را با مراسم عبادی خاص همچون قرائت آیاتی از قرآن و انجیل و کتاب مقدس هندوان افطار می کرد.(8)
مهاتما می گفت: از سیره شخص پیامبر اسلام آموخته که روزه انسان را به خدا متوکل می کند و راه را به سوی مکاشفه الهی می گشاید.(9)
پانوشت ها:
1- مجموعه ای درباره گاندی، پدر ملت هند، ترجمه محمود تفضلی ، ص 48.
2- همان، ص 59.
3- مهاتما گاندی ، سرگشت من، ترجمه مسعود برزین، ص 130.
4- ویلیام شایرر، خاطره گاندی، ترجمه دکتر سید جوادی و گودرز شیدایی، ص 356.
5- مهاتما گاندی ،همان، ص دوازده
6- همان ، ص 344 و 345
7- جودیت براون، گاندی، زندانی امید، ترجمه محمد حسین آریا، ص 82 و 83.
8- همان ، ص 569
9- همان ، ص 319.

یاد قرآن در اشعار شاعران فارسی زبان


قرآن‌، این‌ چشمه‌ سار زلال‌، در سیر زمان‌ منشا پیدایش‌ علوم‌ بسیاری‌ در تمدن‌ با شکوه‌ اسلام‌ شده‌ و از آن‌ جمله‌ در آثار ادبی‌ فارسی‌ - شعر و نثر - انعکاسی‌ گسترده‌ داشته‌ است‌. گاه‌ شاعران‌ فارسی‌ زبان‌ از «قرآن‌» در اشعار خود یاد می‌کنند. چنان‌ که‌ «ناصر خسرو قبادیانی‌» بارها بدین‌ نام‌ مبارک‌ اشاره‌ کرده‌ و به‌ «حافظ‌» بودن‌ خود نیز اشارتی‌ دارد و گوید:

تا در دلم‌ قرآن‌ مبارک‌ قرار یافت‌
منت‌ خدای‌ را که‌ نکرده‌ است‌ منتی‌
پر برکت‌ است‌ و خیر، دل‌ از خیر و برکتش‌
پشتم‌ به‌ زیر بار مگر فضل‌ و منتش‌


و نیز می‌گوید:

قرآن‌ را به‌ پیغمبرت‌ ناورید
مقرم‌ به‌ مرگ‌ و به‌ حشر و حساب‌
مگر جبرئیل‌ آن‌ مبارک‌ سفیر
کتابت‌ ز بر دارم‌ اندر ضمیر


سنائی‌ غزنوی‌ نیز در بسیار جاها از قرآن‌ گفته‌ است‌ که‌ کوتاهتر و جامعتر از همه‌ بیت‌ معروف‌ اوست‌:

اول‌ و آخر قرآن‌ ز چه‌ «با» آمد و «سین‌»
یعنی‌ اندر ره‌ دین‌، رهبر تو قرآن‌ بس‌


از کمال‌ الدین‌ اسماعیل‌ شاعر بزرگ‌ قرن‌ هفتم‌ هجری‌ نیز به‌ یک‌ بیت‌ بسنده‌ می‌کنیم‌:

رسنی‌ محکم‌ است‌ قرآنت‌
خویشتن‌ را بدان‌ رسن‌ در بند


از سر خیل‌ عارفان‌ و حافظان‌ قرآن‌، شمس‌ الدین‌ محمد حافظ‌ شاعر بزرگ‌ قرن‌ هشتم‌ هجری‌ نیز سخنی‌ نقل‌ کنیم‌:

عشقت‌ رسد به‌ فریاد ار خود به‌ سان‌ حافظ‌
قرآن‌ ز بر بخوانی‌ در چارده‌ روایت‌


سخنی‌ هم‌ از محمد بن‌ حسام‌ خوسفی‌ شاعر شیعی‌ قرن‌ هشتم‌ و اوایل‌ قرن‌ نهم‌ هجری‌ که‌ با قرآن‌ انس‌ فراوان‌ داشته‌ و قرآنهای‌ زیادی‌ را با خط‌ خوش‌ نوشته‌ است‌، می‌آوریم‌:

تطهیر اهل‌ بیت‌ به‌ قرآن‌ مبین‌ است‌
آخر ببین‌ که‌ پایه‌ این‌ منزلت‌ کراست‌


و از سخن‌ دلنشین‌ اقبال‌ لاهوری‌ که‌ نیز مانند ابن‌ حسام‌ و بسیاری‌ از شاعران‌ دیگر با قرآن‌ مؤانست‌ زیاد داشته‌ است‌ یاد کنیم‌ که‌ گوید:

فاش‌ گویم‌ آنچه‌ در دل‌ مضمر است‌
چون‌ که‌ در جان‌ رفت‌، جان‌ دیگر شود
از یک‌ آیینی‌ مسلمان‌ زنده‌ است‌
این‌ کتابی‌ نیست‌ چیزی‌ دیگر است‌
جان‌ چو دیگر شد، جهان‌ دیگر شود
پیکر ملت‌ ز قرآن‌ زنده‌ است‌




زمانی‌ نیز شاعران‌، آیات‌ مبارکات‌ قرآن‌ را در اشعار خود درج‌ و اشارات‌ و تلمیحاتی‌ را که‌ مورد نظر آنان‌ است‌ بیان‌ می‌کنند. این‌ نوع‌ بهره‌ وری‌ از قرآن‌ کریم‌ از اندازه‌ فزون‌ است‌ و مصححان‌ دواوین‌ شاعران‌ و استادان‌ رنج‌ فهرست‌ کردن‌ آیات‌ را بر خود هموار کرده‌ و در تعلیقات‌ دیوانها آورده‌اند.
در این‌ جا به‌ نقل‌ مواردی‌ اندک‌ - به‌ جهت‌ نمونه‌ - اکتفا می‌کنیم‌:
عثمان‌ مختاری‌ غزنوی‌ از قصیده‌ سرایان‌ فصیح‌ قرن‌ پنجم‌ و ششم‌ هجری‌، در دیوان‌ خود به‌ مناسبتهایی‌ از آیات‌ قرآن‌ سود جسته‌ است‌؛ از جمله‌ در وصف‌ ممدوح‌ خود می‌گوید:

نشان‌ رفقش‌ یحی‌ العظام‌ و هی‌ رمیم‌
مبشران‌ فلک‌ بانگ‌ بر زمان‌ زدند
نتیجة‌ سخطش‌ کل‌ من‌ علیها فان‌
که‌ بر ملوک‌ بخوان‌ کل‌ من‌ علیها فان‌


امیر معزی‌ هم‌ در دیوان‌ خود آورده‌ است‌:

بر آن‌ زمین‌ که‌ قرار است‌ دشمنان‌ تو را
نوشت‌ دست‌ اجل‌ کل‌ من‌ علیها فان‌
+ نوشته شده در  چهارشنبه نوزدهم خرداد 1389ساعت 9:8  توسط سیاوش تنها  | 

چگونگی نزول قرآن از دیدگاه قرآن

مقدمه

قرآن کریم، بهترین و زیباترین کلامی است که خداوند حکیم نازل کرده است. قرآن، ماندگارترین اثر وحیانی است که از ملکوتِ آسمان بر زمین فرود آمده و عظیم‏ترین و کامل‏ترین، دین را برایِ بشریّت به ارمغان آورده است. یکی از محورهای مهمِ مباحث علوم قرآنی، بحث نزول قرآن، چگونگی آن، زمان و مدّت نزول، انواع و مراتب نزول قرآن است. بعد از بیان چند بحث مقدماتی به بحث نزول قرآن، می‏پردازیم.
1. اولین آیه و سوره نازل شده

درباره این که، کدام آیه یا سوره، برای اولین بار بر پیامبر(ص) نازل شده در میان صاحب نظران، اختلاف نظر وجود دارد. در این زمینه چهار نظر بیان شده است:
الف: آیات سه یا پنج ابتدای سوره علق؛
ب: آیه اول سوره مدّثر؛
ج: آیه بسم اللّه‏ الرحمن الرحیم؛
د: سوره حمد.
2. آخرین آیه و سوره

در بسیاری از روایات آمده است: آخرین آیه‏ای که بر پیامبر نازل شد، آیه 281 سوره بقره بود. برخی دیگر گفته‏اند: آخرین آیه، آیه اکمال دین (مائده / 3) می‏باشد. درباره آخرین سوره نیز بین دو سوره نصر و برائت، اختلاف نظر هست، هر چند سوره نصر، که در سال فتح مکه (هشتم هجری) نازل شده است، از قوّت بیشتری برخوردار است. زیرا فقط آیات نخستین سوره برائت، پس از فتح مکه (سال نهم) نازل شده است.
3. زمان نزول آیات

آنچه از آیات قرآن به دست می‏آید، بیانگر نزول قرآن در شبی از شب‏های ماه مبارک رمضان است:
1. «شَهرُ رَمَضانَ الَّذِی اُنزِلَ فیهِ القُرءانُ» (بقره / 185)
2. «اِنّا اَنزَلنـهُ فی لَیلَةٍ مُبـرَکَةٍ» (دخان / 3)
3. «اِنّا اَنزَلنـهُ فی لَیلَةِ القَدر» (قدر / 1)
از آیه اول بدست می‏آید که قرآن در ماه رمضان نازل شده است. از آیه دوم می‏توان دریافت که این نزول، دریک شب مبارکی انجام گرفته است. با توجه به این دو آیه، روشن می‏شود که این شب مبارک، یکی از شب‏های ماه رمضان است. در آیه سوم، خداوند می‏فرماید: «ما قرآن را در شب قدر نازل کردیم.» از ضمیمه این سه آیه، می‏توان چنین نتیجه گرفت: در ماه رمضان، شب بابرکتی به نام شب قدر، وجود دارد که قرآن در آن شب، نازل شده است. در ضمن روشن است که آن شب عظیم، یک شب است و نه چند شب. بنابراین، زمان نزول قرآن، در یک شبِ قدر از شب‏های ماه رمضان می‏باشد.
سؤالی که در این جا، قابل طرح است، اینکه: شب قدر، کدام یک از شب‏های این ماه مبارک رمضان است؟
در این زمینه، آیات قرآن، بیانی ندارند. در روایات نیز، شب‏های مختلفی، به عنوان شب قدر، معرّفی شده است. از جمله: شب نیمه شعبان، شب اول، هفدهم، نوزدهم، بیست و یکم، بیست و سوم، بیست و چهارم، بیست و پنجم و بیست و هفتم ماه رمضان. با توجه به روایات این باب، شب‏های بیست و یک و بیست و سه، از تأکید بیشتری برخوردار می‏باشد. از امام صادق(ع) سؤال شد، شب قدر کدام شب است؟ فرمودند: «آن را در یکی از دو شب بیست و یک و بیست و سه، جستجو کن».
زراره از امام صادق(ع) روایت کرده است که حضرت فرمود: «شب نوزدهم، شب تقدیر، شب بیست و یکم شب تعیین و شب بیست و سوم، شب ختم و امضای امر است.»
بنابراین در نزد شیعه، شب قدردر میان یکی از دو شب بیست و یک و بیست و سه، مورد تردید است. هرچند با توجه به برخی از روایات دیگر، شب بیست و سوم، دارای قوّت بیشتری است. شیخ صدوق می‏گوید: «مشایخ ما اتفاق نظر دارند که شب قدر، شب 23 ماه رمضان است.» با توجه به این سخن، نزول قرآن در یکی از دو شب بیست و یک یا بیست و سه ماه رمضان، واقع شده است.
4. رابطه نزول قرآن با بعثت پیامبر(ص)

سؤالی که قابل طرح است، اینکه: چگونه قرآن در شب قدرِ ماه رمضان، نازل شده است. در حالی که بعثت پیامبر، بنابر قول مشهور، در بیست و هفت رجب بوده است؟ به عبارت دیگر: آیا بعثت پیامبر همزمان با نزول قرآن در ماه رمضان بوده است؟ ابتدا باید روشن شود که پیامبر در هنگام بعثت، چند سال داشته‏اند. دیدگاه‏های مختلفی در این باره، وجود دارد. در بسیاری از روایات، سنّ شریف آن حضرت، 40 سال، و در برخی دیگر از روایات، 43 سال ذکر شده است. البته با توجه به دلایل، قرائن و شواهد مختلف، قول چهل سالگی ترجیح دارد.
هم‏چنین درباره زمان بعثت، سه احتمال داده شده است: الف: یازدهم و دوازدهم ربیع الاول سال چهلم عام الفیل. ب: بیست و هفتم رجب. ج: ماه مبارک رمضان.
از میان روایاتی که بیانگر این سه دیدگاه است، روایاتی که ماه رجب را ماه بعثت آن حضرت می‏دانند، بر دیگر روایات ترجیح داده می‏شود: این ترجیح به دلیل زیر می‏باشد: 1ـ درباره ماه رجب، سیزده روایت وجود دارد؛ در حالی که درباره ربیع الاول بیش از سه روایت و درباره بعثت آن حضرت در ماه رمضان، بیش از دو روایت به دست نیامده است. 2ـ روایات مربوط به ربیع الاول و ماه رمضان، در مورد تاریخ روز بعثت اختلاف دارند؛ در حالی که روایات مربوط به ماه رجب، به اتفاق، روز مبعث را بیست و هفتم رجب می‏دانند.
به طور کلی درباره همزمانی یا عدم همزمانی آغاز نزول قرآن با شروع بعثت پیامبر(ص) دو دیدگاه در بین صاحب نظران وجود دارد: الف: برخی معتقدند که بعثت پیامبر با نزول پنج آیه نخست سوره علق، آغاز شده است. لذا، زمان بعثت در ماه رمضان خواهد بود.
ب: در مقابل عدّه‏ای می‏گویند که، ابتدا، آن حضرت، در ماه رجب به پیامبری انتخاب شدند، سپس در ماه رمضان، همان سال یا سال بعد، قرآن بر ایشان نازل شد. بنابراین بعثت پیامبر، همزمان با نزول قرآن نبوده است.
5. مراحل نزول قرآن

الف: پیش از نزول: بررسی آیات آغازین سوره‏های قرآن ـ که ناظر به چگونگی اوصاف قرآن باشد ـ نشان می‏دهد که قرآن پیش از نزول آن، نزد خداوند، در «امّ الکتاب» که همان لوح محفوظ و کتاب مکنون است، دارای اوصافی مانند: علیٌّ، مبینٌ و حکیمٌ بوده است.
ب: مرحله نزول: قرآن کریم در این مرحله، تفصیل یافته و اوصاف جدیدی به خود گرفته است: «کِتابٌ اُحکِمَت ءایـاتُهُ ثُمَّ فُصِّلَت»، «وقُرءانـًا فَرَقنـاهُ» و «لِسانٌ عَرَبیٌّ مُبین». در این مرحله، هدف از نزول قرآن، قراءت، تلاوت، ابلاغ، هدایت، تعقل، تذکّر، شفا، رحمت، تعلّم، اتّباع و... می‏باشد.
این مراحلِ نزول قرآن، نشانگر ذومراتب بودن آن است. قرآن، کتابی الهی و دارای مراتب مختلف است. مرتبه والای آن، همان امّ الکتاب است که حقیقتی نزد خدای حکیم دارد. مرحله دیگر آن در دست فرشتگان و مرتبه نازلِ آن در دست مردم و به زبان عربی فصیح و آشکار است.
6. نوع نزول قرآن

درباره واژه نزول و مشتقات آن در قرآن، آیات مختلفی وجود دارد. در برخی از این آیات، نزول قرآن به صورت مطلق ذکر شده است: «کِتابٌ اَنزَلناهُ اِلَیکَ» در برخی دیگر، از نزول تدریجی قرآن، سخن رفته است: «کِتابٌ اُحکِمَت آیاتُهُ ثُمَّ فُصِّلَت» و «وهُوَ الَّذی اَنزَلَ اِلَیکُمُ الکِتابَ مُفَصَّلاً». بنابر ادعا برخی از صاحب‏نظران، آیاتی از قرآن، اشاره به نزول دفعی و مجموعی قرآن دارند: «اِنّا اَنزَلناهُ فی لَیلَةِ القَدر» و «ولا تَعجَل بِالقُرءانِ مِن قَبلِ اَن یُقضی اِلَیکَ وحیُهُ»، «لا تُحَرِّک بِهِ لِسانَکَ لِتَعجَلَ بِه». دلالت این آیات بر نزول دفعی بدین قرار است:
چون آیات قرآن یک بار به صورت جمعی در شب قدر بر پیامبر نازل شده بود. لذا به هنگام نزول تدریجی آیات، پیامبر عجله می‏کرد و بر جبرییل پیشقدم می‏شد و آیات را می‏خواند. این نشان می‏دهد که آن حضرت، قبل از نزول تدریجی آیات، از قرآن اطلاع داشته است. بنابراین خداوند دستور می‏دهد که در این کار عجله نکن و چیزی از این قرآن را بر مردم قراءت و تلاوت نکن تا اینکه وقت مناسب ابلاغ و تبلیغ آن برسد.
با توجه به این آیات و آیات مشابه دیگر، درباره نوع نزول قرآن، دیدگاه‏های متفاوتی در بین صاحب نظرانِ علوم قرآنی مطرح شده است. برخی می‏گویند قرآن ابتدا به صورت دفعی و یکپارچه در شب قدر از لوح محفوظ بر آسمان دنیا (بیت المعمور یا بیت العزّة) و یا بر قلب پیامبر(ص) نازل شد و از آنجا در طول مدت رسالت آن حضرت، توسط جبرییل امین دوباره بر پیامبر، نازل گشته است.
امّا عده‏ای دیگر می‏گویند که قرآن فقط به صورت تدریجی و در مدّت رسالت پیامبر اسلام، به تناسب شرایط زمانی و مکانی و وقوع حوادث و رخدادهای گوناگون، در قالب آیه‏ها و سوره‏های موجود، نازل شده است. البته در کنار این دو قول مشهور، اقوال مختلف دیگری نیز وجود دارد که به برخی از آن‏ها اشاره‏ای کوتاه می‏شود. قرآن در بیست یا بیست و سه شب قدر هر سالِ دوران رسالت، بر آسمان دنیا نازل شده است. یعنی در شب قدر هر سالِ مدت رسالت پیامبر آن اندازه از قرآن که مورد نیاز آن سال بوده، یک جا بر آن حضرت نازل شده است. سپس همان آیات و سوره‏ها، به تدریج در طول آن سال، دوباره بر پیامبر توسط فرشته وحی فرود می‏آمد.
در کنار این اقوال، برخی دیگر، توجیهاتی درباره نزول دفعی قرآن، بیان داشته‏اند که در این جا به سخن شیخ صدوق و علاّمه طباطبایی اشاره‏ای می‏شود: شیخ صدوق می‏گوید: منظور از نزول دفعی قرآن بر پیامبر در شب قدر، علم و آگاهی یافتنِ آن حضرت به محتوای کلی قرآن است. علامه طباطبایی می‏فرماید: «قرآن کریم دارای دو وجود است: وجود ظاهری تفصیل یافته در قالب الفاظ و عبارات است. وجود بسیط که از هرگونه تجزیه، تفصیل و الفاظ خالی می‏باشد. وجود باطنی قرآن، در شب قدر بر قلب آن حضرت نازل شد، سپس به تدریج وجود ظاهری آن، در مدت رسالت پیامبر، نازل گردید.»
منشأ پیدایش دو دیدگاه کلی نزول دفعی و تدریجی قرآن

برخی تصور کرده‏اند که واژه «انزال» از باب افعال به معنای نزول دفعی است و واژه «تنزیل» از باب تفعیل به معنای نزول تدریجی است. و هم‏چنین، روایاتی که در آنها به این تفصیل نزول دفعی و تدریجی آمده است، باعث پیدایش این دو دیدگاه شده است.
بررسی واژه انزال و تنزیل در لغت و قرآن: در لغت، هر دو واژه از ماده نزول به معنی فرود آمدن است. در کتبِ لغت، معنای دفعی، از معانی باب افعال ذکر نشده است. در معانی باب تفعیل، از معنای تکثیر و مبالغه، نام برده شده است. لذا، انزال و تنزیل هر دو متعدی ماده نزول هستند و فرقی باهم ندارند. استفاده معنی دفعی یا تدریجی از آن دو، نیاز به قرینه خاص در هر مورد، دارد.
در آیات قرآن کریم نیز، این دو واژه در معانی متعددی به کار رفته است: در آیات ذیل «انزال» در معنی تدریج استفاده شده است: «وکَذلِکَ اَنزَلناهُ آیاتٍ بَیِّناتٍ» (حج/16)، «واَنزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً» (بقره / 22) واژه «تنزیل» در معنی نزول دفعی، به کار رفته است: «لَولا نُزِّلَ عَلَیهِ القُرءانُ جُملَةً واحِدَةً» (فرقان / 32)، «تَنزیلٌ مِن رَبِّ العالَمین» (واقعه / 80)، «ونَزَّلناهُ تَنزیلا» (اسراء / 106)
در آیات دیگر، انزال و تنزیل، هر دو به یک معنا استعمال شده‏اند و آن معنی واحد، مطلق نزول، مورد نظر است: «واَنزَلنا اِلَیکَ الذِّکرَ» (نحل / 44)، «وقالوا یـاَیُّهَا الَّذی نُزِّلَ عَلَیهِ الذِّکرُ» (حجر / 6). اگر در این دو آیه، انزلنا را به معنی نزول دفعی و «نزّل» را به معنی نزول تدریجی بگیریم، ترجمه آیه چنین خواهد شد: «ما قرآن را به طور دفعی بر تو نازل کردیم، تا تو قرآن را که به طور تدریجی نازل شده است برای مردم تفسیر کنی.»؛ و حال آن که این ترجمه صحیح نمی‏باشد.
با توجه به موارد کاربرد مختلف این دو واژه در قرآن و نیز معانی لغوی آن دو، ادعای نزول دفعی در «انزال» بدون دلیل است و اثبات آن در تمامی مواردِ استفاده شده در قرآن، کاری بس مشکل می‏باشد.
لذا، در این واژه‏ها، معنای دفعی و تدریجی، نیاز به قرینه دارد که در هر آیه باید به طور جداگانه مورد بررسی قرار گیرد تا روشن شود که با توجه به قرائن، دلالت بر کدام معنا دارد.
برخی از سؤالاتی که از صاحبانِ دیدگاه نزول دفعی، باید پرسیده شود این است: 1. چه ضرورتی ایجاب می‏کرد که قرآن، دو نزول داشته باشد، یکی دفعی و در آسمان، دیگری تدریجی و در زمین، با این که یک نزول، آن هم تدریجی کفایت می‏کرد؟
2. مراد از بیت العزّة یا بیت المعمور چیست؟
3. بعد از جمله «شهر رمضان الذی انزل فیه القرآن» می‏فرماید: «هدی للنّاس» این دلالت دارد که قرآنِ نازل شده، راهنما و هدایت‏گر مردم است و این صفات با آن که قرآن در آسمان (بیت العزّة یا بیت المعمور) باشد، سازش ندارد. زیرا چنان قرآنی، آن هم در آسمان، چگونه هدایت‏گر مردم خواهد بود؟
با توجه به بیانات فوق، نمی‏توان نزول دفعی قرآن را پذیرفت. زیرا در آیات قرآن، افرادی مورد خطاب قرار گرفته‏اند، که در هنگام خطاب، حضور نداشته‏اند. در قرآن، آیات ناسخ و منسوخ، عام و خاص، مطلق و مقیّد، مبهم و مبیّن، بسیار است، که مقتضای این موارد، تأخیر زمانی برخی از
آیات، از برخی دیگر است. هم‏چنین، در برخی از روایات، نظیر: روایات مربوط به اصحاب کهف و مسئله ظهار آمده است: گاه مردم اموری را از پیامبر سؤال می‏کردند و آن حضرت می‏فرمود: در این زمینه به من چیزی وحی نشده است، لذا در انتظار بمانید تا خداوند درباره آن به من آیاتی را وحی کند.
صریح آیه 32 فرقان: «وقالَ الَّذینَ کَفَروا لَولا نُزِّلَ عَلَیهِ القُرءانُ جُملَةً واحِدَةً...» نزول دفعی آن را رد می‏کند. بر این اساس، روایاتی که حاکی از نزول دفعی قرآنند، بدلیلِ مخالفت با صریح این آیه، کنار گذاشته می‏شوند. شیخ مفید در پاسخ به ادّعای نزول دفعی قرآن می‏گوید: این سخن، مضمونِ خبر واحدی است که نه موجب علم و نه موجب عمل است. این که قسمتی از قرآن به دنبال اسباب نزولی که حادث می‏شوند، نازل گشته است برخلاف مضمون حدیث مزبور دلالت دارد. زیرا این گونه آیات، مشتمل است بر حکم آن حوادث و ذکر آنچه اتفاق افتاده است و این ممکن نیست، مگر اینکه نزولِ این آیات، بعد از تحقق اسباب نزول باشد. در بیان دیدگاه نزول تدریجی، ابتدا، ذکر یک مثال خالی از فایده نیست. اگر شخصی که مشغول حفر قناتی است، هنگامی که آب قنات بیرون می‏آید، بگوید: آب قنات روز جمعه بیرون آمد، آیا معنای این سخن او این است که همه آب قنات روز جمعه بیرون آمد؟ یا اینکه در عرف زبان و محاورات عقلاً و عموم مردم می‏گویند: یعنی شروع خروج آب، روز جمعه بوده است. بنابراین وقتی خداوند می‏فرماید: «ما قرآن را در شب قدر نازل کردیم.» یعنی شروع نزول قرآن در شب قدر بوده است.
دلایل دیدگاه نزول تدریجی

1. تصریح قرآن: آیه شریفه «وقالَ الَّذینَ کَفَروا لَولا نُزِّلَ عَلَیهِ القُرءانُ جُملَةً واحِدَةً...» (فرقان / 32)؛ خداوند در پاسخ سؤال کافران که پرسیدند: چرا قرآن بر رسول خدا به طور یکجا نازل نشد، در مقام انکار برنیامد و نفرمود: چنین نیست و قرآن به طور یکجا نیز بر رسول خدا نازل شده است؛ بلکه در مقام اثبات برآمد و فرمود: همان طور است که می‏گویید؛ قرآن به طور دفعی نازل نشده است.
2. مضامین قرآن: از ظاهر برخی از آیات (آیه سؤال از اصحاب کهف: 23 و 24؛ آیه تغییر قبله: بقره / 144؛ و آیه ظهار: مجادله / 2) چنین حاصل می‏شود که پیامبر حکم برخی از امور و پاسخ بعضی از سؤالات را نمی‏دانستند؛ لذا منتظر نزول آیاتی درباره آن‏ها می‏شدند. بدیهی است که اگر قبلاً کل قرآن بر آن حضرت نازل شده بود، چنین انتظاری معنا نداشت.
حکمت و آثار نزول تدریجی قرآن

الف: قوّت قلب پیامبر: تجدید وحی بر پیامبر موجب دل‏گرمی آن حضرت می‏شد و از عوامل ثبات و پایداری ایشان در دعوت و مبارزه به شمار می‏رفت.
ب: تأکید بر حقانیّت دعوت و پشتیبانی مداوم از پیامبر: ارتباط مستمر به واسطه نزول تدریجی آیات تأیید و تأکید بر دعوت رسالت و موجب آسان شدن تحمّل مشکلات و پایداری در دین می‏شد.
ج: مصالح مرتبط با مردم: در مقاطع زمانی و مکانی و متناسب با شرایط فردی، اجتماعی، سیاسی و رویدادهای تاریخی وجود شبهات و پرسش‏های مخالفان و موافقان و تغییر تدریجی آداب و رسوم و خرافات جاهلی، اقتضا می‏کرد که آیات قرآن به مرور نازل شود. و اجرای همزمان احکام و قوانین شرعی برای افرادی که تازه اسلام را پذیرفته‏اند، سخت و دشوار بود. لذا با نزول تدریجی آن موارد، احکام و قوانین به صورت گام به گام و مرحله‏ای به اجرا درآمد. فایده دیگر آن امکان حفظ و صیانت از آیات قرآن توسط مردم بود.
د: مصالح مرتبط با قرآن: انسجام و پیوستگی میان آیات قرآن و نبود اختلاف و تعارض به رغمِ نزول تدریجی آن، کلام الهی و وحیانی بودن آیات و در نهایت، معجزه بودن قرآن را به اثبات می‏رساند.
 
+ نوشته شده در  چهارشنبه نوزدهم خرداد 1389ساعت 9:4  توسط سیاوش تنها  | 

اعجاز عددی قرآن

تساوی عددی و هماهنگی رقمی و تناسب در موضوعات قرآن، موضوعی است كه قدرت بشری از دریافت دقیق آن ناتوان بوده  و از توضیح كامل وبیان آن در می ماند. به عنوان نمونه تعدادی از تناسبهای عددی آیات قرآن را بیان می نمائیم.

اجر

واژه(اجر: مزد): 108 بار در قرآن آمده و به همین اندازه واژه (فعل: كار) آمده است.

جزاء

كلمه(جزاء: پاداش- كیفر) 117 بار در قرآن به كار رفته و (مغفرت)334 بار. پس آمرزش دو برابر كیفر به كار رفته است!

ابلیس

در قرآن لفظ ابلیس 11 بار آمده و عیناً به همین تعداد، یعنی 11 بار، فرمان به استعاذه (پناه بردن به خدا) تكرار شده است.

آیات

واژه ( آیات: نشانه ها) 382 بار در قران آمده وبا توجه به اینكه واژه ( الناس:مردم) 241 بار و (الملائكة: فرشتگان)86 بار و (عالمین: جهانیان) 73 بار در قرآن بكار رفته، كلمه(آیات) به اندازه مجموع واژه های (ناس- ملائكه و عالمین) به كار رفته است.

ایمان

(ایمان) و مشتقات آن 811 بار در قرآن به كار رفته و لفظ (علم) و مشتقات آن 782 بار و مترادف (علم) یعنی(معرفت) با مشتقاتش 29 مرتبه در قرآن آمده است. در نتیجه (علم ) و(معرفت) و مشتقات آن دو، مجموعاً 811 بار تكرار شده اند كه مساوی با لفظ (ایمان) به كار رفته اند.

بِرّ

لفظ برّ( نیكی) و تمام مشتقاتش 20 بار در قرآن آمده كه با واژه (ثواب) و مشتقاتش برابر است.

جحیم

كلمه جحیم( دوزخ) 26 بار در قرآن تكرار شده كه برابر با لفظ عقاب (كیفر) می باشد.

حرث

واژه حرث( كشت)14 بار در قرآن آمده، و به همین اندازه واژه زراعت ( كشاورزی) به كار رفته است.

دنیا و آخرت

كلمه (دنیا) در قرآن 115 بار به كار رفته و واژه (آخرت) نیز عیناً 15 بار در قرآن آمده است.

رسل

واژه (رسل) 368 بار تكرار شده و واژه نبی 75 بار ، بشیر18 بار و نذیر 57 بار كه مجموع ارقام مذكور 518 مرتبه است. جای شگفتی است كه این عدد با تعداد مواردی كه اسامی پیامبران آمده برابراست. یعنی اسامی پیامبرن الهی ( آدم- نوح – موسی و...) نیز 518 بار در قرآن به كار رفته است.

صیام

واژه (صیام: روزه) و (صبر: شكیبایی) و (درجات: بیمناكی) و (شفقت: مهربانی) هر كدام 14 بار در قرآن آمده است.

عقل

كلمه (عقل) و مشتقاتش 83 بار در قرآن آمده و با موارد به كار رفته واژه (نور) در قرآن برابر است .

محبت

واژه (محبت ) و مشتقاتش 83 بار در قرآن آمده كه به همین تعداد واژه ( طاعت : فرمانبرداری ) در آیات وجود دارد .

لسان

كلمه ( لسان: زبان) 25 بار در قرآن آمده است كه با تعداد ( موعظه: پند و اندرز) برابر است.

برابري مرد با زن
هرچند که اين نکته از لحاظ دستور زبان عجيب مي نمايد، ليکن آنچه برابر مجموع آيات قرآن مجيد آشکار ميگردد اين است که:
کلمه مرد 24 بار در قرآن مقدس آمده است
همچنين کلمه زن نيز 24 بار در قرآن مقدس آمده است
يعني: 24=24
سپس مطابق آناليز آيات مختلف مشخص شد که اين همساني در تنقضات در تمامي قرآن کريم صادق است. قرآن مجيد مشخص ميکند که يک چيز با چيز ديگري (يا به عبارتي با متضاد خود و يا ريشهء خود) برابر است. در ادامه نتايج شگفت آور حاصل از محاسبهء کلمات عربي قرآن مجيد و رمز اعداد را خواهيد يافت.
کلمات و دفعات تکرار در جمع آيات قرآن مجيد
دنيا (يکي ازنامهاي زندگي):115
آخرت (نامي براي زندگي پس از اين جهان): 115
ملائکه: 88
شياطين: 88
زندگي: 145
مرگ: 145
سود: 50
زيان: 50
ملت (مردم): 50
پيامبران: 50
ابليس(پادشاه شياطين): 11
پناه جوئي از شر ابليس: 11
مصيبت: 75
شکر: 75
صدقه: 73
رضايت: 73
فريب خوردگان (گمراه شدگان): 17
مردگان (مردم مرده): 17
مسلمين: 41
جهاد: 41
طلا: 8
زندگي راحت: 8
جادو: 60
فتنه: 60
زکات: 32
برکت: 32
ذهن : 49
نور: 49
زبان: 25
موعظه (گفتار، اندرز): 25
آرزو: 8
ترس: 8

آشکارا سخن گفتن (سخنراني): 18
تبليغ کردن: 18

سختي: 114
صبر: 114

محمد (صلوات الله عليه): 4
شريعت (آموزه هاي حضرت محمد (ص)): 4

ونيز جالب خواهد بود به دفعاتي که کلمات زير در قرآن ظاهر شده اند نگاهي داشته باشيم:

نماز: 5

ماه: 12

روز: 365

دريا : 32، زمين (خشکي): 13

خشکي دريا = 13 32 = 45

114 در سوره هاي كه با حروف مقطعه شروع مي شود و نيز با حروف مقطعه پايان مي يابد . و 114 ديگر ...

معجزه 78 در خلقت ریش و سبیل

معجزه 78 و 114 درباره پیامبران و صلحا

5 معجزه جديد از تكرار كلمه الله و نيز بررسي اينكه آيه بسم الله الرّحمن الرّحيم جزء آيات سوره الحمد هست يا نه ؟

معجزه بزرگ 78 و 19 در تعداد ريشه هاي كلمه وحي در قرآن كريم

معجزه بزرگ در تعداد اعداد بکار رفته در قرآن کریم

معجزه 78 در مورد قوم عاد و نحوه نابودي آنها

معجزه 78 در تعداد اعجاب انگیز اصحاب کهف

معجزه بزرگ دیگر ( 78 در طبقات بهشت و جهنم )

آيا مي توان گفت که اينها همه بر حسب اتفاق در قرآن مجيد آمده است؟
پرسش اين است که چه کسي اين علم را به پيامبر اسلام حضرت محمد (ص) آموخته است؟
پاسخ بي اختيار در ذهن خواهد درخشيد.
خداوند قادر مطلق
اين همه را بر پيامبر (ص) در قالب قرآن، کلام وحي آموخت

+ نوشته شده در  چهارشنبه نوزدهم خرداد 1389ساعت 8:32  توسط سیاوش تنها  | 

چرا در قرآن جزئیات حوادث ذکر می شود و به داستان حضرت موسی (ع) بیشتر از داستان پیامبر اسلام(ص) توجه ش

با اين كه لازم نيست آيات الهى هميشه بيانگر جزئيات باشد؛ ولى در بسيارى از آيات، آيه در حد ريز، به بيان جزييات پرداخته و حتى در مواردى به صورت تكرار. مثلاً در جريان داستان حضرت موسى عليه السلام به صورت مكرر و در حد ريز، به بيان داستان پرداخته و اهميتى كه براى اين داستان داده شده، به زندگى پيامبر، داده نشده است. و يا در بسيارى از حالات، مثلاً به طرح داستان حضرت سليمان عليه السلام، يا جريان بلقيس پرداخته شده است. آيا علت خاصى است كه طرح جريانات بدين گونه است؟! »

در پاسخ به بخش اول سؤال، مى‏توان گفت: در بيان يك حقيقت يا قانون و حكم، تمام جزئيات و خصوصيات مربوط به آن را نمى‏توان ارايه كرد. و اين مطلب در قرآن كريم رعايت گرديده است؛ چرا كه اگر قرار بود تمام جزييات و ريزه كارى‏ها در يك قانون بيان گردد؛ لازم مى‏آمد تا بارى تعالى براى هر يك از مسلمانان، و با در نظر گرفتن ويژگى‏هاى خاص رفتارى، زمانى و... او، كتابى جامع و مستقل نازل مى‏كرد. به خاطر چنين پى آمد منفى، ارايه‏ى معارف و قوانين در آيات الهى، جلوه‏اى واقع نگرانه و عاقلانه به خود گرفته و آيات قرآنى در موارد فراوانى در قالب تصريح يا تشبيه يا مثل و يا داستان، به بيان معارف و قواعد كلى پرداخته‏اند. بله! گاهى به دلايلى، خداوند در مقام تبيين يك حقيقت و يا قانون، مصاديق آن را ذكر فرموده است، مانند قمار كه در نزد قوم عرب افتخارى بزرگ به شمار مى‏رفت و زشتى اين امر بر مردم پوشيده بود. از اين روى خداوند در آيه‏اى به نحو جزئى و خاص، راجع به شراب يا قمار سخن گفته است. اين بيان جزئيات نه تنها مخالف سنت كلى گويى نيست؛ بلكه در همان راستا بوده و براى خروج مردم از تحير و سرگردانى است.

اما پاسخ بخش دوم سؤال، يعنى علت ذكر داستان‏هاى اقوام پيشين، كاملاً روشن است. زيرا مطالعه‏ى رخدادهاى گذشتگان، ديدگاه‏هاى تازه‏اى را فرا روى ما مى‏گشايد تا از انحرافات و كاميابى‏هاى ايشان آگاه شويم و بدين سبب، ديگر تلخى‏هاى آنان را در كام خود نيازماييم.

در همين راستا به علل فراوانى مى‏توان اشاره كرد:

الف). نقل جزئيات تاريخ، به جهت تحدى، بيان اعجاز و نمودى از علم نَبَوى صلى الله عليه وآله بوده است.

ب.) با نقل تاريخ انبياى يهود و نصارى، پيروان آنان با ديدن زمينه‏هاى مشترك بين كيش خود و آيين اسلام، متمايل به اسلام شده و دست از عناد برمى‏داشتند.

ج). مسايل اعتقادى بسيار دقيق و غير قابل لمس هستند. خداوند با ذكر داستان انسان‏هاى برجسته در موقعيت‏هاى خاص، اين مسايل را كاملاً ساده و قابل دسترس عموم، ذكر مى‏كند. مانند قدرت مطلق حق تعالى، در داستان نجات حضرت ابراهيم عليه السلام از آتش.

د.) عبرت اندوزى و پند گرفتن از كردار اقوام گذشته يكى ديگر از دلايل،ذكر داستان ايشان است.

ه). نقل داستان، به عنوان تعليم غير مستقيم، از بهترين راه‏هاى آموزش است. قرآن در قالب داستان‏هايى مثل احتجاجات ابراهيم عليه السلام و... از اين روش براى تعليم، نحوه‏ى استدلال، آداب معاشرت و... بهره كافى برده است.

در پاسخ به قسمت آخر سؤال بايد گفت: ذكر داستان يك فرد در قرآن كريم، بيانگر فضيلت او نيست و در مقابل اگر سخن از شخصى به ميان نيامده، نشان از پايين بودن مقام او نمى‏باشد. چرا كه از يك سو شاهد داستان برخى انسان‏هاى منحرف و منفور مثل فرعون، ابولهب، سامرى و شيطان در قرآن هستيم و از سوى ديگر اثرى از زندگى بسيارى پيامبران الهى در اين كتاب آسمانى نمى‏يابيم. دليل آن چيزى جز مصالح و اهداف قرآن كريم در بيان معارف الهى نمى‏باشد.

در انتها به دو نكته كه در سؤال مورد تأكيد قرار گرفته اشاره مى‏كنيم:

1. شباهت فراوان مسلمانان به قوم بنى اسرائيل، سبب ذكر داستان حضرت موسى عليه السلام در قرآن و تكرار آن شده است و اين مطلبى است كه آيات قرآن نيز به آن اشاره مى‏كنند.

2. ادعاى نپرداختن به زندگى پيامبر در قرآن كريم، يك پيش‏داورى غير منصفانه است. زيرا با دقت در شأن نزول آيات، روشن مى‏شود كه بسيارى از آيات قرآن در خصوص جوانب گوناگون زندگى حضرت رسول اكرم صلى الله عليه وآله اهل بيت‏عليهم السلام و اصحاب ايشان مى‏باشد.

»

براى پاسخ به اين پرسش، لازم است آن را به اجزاى قابل تحليل تفكيك نموده و پس از بررسى هر يك، به پاسخ نهايى كه حاصل جمع آنها است؛ دست يافت.

بخش اول

دليل عموميت و كلى نگرى در آيات قرآن چيست؟ و چرا در برخى موارد از آن عدول شده و آيات به شرح جزئيات مسايل پرداخته‏اند؟

قرآن كريم حبل الهى است و مايه‏ى سعادت و رستگارى نوع انسانى مى‏باشد.[1] از اين رو بايد تمامى مضامين و قوانين لازم براى هدايت بشرى را در خود جاى دهد.

حال اگر قرار باشد همه‏ى مصاديق و جزئيات، چه آنها كه راجع به عصر نزول بودند و چه آنها كه در آينده خواهند آمد، در متن اين كتاب نوشته شود، لازم است تا به اندازه‏ى لحظات زندگى هر يك از مسلمانان، كتابى جامع نازل گردد.

مشخص است كه چنين امرى ممكن و عاقلانه نيست. پس چه بايد كرد و چه راهى را برگزيد؟!

خداوند تبارك و تعالى قرآن را به عنوان نسخه‏ى جامع رهايى بخش، در بهترين شكل براى هدايت بشر فرو فرستاد. او قوانين كلى را به صراحت و يا در قالب امثال و حكم، داستان‏ها و سرگذشت پيشينيان ذكر نمود تا مردم با تعيين مصادق و ربط آنها به كليات مذكور در آيات شريف، راه درست را برگزيده واز تحير و سرگردانى نجات يابند.

اين همان مطلبى است كه امام صادق عليه السلام به صحابى خود مى‏فرمايند: "بر ماست كه اصولى عام و فراگير را بيان كنيم و بر شماست كه فروع را از آنها بيابيد."[2]

اما در اين رهگذر، گاهى ارجاع فروعات به اصول دشوار به نظر مى‏رسد و يا مورد غفلت قرار مى‏گيرد. در چنين مواردى، بر قانون‏گذار لازم است تا با بيان برخى از جزييات، تعيين مصاديق را به مخاطبان بياموزد. به عنوان مثال بارى تعالى در آيه‏اى مى‏فرمايد: "از پليدى‏ها بپرهيزيد"[3] و چون مواردى مثل شراب يا قمار در عرف آن روز، يكى از مسايل عادى[4] به شمار مى‏رفت و زشت بودنشان چندان معلوم نبود، خداوند در آيه‏اى ديگر كه مدت‏ها پس از آيه‏ى پيشين نازل مى‏شود، به تعيين برخى از مصاديق پليدى پرداخته و مى‏فرمايند: "قمار، شراب و... از پليدى‏ها هستند..."[5].

پس بيان برخى از جزييات نه تنها ضررى به كليت كتاب نمى‏زند؛ بلكه بستر مناسبى را براى درك موقعيت‏ها و دستيابى به روشِ صحيحِ تطبيق مسايل جديد بر قوانين كلى قرآن كريم، فراهم مى‏نمايد و از ايجاد انحرافات و تأويلات ناصحيح جلوگيرى مى‏كند. از اين روى، گاهى قرآن كريم بر خلاف كتب علمى متعارف كه در مقام تبيين يك حقيقت (و يا قانون) مصاديق را ذكر نمى‏نمايند، به جزئيات مى‏پردازد و به بيان قواعد كلى اكتفا نمى‏كند.

بخش دوم:

علت ذكر داستان اقوام پيشين را در قالب آيات قرآنى بيان كنيد؟ پيش‏تر اشاره كرديد كه لازم است تا در برخى موارد، مسايل به نحو جزئى و قابل لمس، ذكر شود. حال سؤال اين است كه اين جزئى‏نگرى - با لزومى كه دارد - چرا در قالب داستان‏ها و موارد تاريخى آمده است؟ آيا امكان نداشت بارى تعالى به طور صريح و مشخص به بيان مصاديق بپردازند؟!

ابتدا بايد توجه داشت كه قرآن كريم كتاب تاريخ نيست تا تمام جزئيات و رخدادهاى تاريخى را بنگارد. اين كتاب به بيان بخش‏هايى مى‏پردازد كه براى هدايت انسان‏ها (هدف اصلى قرآن)مفيد باشد. از اين روى در ذكر داستان پيشينيان نيز همين هدف را دنبال كرده است.

رخدادهاى پيشينيان، ديدگاه‏هاى روشن‏ترى را فرا روى ما مى‏گشايد و ما را از لغزش‏ها، انحرافات و كاميابى‏هاى ايشان آگاه مى‏كند و اين آگاهى، پلى است براى صعود و ترقى ما، تا بدين سبب، ديگر تجربيات تلخ پيشينيان را در كام خود نيازماييم. از همين رو است كه در متون دينى، دقت در تاريخ ملل گذشته و تفكر در كرده‏هايشان، مورد تأكيد قرار گرفته است.[6]

در اينجا شايسته است نمونه‏هايى از ظرايف و حكمت‏هاى نقل داستان‏ها را در آيات قرآنى، مورد توجه قرار دهيم:

1. نقل داستان‏هاى جزيى ونگرش بسيار ريز به مسايل، به خاطر تحدى بوده و نمونه‏اى از اعجاز قرآن كريم است. زيرا برخى از موضوعاتى را كه در اين مصحف شريف آمده است؛ در هيچ يك از كتب آسمانى ديگر نمى‏بينيم. و اين خود بيانگر علم الهى پيامبر صلى الله عليه وآله، نسبت به تاريخ انبياى سابق است. چرا كه انسان‏هاى معمولى بدون پيشينه‏ى ذهنى و مطالعه، قادر به درك و نقل اين حقايق پنهانى نيستند.

2. بسيارى از خداپرستان غير مسلمان در عصر رسول خدا، يهودى يا نصرانى بودند. نقل داستان پيامبران آنها در قالب آيات قرآن در راستاى رسالت تبليغى حضرت پيامبر صلى الله عليه وآله بوده و زمينه‏ى بيدارى آنها را فراهم مى‏نمود. آنها با نزديك يافتن افق فكرى پيامبر صلى الله عليه وآله به انبياى خود و نيز مشاهده‏ى دانش پيامبر نسبت به تاريخ آنها، زبان به تصديق حضرتش مى‏گشودند و به اسلام متمايل مى‏شدند. و در نهايت، دست از عناد و دشمنى بر مى‏داشتند و به حمايت مسلمانان مى‏پرداختند. اين همان مطلبى است كه در جريان هجرت مسلمانان به حبشه، شاهد آن هستيم.[7]

3. از آنجا كه بسيارى از نكات ريز اعتقادى، به آسانى قابل درك نيست و تا زمانى كه انسان در آن موقعيت خاص قرار نگيرد؛ توان فهم آنها را ندارد، خداوند با ذكر جزئياتى از زندگى پيامبران گذشته، موضوعات فكرى و اعتقادى را به نحوى آسان و قابل لمس در اختيار مسلمانان قرار مى‏دهد. مانند مطلق بودن[8] اراده‏ى خداوند متعال كه در داستان بى‏اثر بودن آتش نمروديان بر حضرت ابراهيم عليه السلام تبلورى زيبا يافته است و نيز مثل ظرافت فريب آدمى توسط شيطان و راه‏هاى نفوذ او در تفكر انسان كه در داستان هبوط آدم عليه السلام[9] از بهشت، به سبب استفاده از درخت ممنوع، بسيار پرمحتوا و روشن بيان شده است.

4. گذشته از موارد مذكور، عبرت اندوزى و پندگرفتن، يكى از مهمترين علل ذكر تاريخ گذشتگان است به گونه‏اى كه خود قرآن كريم بدين مطلب تصريح كرده و فرموده است: "به راستى كه در داستان‏هاى ايشان عبرتى براى صاحبان خرد است"[10]

از مؤثرترين مواردى كه اثر عبرت آموزى خواهد داشت، بيان عذاب‏هاى الهى است كه در پس ناشكرى اقوام گذشته نصيب آنان گرديده و در جاى جاى قرآن كريم بدان اشاره شده است. همچون صاعقه‏ى ثمود و يا طوفان نوح عليه السلام.

5. بسيارى از مطالب چون، آداب معاشرت، آموزش، استدلال و... را از همين داستان‏ها مى‏توان استفاده نمود؛ زيرا آموزش غير مستقيم، يكى از سودمندترين روش‏هاى تعليم و تربيت است كه تأثير خود را از دست نمى‏دهد و سريعاً فراموش نمى‏شود. در اين روش، متعلم خود را به جاى شخصيت‏هاى داستان قرار مى‏دهد و آموزه‏هاى معلم خويش را دقيق‏تر احساس مى‏كند. به همين سبب، اين روش التزام بيشتر مخاطبان را نسبت به آموزه‏ها در پى دارد.

اين گونه بيانات را مى‏توان در داستان‏هاى زيادى از جمله، احتجاجات حضرت ابراهيم عليه السلام با خورشيد و ماه و يا با بت پرستان درباره‏ى بت بزرگ و نيز فرمايشات لقمان حكيم به فرزندش و...، به وضوح مشاهده كرد.

البته در ذكر داستان‏ها، حكمت‏هاى ديگرى نيز وجود دارد كه براى آگاهى افزون‏تر به تفاسير و كتب قصص الانبيا مى‏توان مراجعه نمود.

بخش سوم

از چه رو وقايع حضرت موسى‏عليه السلام تا به اين حد، مورد تأكيد و تكرار قرار گرفته و چرا اهميتى كه بدان داده شده، به زندگى پيامبر، داده نشده است؟!

قرآن كتاب نور و هدايت است و هر آنچه در آن بيان شده، در راستاى ذكر مطالبى بوده كه براى هدايت بشر لازم است. از اين روى اگر مطلبى در قرآن تكرار شده و مورد تأكيد قرار گرفته، براى تحقق همين هدف بوده است. زيرا چه بسا لازم بوده يك مطلب در مناسبت‏هاى مختلف به شيوه‏هاى گوناگون بيان شود تا اثر پندآموزى آن در مخاطب بيشتر گردد.

در اين ميان شايد بتوان گفت: علت توجه مكرر قرآن به زندگى حضرت موسى عليه السلام و قوم بنى اسرائيل به دليل سرنوشت پر فراز و نشيب اين قوم و شباهت بيش از حدِ مقاطعِ زندگى آنها با حيات مسلمانان است.

به عنوان نمونه: داستان جنگ بدر در اسلام شباهت زيادى به سرنوشت همراهان طالوت عليه السلام دارد. بنابر شواهد تاريخى، تعداد مجاهدان هر دو سپاه - سپاه طالوت و سپاه پيامبر اكرم صلى الله عليه وآله - 313 نفر بوده و هر دو مقابل تعداد زيادى از مشركان به مبارزه پرداختند و در نهايت پيروز شدند.[11] قرآن به داستان طالوت و همراهانش اشاره مى‏كند و پايمردى و صبر آن گروه اندك را در مقابل گروه زيادى از كافران مى‏ستايد تا الگو و نمونه‏اى براى مسلمانان باشد.

در روايات فراوانى، امامان معصوم‏عليهم السلام به همين شباهت اشاره كرده‏اند. در يكى از آنها، خطاب به امت آمده است: شما نيز چونان بنى اسرائيل هستيد و كارهاى آنها را انجام خواهيد داد.[12]

اما در مورد پيامبر گرامى اسلام صلى الله عليه وآله بايد بگوييم:

اگر چه در قرآن صريحاً و به طور مكرر، نامى از اين آخرين پيام آور الهى برده نمى‏شود، ولى با دقت در شأن نزول آيات در مى‏يابيم كه حجم بسيارى از آيات درباره‏ى زندگى وى و اهل بيت و اصحاب ايشان است و تعداد اين آيات به مراتب بيش از آيات مربوط به زمان حضرت موسى عليه السلام و قوم بنى اسرائيل مى‏باشد. در واقع داستان زندگى حضرت رسول صلى الله عليه وآله و نقش هدايتى آن را بايد در زمان و موقعيت خود حضرت جستجو نمود و بسيارى از آنها در قرآن مورد اشاره قرار گرفته‏اند.

نكته‏ى قابل توجه اين است كه داستان بسيارى از پيامبران در قرآن ذكر نشده، اما اين مسأله نقطه ضعفى براى ايشان تلقى نمى‏شود؛ چراكه همه‏ى انبياى الهى، انسان‏هايى كامل و وارسته‏اند و به اراده‏ى حق تعالى از هر عيب و نارسايى، مبرا هستند. از آن سوى قرآن به داستان كسانى اشاره مى‏كند كه منفور و مردود درگاه الهى‏اند؛ ولى مسلماً ذكر نام آنان دليلى بر فضيلت آنها نيست و قرآن فقط و فقط بر اساس مصالح و اهدافى به داستان زندگى آنها پرداخته است.

بنابراين نقش هدايت گرى قرآن سبب مى‏شود كه گاه از پيامبران سخن گويد، گاه از افرادى نام برد كه پيامبر يا نبى نيستند، ولى مورد رضايت خداوندند (مانند ذوالقرنين يا عمران، پدر حضرت مريم عليها السلام)و گاه از سرنوشت افرادى اطلاع دهد كه منفور و مغضوب خداوند هستند (مانند فرعون و شيطان) همينطور اين نقش موجب مى‏گردد كه قرآن داستانى را مكرراً نقل كند )مثل داستان حضرت موسى عليه السلام( يا در دفعات معدودى به آن اشاره نمايد )مثل داستان دخول آدم عليه السلام در بهشت كه فقط سه بار بيان شده است( و يا فقط يك بار آن را بازگو نمايد (مثل داستان خلقت آدم و گفتگوى خداوند با ملايك و اعتراض آنها به حق تعالى).

منابع و مآخذ

1. حلى، ابن ادريس السرائر، مؤسسه‏ى نشر اسلامى، چاپ دوم، سال 1411 ه ق.

2. حلى، يحيى بن سعيد، الجامع للشرايع، نشر مؤسسه‏ى سيد الشهداء، سال 1405 ه ق.

3. سبحانى جعفر، فرازهايى از تاريخ پيامبر اسلام، نشر مشعر، سال 1375 ه ش.

4. سليم بن قيس هلالى، اسرار آل محمد، انتشارات الهادى، چاپ دوم، سال 1418 ه ق.

5. قاضى ابن برّاج، المهذّب، نشر جامعه‏ى مدرسين حوزه‏ى علميه‏ى قم، سال 1406ه ق.

6. محمد صادق نجمى و هاشم هريسى، شناخت قرآن، انتشارات مدينة العلم، قم، سال 1402 ه ق.

7. الميزان فى تفسير القرآن، ترجمه.

 


[1] هذا بيان للناس و هدى و موعظة للمتقين"، آل عمران، 138. "ان هذا القرآن يهدى للتى هى أقوم"، اسرى، 9.

[2] احمدبن محمدبن ابى نصر، عن ابى الحسن الرضاعليه السلام قال: "علينا إلقاء الأصول إليكم وعليكم التفريع". حلى، ابن ادريس، السرائر، ج3، ص 575 - الحلى، يحيى بن سعيد، الجامع للشرايع، ص 4.

[3] فاجتنبوا الرجس..."، حج، 30.

[4] محمد صادق نجمى و هاشم هريسى، شناخت قرآن، ص 78.

[5] انما الخمر و الميسر و الأنصاب و الأزلام رجسٌ..."، مائده، 90.

[6] به عنوان مثال به آيات زير مراجعه كنيد: يوسف، 109؛ روم، 42 - 9؛ محمد، 10؛ غافر، 21 و 82.

[7] سبحانى، جعفر، فرازهايى از تاريخ اسلام، ص 128.

[8] طباطبايى، محمد حسين، تفسير الميزان، ج1، ص 120.

[9] بقره، 35.

[10] لقد كان فى قصصهم عبرةٌ لأولى الألباب"، يوسف، 111.

[11] سبحانى، جعفر، فرازهايى از تاريخ پيامبر اسلام، ص 222.

[12] ر.ك: سليم بن قيس، هلالى، اسرار آل محمد، صص 242 و 528.
+ نوشته شده در  سه شنبه هجدهم خرداد 1389ساعت 10:20  توسط سیاوش تنها  | 

چند تا از سوره های قرآن به نام حیوانات است؟

چند تا از سوره های قرآن به نام حیوانات است؟

پنج سوره در قرآن است که هر کدام به نام حیوانی نام گذاری شده است.

1. سوره ی بقره (گاو ماده)؛ 2. سوره ی نحل ( زنبور عسل)؛ 3. سوره ی نمل ( مورچه)؛ 4. سوره ی عنکبوت؛ 5. سوره ی فیل؛[1]

در باره ی فضیلت این سوره ها گفته شده است:

1. سوره ی بقره: از رسول خدا (ص) سؤال شد کدام یک از سوره ها و آیات قرآن فضیلت بیشتری دارد؟ فرمودند: سوره ی بقره و آیه ی آیة الکرسی.[2]

2. سوره ی نحل: پیامبر (ص) فرمودند: هر کس سوره ی نحل را تلاوت کند خداوند از نعمت های دنیایی که به او داده در قیامت حساب نمی کشد.[3]

3. سوره ی عنکبوت: پیامبر (ص) فرمودند: هر کس سوره ی عنکبوت را تلاوت کند خداوند به عدد هر یک از مؤمنین و منافقین ده حسنه در نامه ی عملش ثبت فرماید.[4]

4. سوره ی نمل: امام صادق (ع) فرمودند: هر کس سوره های شوری و نمل و قصص را در شب جمعه بخواند از اولیاء الله خواهد بود.[5]

5. سوره ی فیل: امام صادق (ع) فرمودند: هر کس سوره فیل را در نمازهای واجب خود بخواند روز قیامت کوه و دشت و ریگ بیابان ها گواهی دهند که او از نمازگذاران بوده است.[6]

سوره ی فیل و ایلاف یک سوره محسوب می شوند، بنابراین اگر بخواهیم سوره ی فیل را بعد از سوره ی حمد در نماز بخوانیم باید بعد از سوره ی فیل، ایلاف را نیز بخوانیم.[7]

به این نکته نیز باید توجه داشت که همه ی این فضیلت ها و سایر فضایلی که برای آیات و سور دیگر بیان شده در صورتی است که قرائت همراه با تدبر و اندیشه در آیات این سوره ها باشد تا در پرتو آن روح و جان سیراب گردد.[8]

 


[1] میرزا باقر، حسینی، آشنایی و انس با قرآن، انتشارات حرم، ص 43.

[2] همان، ص 232.

[3] همان، ص 237.

[4] همان، ص 241.

[5] عزیزی، عباس، فضائل و آثار قرائت سوره ها، انتشارات ارم، ص 47.

[6] همان، ص 114.

[7] تحریرالوسیلة، ج 10، القول فی القراءة والذکر، مسأله 6.

[8] تفسیر نمونه، ج 5، ص 144.
+ نوشته شده در  سه شنبه هجدهم خرداد 1389ساعت 10:17  توسط سیاوش تنها  | 

ده روش برای معذرت خواهی

وضعیت این گونه می باشد.سکوت....... جوابهای سربالا......پریشان خاطری........ در این شرایط می خواهید موی سر خود را بکنید. واقعا دیگر فکری به ذهن تان نمی رسد که چه بکنید.عذر خواهی از همسر یا نامزدتان ممکن است مشکل به نظر برسد بخصوص زمانی که بر سر مسئله یا موضوعی با هم چندین بار مخالفت مرده باشیدو ممکن است در خود توان گفتن متاسفم را نبینید. هر چند هر کاری را که فکر می کردید به او می فهماند از کرده خود پشیمان هستید را انجام داده اید.این مطالب چندین روش جهت عذر خواهی مطرح شده است این به روش ها حل و فصل نمودن اختلافات و عبرت گرفتن از تجارب خواهد انجامید.

انتقاد را با گشاده رویی بپذیرید
در مجادله ای که هر دوی شما تصور می کنید حق با شماست و مشکل مربوط به طرف مقابل می باشد به ویژه اگر قبلا نیز مکررا بر سر موضوع فعلی بحث کرده اید, لطفا انتقاد همسر خود را با روی باز و به راحتی گوش کنید.

 آنتراک دهید
در اوج بحث فشار خونتان بالا می رود و تپش قلبتان بالا می رود و ممکن است چیز هایی بگویید که لزوما بیان آنها منظوری ندارید . همیشه به مکانی خلوت نیاز دارید که در آن از هم جدا شده آرام گرفته و افکار خود را جمع کنید.

گذشته را یاد آوری نکنید
به چیزی که اکنون در حال روی دادن است توجه کنید . اتش آور معرکه شدن راهی به جایی نخواهد برد و با فراموش کردن گذشته زودتر به توافق می رسید.

به او بگویید که دشمن اش نیستید
اگر به آرامی در مورد موضوعی بحث می کنید و همسرتان به یکباره صدایش را بالا برده و از کوره در می رود کافی است به طرفش رفته و او را نوازش کنید دست خو را به آرامی در دستش قرار دهید تا بفهمد که این مجادله بی اهمیت است.

 محیط دور برتان را درست کنید
محیط اطراف تاثیر مستقیمی روی احساسات ما دارد. عصبانیت یک احساس خشن است اما با مراقبت همراه با توجه محبت آمیز همیشه می توان آن را کنترل کرد.

مشکل ترین کلمه را به زبان بیاورید
یک عذر خواهی واقعی می تواند یکی از دشوارترین پیشنهاداتی باشد که ما ارائه می دهیم! بر خلاف تصور عموم همه افراد قادر به زبان آوردن این کلمه بوده و تا به حال هیچ کس بعد از گفتن آن غش نکرده است.

 جمله ای دلپذیر به او بگویید
گاهی اوقات فراموش کردن حرفهای آزار دهنده کسی که دوستش دارید مشکل به نظر می رسد اما اگر چیزی قابل تعریف را با آن بیاموزید روبه رو شدن با مسائل بسیار آسان تر خواهد شد.

 بگویید که دوستش دارید.
هنگامی که می خواهید به حالت اشتی و صلح برگردید به دوستتان بگویید که دوستش داردی. اطمینان دادن در مورد این موضوع که احساس شما نسبت به همسرتان هیچ گاه و تحت هیچ شرایطی تغییر نخواهد کرد,بسیار خوب است.

 برای عصر برنامه ریزی کنید
بعد از اینکه در خانه اوضاع آرام شد برای آزاد شدن فکرتان از مجادله برای انجام فعالیت تفریحی آماده شوید اگر همسر یا نامزادتان قبلا برای رزرو بلیط سینما یا هر چیزی اقدام می کرد این بار شما پیش قدم شوید و این کار را انجام دهید.

 ببخشید و فراموش کنید
عذر خواهی تنها به این معناست که بگویید متاسفید بلکه باید آن اتفاق را برای همیشه فراموش کنید. در حقیقت فراموشی باعث می گردد که مسئله مورد نظر راه بازگشت و سرایت دوباره به رابطه تان را نداشته باشد.
+ نوشته شده در  سه شنبه هجدهم خرداد 1389ساعت 10:15  توسط سیاوش تنها  | 

رازهایی برای دوستی

گفتاری كوتاه پيشنهاد شده است.روز را در ساعت مناسبی آغاز كنيد. گفتار را چند بار تكرار كنيد.
دفعه اول با صدای بلند بعد آرام تر, بعد به صورت يك زمزمه و سپس در فكرتان تكرار كنيد.
با هر بار تكرار , بگذاريد كلمات با عمق بيشتری جذب ضمير نا خود آگاه تان شود.
به تديج مفهوم كاملی از اين گفتارها به دست خواهيد آورد كه اگر بخواهيد آنها را طی يك دوره ياد بگيريد در پايان حقايق ارائه شده با شما يكی خواهد شد.
آن صفحه ای كه گفتار روزتان هست طی روز باز كنيد در هر فرصت آن را مرور كنيد.
حتی المقدور آن گفتار را با شرايط واقعی زندگی تان تطبيق دهيد.شب قبل از خواب چند بار ديگر گفتارتان را مرور كنيد.
سعی كنيد اثرات مثبت را در تمام وجودتان جذب كنيدو بگذاريد با ضمير آگاهتان يكی شود.
روز اول
راز دوستی در تفاوت قائل شدن میان دوستان است . صداقت را به چاپلوسی و صمیمیت را به لبخندهای تصنعی ترجیح بده.
روز دوم
راز دوستی آن است که برای یافتن دوستان صمیمی باید اول خودت یک دوست باشی.
روز سوم
راز دوستی در توقع نداشتن از دیگری است نسبت به دیگران آزاده رفتار کن
روز چهارم
راز دوستی در قسمت کردن شادی ها با دیگران است.
روز پنجم
راز دوستی در این است که بیشتر گوش کنی تا دیگران را وادار به شنیدن کنی.
روز ششم
راز دوستی در این است که در خوشبختی دیگران نه فقط با حرف بلکه با عمل سهیم باشی.
روز هفتم
راز دوستی در دوست داشتن بی قید و شرط دیگران است
روز هشتم
راز دوستی در این است که دوستانت را تحسین کنی بی آنکه بدانند چه احساسی نسبت به آنها دارید.
روز نهم
راز دوستی در این است که دوستانت را همان طور که هستند بپذیری و سعی نکنی آنها را به دلخواه خودت باز آفرینی کنی.
روز دهم
راز دوستی ار این است که حالات خوب و بد خود را به دیگران تحمیل نکنی, اما به آنها فرصت دهی که احساس خود را بیان کنند.

روز یازدهم
راز دوستی در این است که نیاز های دیگران را مقدم بر نیاز های خودت بدانی
روز دوازدهم
راز دوستی در این است که هرگز اشتیاق دوستانت را نسبت به مسائل مختلف تحقیر نکنی
روز سیزدهم
راز دوستی در محترم شمردن است. به حقوق و دیدگاه های دوستت احترام بگذار
روز چهاردهم
راز دوستی در این است که تغییر حالات خود را با خوشرویی و حسن نیت بپذیری
روز پانزدهم
راز دوستی در این است که محبت را نه تنها با کلام بلکه با نگاه و لحن صدا نیز ابراز کنی.
روز شانزدهم
راز دوستی در این است که دوستان را در آرزوها و اهدافت سهیم کنی, نه این که فقط با آنها وقت بگذرانی
روز هفدهم
راز دوستی در این است که هنگام صحبت با دوستان حواست کاملا جمع آنها باشد.
روز هجدهم
راز دوستی در این است که همواره افکار مثبت در سر داشته باشی. خصوصا هنگام بروز سوء تفاهمات.

روز نوزدهم
راز دوستی در این است که هرگز دوستانت را قضاوت نکنی بلکه همواره نکات مثبت آنها را ببینی.
روز بیستم
راز دوستی در این است که دائما دیگران را سرزنش نکنی بلکه مزایای مثبت کار درست را صادقانه بیان کنی.
روز بیست و یکم
راز دوستی در این است که از سعادت دوستان شاد باشی و هرگز وضعیت خود را با بدبینی با وضعیت آنها مقایسه نکنی.
روز بیست و دوم
راز دوستی در این است که در غم و ناراحتی دوستانت شریک باشی و به آنها دلگرمی بدهی
نه این که به آنها دلگرمی بدهی نه این که با ابراز احساسات نادروست ناراحتی شان را تشدید کنی.
روز بیست و سوم
راز دوستی در این است که حامی حقوق دوستت باشی حتی اگر ناچار شوی به اشتباه خود اعتراف کنی.
روز بیست و چهارم
راز دوستی در معتمد بودن است. روی حرفت بایست به قولت عمل کن و به تعهدت پایبند باش.
روز بیست و پنجم
راز دوستی در این است که در معاشرت با جمع رشد کنی و آگاهی ات را افزایش دهی
روز بیست و ششم
راز دوستی در این است که روابط خود با دوستانت را به روابطی استثنایی تبدیل کنی.
روز بیست و هفتم
راز دوستی در صدر قرار دادن عشق خداوند است
روز بیست و هشتم
راز دوستی در این است که با موهبت دوستی عشق به خداوند را در خودت ایجاد کنی.
روز بیست و نهم
راز دوستی در این است که به تنش های موجود در رابطه ات بها ندهی و دست به کاری بزنی که موجب تقویت دوستی شود.
روز سی ام
راز دوستی در صمیمیت است. برای دوستانت یک دوست واقعی باش حتی زمانی که با تو بد می کنند
+ نوشته شده در  سه شنبه هجدهم خرداد 1389ساعت 10:14  توسط سیاوش تنها  | 

علت آيه آيه بودن قرآن چيست؟ و چند سوره جدا جدا بر پيامبر(ص) نازل شده است؟

قرآن دارای دو نوع نزول دفعی و تدریجی (آیه آیه و سوره سوره) بوده است. و برای نزول تدریجی دلایلی ذکر شده است:

1. استوار کردن قلب پیامبر.

2. تداوم وحی و نزول تدریجی آیات موجبات دلگرمی و تثبیت آنان را برای پیامبر (ص) و مسلمان فراهم سازد.

3. با درنگ و با فاصله بر مردم خوانده شود تا مردم به آسانی بتوانند آنرا تعقل کرده و حفظش نمایند و علم قرآن با عمل به آن مقارن گردد.

از آنجایی که در قرآن مجید مطالب زیادی بیان شده است، از این رو لازم است این مطالب به صورت دسته بندی و هر یک از این مطالب با مطالبی دیگری که مناسبت دارد به صورت یک مجموعه بیاید و از مطالب دیگر جدا باشد. به همین دلیل قرآن از آیات و سوره های مستقل تشکیل شده است.

قابل ذکر است که محدوده و ابتدا و انتهاء هر آیه به دستور شخص پیامبر اکرم (ص) انجام گرفته است و باید آن را تعبداً پذیرفت. البته بعضی از سوره های کوچک قران به طور یکباره نازل شده اند که نام آنها در پاسخ تفصیلی آمده است."

شكى نيست كه قرآن مجيد بصورت تدريجی در عرض بيست و سه سال بر رسول خدا (ص) نازل شده است، از طرف ديگر مى‏خوانيم كه: "قرآن در ماه رمضان و در يك شب نازل شده است.[1]" این آیه صراحت دارد كه قرآن مجید در ماه رمضان نازل گشته است. همچنین آیه "إِنَّا أَنْزَلْناهُ فِي لَيْلَةِ الْقَدْرِ"[2] و آيه "إِنَّا أَنْزَلْناهُ فِي لَيْلَةٍ مُبارَكَةٍ"[3] نشان مى‏دهد كه قرآن در يك شب نازل گرديده است. مقايسه هر سه آيه روشن مى‏كند كه آن شب در ماه رمضان بوده است.

احادیث نیز گواه بر این مطلب هستند که قرآن به دو صورت نازل شده است:

از حفص بن غياث نقل شده که از امام صادق (ع) پرسيدم خدا مى‏فرمايد: شَهْرُ رَمَضانَ الَّذِي أُنْزِلَ فِيهِ الْقُرْآنُ حال آنكه از اول تا آخر در بيست سال نازل شده است؟ فرمود: همۀ قرآن در ماه رمضان به بيت المعمور نازل شد، سپس در طول بيست سال نازل گرديد [4] در روايات اهل سنت به جاى بيت المعمور، بيت العزة آمده است.

در تفسير صافى مقدمه نهم، بيت المعمور را به قلب رسول خدا (ص) تأويل كرده و فرموده: گويا مراد نزول آن به قلب پيامبر (ص) است چنان كه خداوند متعال فرموده: "نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ عَلى‏ قَلْبِكَ" آن گاه در عرض بيست سال به تدريج از قلبش به زبانش نازل شده، آن گاه كه جبرئيل مى‏آمد، وحى را با الفاظش مى‏خواند.

اما علت نزول تدریجی قرآن:

در دوران حیات پیامبر (ص) هرگاه پیش آمدی رخ می داد یا مسلمانان با مشکلی رو به رو می شدند در ارتباط با آن پیش آمد یا برای رفع آن مشکل یا احیاناً پاسخ به پرسش های مطرح شده، مجموعه ای از آیات یا سوره ای نازل می شد. این مناسبت ها یا پیش آمدها را اصطلاحاً اسباب نزول یا شأن نزول می نامند که دانستن آن ها برای فهم دقیق بسیاری از آیات ضروری است.

بنا براین قرآن در طول 23 سال در پیش از هجرت و پس از آن در مناسبت های مختلف و پیش آمدهای گوناگون به طور تدریجی نازل شده است این نزول که گاهی، آیه آیه و گاهی در قالب یک سوره، بوده ، تا آخرین سال حیات پیامبر (ص) ادامه داشته است. سپس همۀ آیات گردآوری شده و به صورت مجموعه کتاب "قرآن" درآمده است.

این نحوۀ نزول، از ویژگی های قرآن است و آن را از دیگر کتب آسمانی جدا می سازد. زیرا صحف ابراهیم و الواح موسی (ع) یکجا نازل شد و همین امر موجب عیب جویی مشرکان گردید. قرآن می فرماید: «کسانی که کفر ورزیده اند گفتند چرا قرآن یکجا بر او نازل نگردیده»  و در جواب آنها آمده: «این به خاطر آن است که قلب تو را به وسیلۀ آن استوار گردانیم، (از این رو) آن را به تدریج بر تو خواندیم» [5] و در جای دیگر می فرماید: « قرآنی که آیاتش را از هم جدا کردیم تا آن را با درنگ بر مردم بخوانی و آن را به تدریج نازل کردیم»[6] علامه طباطبایی (ره)در تفسیر این آیه به نکات ارزشمندی اشاره داشته و می فرماید: " آیه با صرف نظر از سیاق آن تمامی معارف قرآنی را شامل می شود این معارف در نزد خدا در قالب الفاظ و عبارات بوده که جز به تدریج در فهم بشر نمی گنجد، لذا باید به تدریج که خاصیت این عالم است نازل گردد تا مردم به آسانی بتوانند آنرا تعقل کرده و حفظش نمایند و بر این حساب آیۀ شریفه، همان معنایی را می رساند که آیۀ « إِنَّا جَعَلْناهُ قُرْآناً عَرَبِيًّا لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ وَ إِنَّهُ في‏ أُمِّ الْكِتابِ لَدَيْنا لَعَلِيٌّ حَكيم‏ » [7]و در مقام بیان آن است. حکمت نزول تدریجی و تفریق قرآن، مقارن شدن علم و عمل به قرآن و تمامیت یافتن[8] استعداد مردم در تلقی آن است. و نزول آیات قرآنی به تدریج و بند بند و سوره سوره و آیه آیه، به خاطر تمامیت یافتن استعداد مردم در تلقی معارف اصلی و اعتقادی و احکام فرعی و عملی آن است و به مقتضای مصالحی است که برای بشر در نظر بوده و آن این است که علم قرآن با عمل به آن مقارن باشد و طبع بشر از گرفتن معارف و احکام آن زده نشود، معارفش را یکی پس از دیگری درک نماید تا به سرنوشت تورات دچار نشود که به خاطر اینکه یکباره نازل شد یهود از تلقی آن سر باز زد و تا خدا کوه را بر سرشان معلق نکرد حاضر به قبول آن نشدند».[9]

همچنین از قرآن استنباط می شود حکمت تدریجی بودن نزول قرآن آن است که پیامبر اکرم (ص) و مسلمانان احساس کنند که همواره مورد عنایت خاص پروردگار قرار دارند و پیوسته رابطۀ آنان با حق تعالی استوار است . این تداوم وحی و نزول آیات موجبات دلگرمی و تثبیت آنان را فراهم می سازد».[10]

پس از نزول آیات در زمان ها و در مناسبت های مختلف، در قالب سوره ها گردآوری شده و به صورت مجموعه کتاب "قرآن" درآمده است. تعداد آیات هر سوره یک امر توقیفی است و از کوچکترین سوره، ( کوثر شامل بر سه آیه ) تا بزرگترین آنها، ( بقره شامل بر 286 آیه) با دستور خاص پیامبر اکرم (ص) انجام گرفته و هم چنان بدون دخل و تصرف تاکنون باقی است و در این امر سرّی نهفته است که مربوط به اعجاز قرآن و تناسب آیات است.[11]

همچنین در مورد کیفیت تشکیل سوره های قرآن از آیات مختلف نیز باید گفت: «ترتیب، نظم و عدد آیات در هر سوره در زمان حیات پیامبر اکرم (ص) و با دستور آن بزرگوار انجام شده و توقیفی است و باید آن را تعبداً پذیرفت و به همان ترتیب در هر سوره تلاوت کرد. هر سوره با فرود آمدن بسم الله الرحمن الرحیم آغاز می شد و آیات به ترتیب نزول در آن ثبت می گردید؛ تا موقعی که بسم الله دیگری نازل می شد و سورۀ دیگری آغاز می گردید. این نظم طبیعی آیات بود. گاهی اتفاق می افتاد پیامبر اکرم (ص) با اشارۀ جبرئیل دستور می داد تا آیه ای بر خلاف نظم طبیعی در سورۀ دیگری قرار داده شود مانند آیۀ « وَ اتَّقُوا يَوْماً تُرْجَعُونَ فيهِ إِلَى اللَّهِ ثُمَّ تُوَفَّى كُلُّ نَفْسٍ ما كَسَبَتْ وَ هُمْ لا يُظْلَمُونَ»[12] که گفته اند از آخرین آیات نازل شده است، اما پیامبر(ص) دستور فرمودند آن را بین آیات ربا و آیۀ دین در سوره بقره آیه 281 ثبت کنند.

بنابراین ثبت آیات در سوره ها چه به نظم طبیعی یا نظم دستوری توقیفی است و با نظارت و دستور خود پیامبر اکرم (ص) انجام گرفته است و باید از آن پیروی نمود و اینگونه نیست که در همه جا با تمام شدن مطلب، آیه پایان یابد. چه بسا در وسط مطلب، آیه تمام می شود و ادامه مطلب در آیۀ بعد می آید پس کوتاهی و بلندی هر آیه به مطالب مندرج در آن بستگی ندارد و صرفاً امر توقیفی است این که گذشتگان در اندازۀ آیات اندکی اختلاف نظر دارند بدین جهت است که پیامبر اکرم (ص) احیاناً در جایی از آیه توقف می فرمودند و به تلاوت ادامه نمی دادند و گمان می رفت که آیه تمام شده است و چه بسا در تلاوت دیگر بدون وقفه ادامه داده اند.[13]

اما سوره هایی که به طور یک جا و مجموعه بر پیامبر اکرم (ص)نازل شده اند عبارتند از: و الضحی ، الفاتحة، اخلاص، کوثر، تبت، بینه ، نصر، الناس، فلق ، مرسلات. مائده، انعام، توبه، مرسلات، صفّ، عاديات، كافرون، نصر.[14]


[1] بقره، 185"شَهْرُ رَمَضانَ الَّذِي أُنْزِلَ فِيهِ الْقُرْآنُ ".

[2] قدر، 1.

[3] دخان، 3.

[4] كافى، نقل از تفسير صافى، مقدمه نهم.

[5] فرقان، 32، وَ قالَ الَّذينَ كَفَرُوا لَوْ لا نُزِّلَ عَلَيْهِ الْقُرْآنُ جُمْلَةً واحِدَةً كَذلِكَ لِنُثَبِّتَ بِهِ فُؤادَكَ وَ رَتَّلْناهُ تَرْتيلاً.

[6] اسراء، 106، وَ قُرْآناً فَرَقْناهُ لِتَقْرَأَهُ عَلَى النَّاسِ عَلى‏ مُكْثٍ وَ نَزَّلْناهُ تَنْزيلا .

[7] زخرف، 3 و 4.

[8] رشد و به بلوغ رسیدن استعداد مردم.

[9] طباطبایی، محمد حسین ، ترجمه المیزان، ج 13، ص 305 و 306.

[10] معرفت ،محمدهادی ، علوم قرآنی، قم، مؤسسه فرهنگی تمهید، 1380، ص 60-61.

[11] علوم قرآنی، پیشین، ص 111.

[12] بقره، 281.

[13] علوم قرآنی، پیشین، ص 117.

[14] اسرار، مصطفی، دانستنیهای قرآن، ، ص 28، حسن زاده، صادق، كليد قرآن، ص 134.

+ نوشته شده در  سه شنبه هجدهم خرداد 1389ساعت 9:34  توسط سیاوش تنها  | 

هدف قرآن از بیان قصص چیست؟ چه پیام هایی در آنها وجود دارد؟ و نقش داستان در زندگى انسانها چیست؟

 

هدف قرآن از بیان قصص چیست؟ چه پیام هایی در آنها وجود دارد؟ و نقش داستان در زندگى انسانها چیست؟ »

موارد زیر را می توان از هدف های قرآن در بیان داستان ها بر شمرد:

1. تفکر 2. عبرت گرفتن 3. جلوگیری از انحراف قصه ها 4. بر طرف کردن اختلافات 5. آگاه کردن مردم از سنت های الهی در مقابل کارهای نیک و بد.

با توجه به اين كه قسمت بسيار مهمى از قرآن به صورت سرگذشت اقوام پيشين و داستان هاى گذشتگان بيان شده است، اين سؤال براى بعضى پيش مى‏آيد كه چرا يك كتاب تربيتى و انسان ساز اين همه تاريخ و داستان دارد؟

اما توجه به چند نكته علت حقيقى اين موضوع را روشن مى‏سازد:

1- با توجه به این که تاريخ آزمايشگاه مسائل گوناگون زندگى بشر است، و آن چه را كه انسان در ذهن خود با دلائل عقلى ترسيم مى‏كند در صفحات تاريخ به صورت عينى باز مى‏يابد، نقش تاريخ را در نشان دادن واقعيات زندگى به خوبى مى‏توان درك كرد.

انسان با چشم خود در صفحات تاريخ، شكست مرگبارى را كه دامن يك قوم و ملت را بر اثر اختلاف و پراكندگى مى‏گيرد مى‏بيند، و همين گونه پيروزى درخشان قوم ديگر را که در سايه ی اتحاد و همبستگى بدست می آید. تاريخ با زبان بى‏زباني اش نتائج قطعى و غير قابل انكار مكتبها: روشها، و برنامه‏هاى هر قوم و گروهى را بازگو مى‏كند. داستانهاى پيشينيان مجموعه‏اى است از پرارزشترين تجربيات آنها، و مى‏دانيم كه محصول زندگى چيزى جز تجربه نيست. تاريخ آئينه‏اى است كه تمام قامت جوامع انسانى را در خود منعكس مى‏سازد، زشتيها، زيبائيها، كاميابيها، ناكاميها، پيروزيها و شكستها و عوامل هر يك از اين امور را بیان می کند. به همين دليل مطالعه تاريخ گذشتگان، عمر انسان را - درست به اندازه ی عمر آنها- طولانى مى‏كند! چرا كه مجموعه تجربيات دوران عمر آنها را در اختيار انسان مى‏گذارد.

على ع به فرزند برومندش چنين مى‏گويد: " فرزندم! من هر چند عمر پيشينيان را يك جا نداشته‏ام، ولى در اعمال آنها نظر افكندم، در اخبارشان انديشه نمودم، و در آثارشان به سير و سياحت پرداختم، آن چنان كه گويى همچون يكى از آنها شدم بلكه گويى من به خاطر آنچه از تجربيات تاريخ آنان دريافته‏ام با اولين و آخرين آنها عمر كرده‏ام"![1].

البته تاريخى كه خالى از خرافات و دروغ‏پردازيها و تملق‏ها و ثنا خوانيها و تحريفها و مسخها بوده باشد، ولى متاسفانه اين گونه تواريخ كم است، و نقش قرآن را در ارائه نمودن نمونه‏هايى از تاريخ اصيل نبايد از نظر دور داشت. تاريخى كه همچون آئينه صاف باشد، نه كژ نما!، تاريخى كه تنها به ذكر وقايع نپردازد، به سراغ ريشه‏ها و نتيجه‏ها نيز برود. با اين حال چرا قرآن كه يك كتاب عالى تربيت است در فصول و فرازهاى خود تكيه بر تاريخ نكند و از داستانهاى پيشينيان، مثال و شاهد نياورد.

2- از اين گذشته تاريخ و داستان جاذبه مخصوصى دارد، و انسان در تمام ادوار عمر خود از سن كودكى تا پيرى تحت تاثير اين جاذبه فوق العاده است. و به همين جهت قسمت مهمى از ادبيات جهان، و بخش بزرگى از آثار نويسندگان، را تاريخ و داستان تشكيل مى‏دهد. بهترين آثار شعرا و نويسندگان بزرگ اعم از فارسى زبان و غير آنها، داستانهاى آنها است، گلستان سعدى، شاهنامه فردوسى، خمسه نظامى و آثار جذاب نويسندگان معاصر، همچنين آثار هيجان‏آفرين ويكتور هوگوی فرانسوى، شكسپير انگليسى، و گوته آلمانى، همه در صورت داستان عرضه شده است.

داستان چه به صورت نظم باشد يا نثر و يا در شكل نمايشنامه و فيلم عرضه شود، اثرى در خواننده و بيننده مى‏گذارد كه استدلالات عقلى هرگز قادر به چنان تاثير نيست.

دليل اين موضوع شايد آن باشد كه معمول و اکثریت انسان ها قبل از آنكه، عقلى باشند حسى اند و بيش از آنچه به مسائل فكرى بیانديشند در مسائل حسى غوطه‏ور اند. مسائل مختلف زندگى هر اندازه برایشان از ميدان حس دور مى‏شوند و جنبه تجرد عقلانى به خود مى‏گيرند ثقيل تر و سنگين تر و دير هضم‏تر مى‏شوند.

و از اينرو مى‏بينيم هميشه براى جا افتادن استدلالات عقلى از مثالهاى حسى استمداد مى‏شود و گاهى ذكر يك مثال مناسب و بجا تاثير استدلال را چندين برابر مى‏كند. لذا دانشمندان موفق آنها هستند كه تسلط بيشترى بر انتخاب بهترين مثالها دارند. و چرا چنين نباشد در حالى كه استدلالهاى عقلى بالآخره برداشتهايى از  مسائل حسى و عينى و تجربى است.

3- داستان و تاريخ براى همه كس قابل فهم و درك است، بر خلاف استدلالات عقلى كه همه در آن يكسان نيستند! به همين دليل كتابى كه جنبه عمومى و همگانى دارد و از عرب بيابانى بيسواد نيمه وحشى گرفته تا فيلسوف بزرگ و متفكر همه بايد از آن استفاده كنند، حتما بايد روى تاريخ و داستانها و مثالها تكيه نمايد.

مجموعه اين جهات نشان مى‏دهد كه قرآن بهترين راه (تاريخ و داستان) را از نظر تعليم و تربيت پيموده است.مخصوصا با توجه به اين نكته كه قرآن در هيچ مورد به ذكر وقايع تاريخى بطور برهنه و عريان نمى‏پردازد، بلكه در هر گام از آن نتيجه گيرى كرده، و بهره‏بردارى تربيتى مى‏كند.[2]

قبل از پرداختن به هدف های قرآن از قصص، جا دارد که اشاره کنیم؛ ماهیت داستان های قرآنی بیان واقعیاتی است که در جهان پدید آمد، نه خیال پردازی.

در هر صورت به صورت خلاصه می توان اهداف قرآن را از ذکر داستانها بدین قرار بیان کرد:

1. تفکر: «فاقصص القصص لعلهم یتفکرون»؛ داستان ها را بیان کن به آن امید که بیاندیشند.[3]

2. عبرت گرفتن[4].

3. جلوگیری از انحراف قصه ها: خداوند بعد از بیان داستان مباهله می فرماید: «ان هذا لهو القصص الحق» یعنی: حقیقت داستان این است.[5] و بعد از بیان گوشه ای از زندگی حضرت عیسی (ع) می فرماید: «الحق من ربک» یعنی: کلام درست از ناحیه پروردگار توست[6].

4. بر طرف کردن اختلافات: «ان هذا القرآن یقص علی بنی اسرائیل اکثر الذی هم فیه یختلفون» این قرآن داستان هایی می گوید که بیشتر بنی اسرائیل در آن مورد اختلاف دارند.[7]

5. آگاهی مردم از سنت های الهی در مقابل نیکوکاران و بدکاران. [8]

ذکر داستان گذشتگان تسلى خاطرى بود براى پيامبر و مؤمنان اندك نخستين، و براى مؤمنان در هر عصر و زمان كه از انبوه مخالفان و اكثريت قوم گمراه، وحشتى به خود راه ندهند، و به نتيجه كار خود صد در صد اميدوار باشند.

و نيز هشدار و انذارى است براى جباران و ستمگران و گمراهان در هر عصر و زمان كه مجازات الهى را از خود دور نبينند، عذابهايى همچون زمين لرزه، صاعقه، طوفان مرگبار، آتشفشان، شكافتنَ زمين، باران سيل‏آسا كه انسانهاى امروز در برابر آن به همان اندازه ناتوانند كه انسانهاى گذشته هستند.

اينها همه به خاطر آن است كه هدف از داستانهاى قرآن رشد و تكامل انسانها است، هدف نور و روشنايى در جانها است و كنترل هوسهاى سركش، بالآخره هدف مبارزه با ظلم و ستم و انحراف است.[9]

 


[1] نهج البلاغه نامه 31 به امام حسن مجتبى (ع) اى بنى انى و ان لم اكن عمرت عمر من كان قبلى فقد نظرت فى اعمالهم و فكرت فى اخبارهم و سرت فى آثار هم حتى عدت كاحدهم بل كانى بما انتهى الى من امور هم قد عمرت من اولهم الى آخرهم.

[2] تفسير نمونه، ج‏9، صص304 تا 306.

[3] اعراف، 7، 176.

[4] مجتبوی، سید جلال الدین، علم اخلاق اسلامی، ترجمۀ جامع السعادات، ج 3، ص 194.

[5] آل عمران، 62.

[6] آل عمران، 59

[7] نمل، 27، 76.

[8] فیض کاشانی، محسن، محجة البیضاء، ج 7، ص 85.

[9] تفسير نمونه، ج‏15، ص343.

+ نوشته شده در  سه شنبه هجدهم خرداد 1389ساعت 9:20  توسط سیاوش تنها  | 

توچرا عجله دار ی مهربونم

تعجیل مکن چو ميروی از دل من،

قبل رفتن تو بدان عاشق و بي تقصيرم،

تو اگر خسته اي از دست دلم ،حق با تو ست

من همان قاب تهي خسته و بي تصويرم

كه براي تو و تصوير دلت مي ميرم

ديشب دفترچه قسطامو ورق مي زدمو می دیدم

که تمومي نداره! تاهمه عمر

این بدهكاری دل به تو و الطافت

دوستت دارم نازنینم

 

+ نوشته شده در  سه شنبه هجدهم خرداد 1389ساعت 9:4  توسط سیاوش تنها  | 

حرفهای زیبا وشنیدنی

همواره به خاطر بياور که در اوجي معين ديگر ابري نيست. 
                        اگر زندگيت ابري است به اين دليل است که 
                                      روحت آن قدر که بايد بالا نرفته است. (سابوته)
* هر روز صبح در آفريقا وقتي خورشيد طلوع مي کند ، يک غزال شروع به دويدن مي کند و مي داند سرعتش بايد از يک شير بيشتر باشد تا کشته نشود. هر روز صبح در آفريقا وقتي خورشيد طلوع مي کند ، يک شير شروع به دويدن مي کند و مي داند که بايد سريع تر از آن غزال بدود تا از گرسنگي نميرد.
مهم نيست ، غزال هستي يا شير با طلوع خورشيد دويدن را آغاز کن.
                                                                                  آنتوني رابينز
* رمز موفقيت من در  اين است که در مورد هيچ کاري امتناع
                                              و بي اعتنايي  روا نداشته ام.   ميکلانژ
* اگر  براي يک موضوع غلط   هزار  دليل بياوريم ، مي شود هزار  و يک غلط . 
                                                                                         ابن سينا
* سعي کن آنچه را که دوست داري به دست بياوري   وگرنه
        مجبوري هر آنچه را که داري ، دوست داشته باشي .    ويليام شکسپير
* خير وشري نيست ، جز اينکه ساخته وپرداخته ذهن باشد.  ويليام شکسپير
* موفقيّت هايي که نصيب بشر شده عمدتاً در سايه ي تحمل و شکيبايي
بوده است.                                                                    ويليام شکسپير
* به دنبال قطعه اي از اين آسمان پهناور هستم که از تراکم انديشه هاي
پست تهي باشد.                                                              فروغ فرخزاد
* اين جهان پراز صداي پاهاي مردمي است که همچنان که تو را ميبوسند
درذهن خود طناب دارتورا مي بافند.                                       فروغ فرخزاد
* هيچ آدمي نمي تواند به عشق فرمان دهد.                             ژرژ  ساند
* مادام که کسي بتواند عشق بورزد ولذت ببرد ، جوان خواهد ماند.   
                                                                                      پابلو  کازالز
* عشق ورزيدن را فقط با عشق ورزيدن مي توان آموخت.         ايريس مردوخ
* عقل به هيچ وجه بر دل حکم نمي راند ، فقط همدست او مي شود.  
                                                                              مانين مک لافلين
* کاش در دنيا سه چيز وجود نداشت: غرور ، دروغ ، عشق.
   انسان با غرور مي خشکد ، با دروغ مي بازد ، با عشق مي ميرد.
                                                                           دکتر علي شريعتي
* من هرگز پايين ترين قله هاي محبت را  تا بالاترين قله هاي عشق ،
پايين نمي آورم.                                                      دکتر علي شريعتي
* اخلاق و ادب قوانيني هستند که ملاقات هاي تکراري را
                                                       قابل تحمل مي کنند.    م.سابوته
* ساختار زيستي ما انسان بودن ما را تضمين نمي کند.    افسانه ادريسي
* با داشتن اراده قوي مالک همه چيز هستيد .                             گوته
* به جاي هديه دادن گل مرده به يکدگر ،
                                 قدري لبخند زنده به همديگر  هديه کنيم.      رامکو
* در زمستان اميد ، انتظار شکوفه نمودن غنچه آرزوها بي مورد است.  رامکو
* کدامين طوفان تا کنون سازنده بوده که چنين هر روزه طوفاني مي شويم.
                                                                                             رامکو
* دل تنها جايي است که نبايد دربش را بست ،
                                        بگزاريم حتي رقيبان هم واردش شوند.  رامکو
* راه رفته ي شکست از راه نرفته موفقيّت ارزشمندتر است.             رامکو
* آن جا که عشق نمي يابيد ، عشق ارزاني کنيد ، عشق خواهيد يافت.
                                                                              صليبي
* چيزي ارزشمندتر از همين امروز نيست.                         يوهان ولفگانگ
* تمدني که منکر مرگ باشد ، عاقبت منکر زندگي خواهد شد.     اکتاويوپاز
* حقيقت آنقدر ساده است که پيش پا افتاده اش مي پندارند.
                                                                            داگ هامرشکولد
* ما بايد در زندگي روزمره خود نيرويي براي 
                             تغذيه کردن جنبه هاي خلاق خود بياموزيم.      مارک
* خشم وغضب را به درگاه مردان با اراده راهي نيست.                سقراط
* آدمي آفريننده ي سرنوشت خويش است.                             زردتشت
* براي بهره مند شدن از آزادي بايد خود را مهار کنيم.         ويرجينيا  وولف
* بر اين باورم که نخستين نشان انسانهاي حقيقتاً بزرگ ، فروتني است.
                                                                                 جان راسکين
* آنجا که فرصت به پايان مي رسد ، عشق آغاز مي شود.   توماس آکونياس
* ذکر خداوندي يعني يک معلم و مربي الهي که شب و روز
                           در همه لحظات عمر با انسان است.      علامه جعفري
* غني ترين  شخص کسي است که به آنچه که دارد قانع باشد.
                                                                         رابرت  سي سويچ
* انسان هميشه بيش از آنچه تصور مي کند ، مي تواند انجام دهد.
                                                                                  هنري فورد
* تحسين شدن  حتي توسط يک نفر ، بسيار اثربخش است.
                                                                          ساموِِئل جانسون
* اگر به آينده عشق  مي ورزي ، به مطالعه  گذشته ها بپرداز.   م.سابوته
* اخلاص در انديشه و گفتار و عمل ،
             عامل لايروبي چشمه سارهاي دروني است.      علامه جعفري
* فضيلت انسان ناشي از سرسپردگي او به امر قدرشناسي است.
                                                                                روت بنديکت
* از آن نترس که زندگانييت پايان پذيرد ، از آن بترس که هرگز آغاز نشود.
                                                                             گريس هانسن
* تنها راه گفتن حقيقت ، عاشقانه حرف زدن است.        هنري ديويد تورو
* ساده ترين درس زندگي اين است که هرگز کسي را ميازار.  ژان ژاک روسو
*  کدام خرد بالاتر از مهرباني است.                                   ژان ژاک روسو
* هميشه با زير دستان خود بامهرباني رفتارکن
                       زيرا قلبي رئوف ومهربان سرمايه آدميست.      ويکتور هوگو
* براي کامياب شدن بايد خود را براي کاميابي تربيت کرد.        مهرداد مهرين
* همت اگر پاي به ميدان نهد    گوي فلک در خم چوگان نهد   وحشي بافقي
* تا نکني جاي  قدم استوار         پاي منه در طلب هيچ کار          نظامي
* دليل اثبات توانايي تنها يک چيز است وآن هم نتيجه گرفتن مي باشد.
                                                                                   هري بنکس
* تحمل و بردباري ، بالاترين جرأت و جسارت است.                لوئي پاستور
* بادا  که همه روزهاي عمرتان را زندگي کنيد.                  جاناتان سويفت
* آزادي چيزي نيست مگر مجال بهتر شدن.                             آلبر کامو
* موفقيت شخص ، رابطه ي تنگاتنگي با چگونگي انديشه و افکارش دارد.
                                                                                    جامس آلن
* عشق آتشي مي افروزد که بيزاري نمي تواند آن راخاموش کند.
                                                                             الاويلر ويلکالس
* يگانه سعادت ، حقيقتي ناشي از آن است که
                                         خويش را تسليم غايتي کنيم.   ويليام کوپر
* شکستي نيست ، مگر دست کشيدن از تلاش.                آلبرت هابارد
* هيچ چيز بزرگي در جهان بدون رنج حاصل نشده است.      ويلهلم هگل
* تنها گذشته  ناميراست.                                             دلمور شوارتز
* انسان همان است که خود باور مي کند.                        آنتون چخوف
* کسي به حساب مي آيد که ديگران را به حساب آورد.    مالکم س.فوربس
* بذر عشق را بايد همواره کشت و باز کشت.                ان مورو ليندبرگ
* آدمي را باور او نسبت به چيزي زنده نگه مي دارد.           تامس کارلايل
* عاشق بودن يعني خوشبختي خود را با خوشبختي ديگري توأم کردن.
                                                                            گوتفريد ويلهلم
* آدم ها فقط در يک چيز مشترک اند :  متفاوت بودن.             رابرت  زند
* کار مايه ي سعادت و نيکبختي است.                                 سقراط
* مهار زندگي خود را ، خود به دست بگيريد.                         اريکا يانگ
* هيچ چيز در کسب و کار ضروري تر از عامل سرعت نيست.    اديسون
* ترقيات بشر زاده ي عمل و کار انسان است.               ناپلئون بناپارت
* نبردهاي زندگي هميشه به نفع قويترين ها وسريع ترين ها  پايان نمي پزيرد
دير يا زود برد با کساني است که بردن را باور دارند.              ناپلئون بناپارت
* آدمي را هيجان به سوي خرد رهنمون شده است.         مارکي دوونارگ
* زنده ماندن در دلها ، يعني نمردن.                                  تامس کمپبل
* دردنيا جاي کافي براي همه هست،پس به جاي اينکه جاي کسي رابگيري
سعي کن جاي خودت راپيداکني.                                    چارلي چاپلين
*وقتي اين همه اشتباهات جديد وجود دارد که مي توان مرتکب شد،
                چرا بايد همان قديمي ها را تکرار کرد.               برتراند راسل
* وقتي کبوتري شروع به معاشرت با کلاغها ميکند پرهايش سفيد ميماند، ولي قلبش سياه ميشود.... دوست داشتن کسي که لايق دوست داشتن نيست اسراف محبت است.                             دکتر علي شريعتي
* فقط يک ستاره درخشان در سرنوشت تو تأ ثير دارد و آن هم اراده توست.
                                                                                  لرد آ ويبوري
*دعاي انسان پشت سر برادر ديني اش ،
               نزديکترين وسريعترين دعا به اجابت است.    امام محمد باقر (ع)
* هيچ کس نمي تواندچيزي رابه شما بياموزد جز آنچه که درافق ديدو خرد
شما وجود داشته وشما ازآن غافل بوده ايد.                 جبران خليل جبران
* من نميگويم هرگز نبايد در نگاه اول عاشق شد
                   اما اعتقاد دارم بايد براي بار دوم هم نگاه کرد.     ويکتور هوگو
* بهترين افراد کساني هستند که از نيکي وسعادت ديگران شاد شوند.
                                                                                  کنفوسيوس
*بخاطر بسپاريم که تنها راه تامين خوشبختي اين نيست که متوقع
  حق شناسي از ديگران باشيم بلکه خوبيهائي که به آنها مي کنيم
          بايد فقط بمنظور تامين مسرت باطن خودمان باشد.       ديل کارنگي
*دنياي امروز به کسي حق حيات مي دهد که بتواند روي پاي خودش بايستد
و هر دم در برابر اراده اين و آن سر تعظيم فرود نياورد .                     امرسون
*خونسردي بزرگترين صفتي است که براي فرمانروايي برگزيده شده .   ناپلئون 
*آنروز که همه به دنبال چشمان زيبا هستند تو به دنبال نگاه زيبا باش. 
                                                                            دکتر علي شريعتي
* قبل از ازدواج چشمان خود را خوب باز کنيد و بعد از آن کمي ببنديد. 
                                                                                بنيامين فرانگين
* عشق رمانتيک توهمي بيش نيست.                                   توماس مور
* داستان غم انگيز اين نيست که انسانها فنا مي شوند بلکه اين است که
                   آنان از دوست داشتن باز مي مانند.              سامراست موام
* با پول مي شود خانه خريد ولي آشيانه نه،رختخواب خريد ولي خواب نه،
ساعت خريد ولي زمان نه ،  مي توان مقام خريد ولي احترام نه ،
مي توان کتاب خريد ولي دانش نه ، دارو خريد ولي سلامتي نه ،
خانه خريد ولي زندگي نه و بالاخره ، مي توان قلب خريد، ولي عشق را نه.
                                                                                 چارلي چاپلين
*عشقت را رها کن اگر خودش برگشت مال تو است
                       و اگر بر نگشت از قبل هم مال تو نبوده.          شکسپير
*چون بيــــد خم شو ، چون بلــــوط مقاومت کن.                     سابوته
* ما به ندرت درباره آنچه که داريم فکر مي کنيم درحاليکه پيوسته
                    در انديشه چيزهايي هستيم که نـداريم.            شاپن هاور

+ نوشته شده در  سه شنبه هجدهم خرداد 1389ساعت 8:23  توسط سیاوش تنها  | 

با توام ای که توفکرت همه چیز غیر من هست

تو می خوای برای تو شعر بگم

تا که عهدیه دلت باز بشه

تو که هی ناله داری ُحرف داری

از همه شکوه داری ناله داری

واسه من تو پیغامات

ژست های فردین می گیری

واسه من همیشه تو کلاس داری

کار داری

توی قلب کوچیکت

یه عالمه راز داری

من همیشه بهت می گم

مویز شدن راه داره

اولش باید بیای قوره بشی

بعدش انگوربشی

بعد شاید هم مویز بشی

برای عشق شدن

باید باز هم آب بشی

برای من تو باید مونس غم خوار بشی

بعد باید تو بتونی

مونس و همراز بشی

بعد یواش یواش حلال افکار بشی

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه هفدهم خرداد 1389ساعت 16:4  توسط سیاوش تنها  | 

یه حرف خو ب و شیرین

امروز روز تولدمه و اونی که از پیشم رفته با صدای گرمش منو سورپریز کرد وروز تولدمو تبریک گفت از خداوند یکتا سپاسگزارم بخاطر این همه لطفی که به من داره ؟هر چند از روز تولد خاطره خوبی نداشتم  ولی خیلی خوشحالم

از همتون متشکرم

قربون مهربونی همتون

 

+ نوشته شده در  یکشنبه شانزدهم خرداد 1389ساعت 12:42  توسط سیاوش تنها  |